Μπέρδεμα{CR}

Αναρωτιέμαι πώς θα αντιδρούσαν οι Ρώσοι αν το 1941, με τη Βέρμαχτ στα προάστια της Μόσχας, έβγαινε ο Ντε Γκολ από το Λονδίνο και τους έλεγε

– Ωραία, παιδιά, η αντίσταση, αλλά να μην ταπεινώσουμε τη Γερμανία!

Φυσικά, ο «μεγάλος Κάρολος» δεν διανοήθηκε ποτέ να πει κάτι τέτοιο. Το δήλωσε όμως πρόσφατα για τη σημερινή Ρωσία ο Μακρόν.

Ο Ντε Γκολ ήξερε ότι τους πολέμους τους κάνεις για να τους κερδίσεις, όχι για να μην ταπεινώσεις τον αντίπαλο.

Οι διάδοχοί του αντιθέτως δεν το έχουν σαφές στο μυαλό τους. Και γι’ αυτό η Ευρώπη σήμερα είναι διχασμένη.

Ανάμεσα σε εκείνους που θεωρούν προτεραιότητα να τελειώσει αμέσως ο πόλεμος – κι ας πάει και το παλιάμπελο του Πούτιν.

Και σε εκείνους που θεωρούν ότι προέχει να ηττηθεί η Ρωσία για να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας.

Αντιλαμβάνομαι τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών.

Οι πρώτοι διαβάζουν λάθος την κατάσταση, αλλά καταλήγουν σε μια ρεαλιστική άποψη.

Οι δεύτεροι έχουν καταλάβει σωστά το πρόβλημα, αλλά μας αφήνουν στο σκοτάδι για τη λύση.

Αν θέλουμε να είμαστε λογικοί, ούτε ο πόλεμος μπορεί να παραταθεί στο διηνεκές, ούτε η Ρωσία πρέπει να μείνει ατιμώρητη. Αλλά είναι ευκολότερο να το λες παρά να το κάνεις.

Ούτως  Ή άλλως το σχέδιο του Πούτιν έχει δημοσιοποιηθεί από τον ίδιο. Να οδηγηθεί η Ευρώπη σε ενεργειακή και οικονομική κρίση, να ξεσηκωθούν αγανακτισμένοι οι άνθρωποι και να καταρρεύσουν «οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ».

Και το σχέδιο της Ευρώπης; Μάλλον δεν υπάρχει.

Η σύγχυση αποτυπώνεται ανάγλυφα στη Γερμανία. Η παραδοσιακά κατευναστική πολιτική της απέναντι στον Πούτιν και τον Ερντογάν απέτυχε παταγωδώς.

Αλλά αντί να την ισιώσει τρέχοντας, βγαίνει ο σύμβουλος του Σολτς (και πρώην πρεσβευτής στην Αθήνα) Γενς Πλότνερ να παραπονεθεί ότι η ενίσχυση της Ουκρανίας με όπλα δεν λαμβάνει υπόψη «ποια θα πρέπει να είναι η μελλοντική μας σχέση με τη Ρωσία» (19/6).

Χαμός στο ίσιωμα με τον σύμβουλο. Λογικό. Προβληματικός δεν είναι εκείνος που κάνει λάθη, αλλά εκείνος που επιμένει στα λάθη του.

Οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες μοιάζουν κολλημένοι στην Ostpolitik της δεκαετίας του ’70, όταν στον μισόν αιώνα που μεσολάβησε έχουμε άλλο έργο, με άλλους πρωταγωνιστές και σε άλλον πλανήτη.

Ειλικρινά δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτή η αμφιθυμία και το μπέρδεμα. Ο πόλεμος πάντως δεν φαίνεται να τελειώνει.

Κι ενώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να ηττηθεί η Ρωσία (το αντίθετο…), καθόλου δεν θα μου άρεσε να ηττηθούμε τελικά εμείς.