Στη ζούγκλα της ασφάλτου

Χθες τα ξημερώματα, στο Χαλάνδρι, ένας νεαρός 18 χρόνων σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Δεν είχε δίπλωμα, δεν φορούσε ζώνη και η αστυνομία έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι έκανε κόντρες με έναν φίλο του. Δυστυχώς, ο μεν φίλος του με τον οποίο έτρεχαν ανταγωνιζόμενοι φορτώθηκε μια κακουργηματική κατηγορία και το βάρος του θανάτου ενός κολλητού, ο δε δεκαοχτάρης έχασε τη ζωή του, βυθίζοντας στη θλίψη τους οικείους του.

Για πολλά χρόνια, η άσφαλτος είναι η αιτία της απώλειας πολλών ζωών. Βλέποντας τις στατιστικές, διαπιστώνει κανείς ότι η Ελλάδα βρίσκεται παγκοσμίως πολύ ψηλά σε θανάτους από τροχαία δυστυχήματα. Φταίνε οι δρόμοι, οι υποδομές, κάποια παλιά αυτοκίνητα; Πιθανόν, για ορισμένα απ’ αυτά. Αλλά επίσης, όπως μου λέει ειδικός, φταίνε ακόμα τα διπλώματα που απονέμονται εύκολα, αλλά κυρίως η αδιαφορία για την τήρηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας, οι παραβιάσεις με ευκολία ακόμα και των κανόνων που συχνά είναι αιτίες για σοβαρά τροχαία. Μεθυσμένοι οδηγοί, οδηγοί που παραβιάζουν τους κόκκινους σηματοδότες, που οδηγούν ανάποδα στους μονόδρομους, που μιλάνε στο κινητό, που στη διάβαση βιάζονται μην τυχόν και περάσει πρώτος ο πεζός. Οδηγοί αυτοκινήτων που δεν φοράνε ζώνη και μοτοσικλετιστές που δεν φοράνε κράνος. Βαριά οχήματα που ξεφορτώνουν σε ώρες εφιαλτικής κίνησης. Διπλο- και τριπλοπαρκαρισμένα σε οδικούς κόμβους ή πάνω σε πεζοδρόμια – τα οποία είναι συνέχεια σπασμένα, γεμάτα λακκούβες και τρύπες.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι κάπως, κάποια κυβέρνηση, θα ανησυχούσε από τις θλιβερές στατιστικές και θα λάμβανε μέτρα. Οτι κάποιος υπουργός Προστασίας του Πολίτη (αυτή τη φορά δεν απευθύνομαι αποκλειστικά στον Τάκη Θεοδωρικάκο) θα έβρισκε τρόπους να πάψουμε να πληρώνουμε αυτό τον φόρο αίματος. Οτι, κάπως, από κάποιους θα έμπαινε στο στόχαστρο αυτή η ελληνική ιδιαιτερότητα, η συμπεριφορά των οδηγών στους ελληνικούς δρόμους.

Πώς; Με τον πιο απλό τρόπο. Με αστυνόμευση. Πραγματική αστυνόμευση, που συνοδεύεται από ποινές και πόντους σε ένα επίσης αυστηρό point system. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις οι οδηγοί ξέρουν ότι αν φερθούν όπως οι έλληνες οδηγοί θα έχουν τις συνέπειες που προβλέπονται, δύσκολο να τη γλιτώσουν. Εδώ, όταν κάποιος πάρει κλήση, αρχίζει να ψάχνει «βύσμα» που θα μπορούσε να του τη σβήσει.

Δεν χρειάζεται πολύς κόπος. Η Ελλάδα μπορεί να αντιγράψει τις πρακτικές άλλων χωρών. Πριν από μέρες, ένας γνωστός μού έδειξε πέντε κλήσεις σε δύο μέρες για όριο ταχύτητος, που είχαν κοπεί στην Ιταλία. Δεν ήξερε ότι «εκεί γράφουν» κι ότι έχουν βρει τον τρόπο να εισπράττουν τα πρόστιμα.

Εν πάση περιπτώσει, με τη βοήθεια της τεχνολογίας έπρεπε να είναι αδιανόητες τέτοιες παραβάσεις. Αν οι οδηγοί ήξεραν ότι έχουν επιπτώσεις, θα το σκέπτονταν και να περάσουν με κόκκινο και να κυκλοφορούν ανάποδα και να συμπεριφέρονται με αλαζονεία απέναντι στους πεζούς. Το κράτος, όπως το απέδειξε και με τον αντικαπνιστικό νόμο, έχει τρόπο να επιβληθεί απέναντι στη γαϊδουριά, στην αδιαφορία και στις απαράδεκτες νοοτροπίες πολλών απ’ όσους ταυτίζουν την οδήγηση με υπεροχή και κυριαρχία. Δεν το κάνει επειδή είναι κράτος ψυχοπονιάρικο: η βενζίνη είναι ακριβή, το αυτοκίνητο είναι είδος πρώτης ανάγκης, δεν έχουμε και άριστες συγκοινωνίες… Για τέτοιους λόγους, τα οδικά δίκτυα είναι ζούγκλες ενώ κάθε νέο δυστύχημα προκαλεί οδύνη και αποτροπιασμό. Για λίγο. Μέχρι το επόμενο.