Μακριά από {LF}το αγριεμένο πλήθος{CR}

Η ώρα της μέρας δεν είναι κάτι που τίθεται ποτέ προς συζήτηση, ούτε το αποφασίζουν οι πολλοί. Ρίχνεις μια ματιά από το παράθυρο και, αν δεν είναι μέρα, τότε είναι νύχτα. Αν θες περισσότερη ακρίβεια, κοιτάς και το ρολόι σου ή, μάλλον, το κινητό σου και αυτό που λέει αυτό είναι και ισχύει για όλους όσοι βρίσκονται στην ίδια ζώνη ώρας. Κανονικά, κάπως έτσι θα έπρεπε να ήταν και με τις εκλογές – κάπως, όχι εντελώς, επειδή πάντα πρέπει να προβλέπεται ένα περιθώριο ευελιξίας για τις πράγματι κρίσιμες περιστάσεις. Αλλά δεν είναι. Στην Ελλάδα, την ώρα των εκλογών είτε την επιλέγει ο πρωθυπουργός, όπως είναι τυπικά το δικαίωμά του, ή του την επιβάλλει το λεγόμενο κλίμα. Το κλίμα που δημιουργούν τέσσερις – άντε, το πολύ πέντε – χιλιάδες επαγγελματιών που ασχολούνται με το άθλημα: πολιτικοί, πολιτευόμενοι, δημοσιογράφοι, οι απαραίτητοι παρατρεχάμενοι και τα αναπόφευκτα ψώνια. (Χάρη στη δημοκρατία και την αρχή της ισότητας της ψήφου, η πολιτική σήμερα είναι το πιο συμπεριληπτικό επάγγελμα! Ισως όχι από την άποψη του φύλου, οπωσδήποτε όμως από την άποψη της νοημοσύνης…)

Στις αρχές της εβδομάδας, για πρώτη φορά ο Πρωθυπουργός άφησε μια αμφιβολία για τη μέχρι πρότινος εδραία και επανειλημμένα δεδηλωμένη πρόθεσή του να κάνει εκλογές στο τέλος της τετραετίας. Αυτή παραμένει πάντοτε πρόθεσή του, μας είπε σε συνέντευξή του στο Capital.gr, επειδή αυτό είναι το θεσμικά ορθό. Πρόσθεσε όμως ότι μία παρατεταμένη και υψηλής έντασης προεκλογική περίοδος είναι «κάτι που η χώρα δεν το χρειάζεται». Η αμφιβολία που εξέφρασε έμεινε να αιωρείται στην ατμόσφαιρα. Την εκμεταλλεύθηκαν αμέσως όσοι έχουν προσωπικό συμφέρον να πιέζουν για εκλογές και, έκτοτε, δημιουργήθηκε ένα κλίμα βεβαιότητας ότι το φθινόπωρο πάμε στη «μητέρα όλων των μαχών». Η αβεβαιότητα εκ μέρους του Πρωθυπουργού έγινε βεβαιότητα εκλογών.

Δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεκινώντας ήδη πριν από το Πάσχα, απαιτεί εκλογές με κάθε ευκαιρία (αλλά και χωρίς ευκαιρία), κάθε λογικός άνθρωπος θα περίμενε ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα επέχαιρε και θα πανηγύριζε για την υποχώρηση του Πρωθυπουργού στην πίεση. Αυτό δεν ζητούσαν τόσον καιρό; Ε, λοιπόν, τους το έδωσε. Θα περίμενες να υποστηρίζουν περιχαρείς ότι εκείνοι, με την πίεση που άσκησαν τόσον καιρό ακατάπαυστα, επέβαλαν στον Πρωθυπουργό τις σκέψεις για πρόωρες εκλογές και ότι είναι επιτυχία τους. Και δεν θα έλεγες ότι είχαν άδικο επί της ουσίας του θέματος. Για πρώτη φορά, εμφανίστηκε μια χαραμάδα στη μέχρι τώρα αταλάντευτη πρόθεση του Πρωθυπουργού για εξάντληση της τετραετίας.

Παρ’ όλα αυτά, εκείνοι του επιτίθενται τώρα ακόμη πιο λυσσωδώς. Ο Πρωθυπουργός, λένε, φορτώνει στον ΣΥΡΙΖΑ την υποτιθέμενη απόφασή του για πρόωρες εκλογές, επειδή δεν θέλει να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη της αποτυχίας του. Δεν τους φτάνει, δηλαδή, ότι κάνει πίσω, θέλουν και να πέσει μόνος του από το μπαλκόνι, για να είναι ικανοποιημένοι. Ετσι είναι όμως στον ΣΥΡΙΖΑ: τη λογική έχει υποκαταστήσει η μοχθηρία και η πολιτική εκλαμβάνεται ως συνέχεια του πολέμου με διαφορετικά μέσα.

Επίσπευση των εκλογών θέλουν και στο ΠΑΣΟΚ, καθώς οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν τις πρώτες ενδείξεις ότι εξαντλείται η δυναμική του Ανδρουλάκη και αρχίζει να ξεφουσκώνει. Τις θέλουν, επίσης, όσοι είναι ήδη βουλευτές ή υπουργοί και ιδίως εκείνοι που κατεβαίνουν σε περιφέρειες όπου θα πολιτευθούν νέα πρόσωπα και φοβούνται για την επανεκλογή τους. Παρομοίως και όσοι υπουργοί έχουν κουραστεί από τη φθορά της διακυβέρνησης και θα προτιμούσαν να συγκεντρωθούν στην υποψηφιότητά τους. (Αλλά γι’ αυτούς δεν ήταν που είπε ο Πρωθυπουργός στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι μπορούν να φύγουν, για να έλθουν άλλοι στη θέση τους;) Τέλος, ας μην υποτιμούμε την πτέρυγα της λεγόμενης Λαϊκής Δεξιάς, που πάντα θα ήθελε τον Κυριάκο Μητσοτάκη εξαρτώμενο και ελεγχόμενο. Μαζί τους συμφωνούν και διάφοροι παράγοντες που δήθεν πρεσβεύουν τον ρεαλισμό, αλλά στην πραγματικότητα εκπροσωπούν τη διαπλοκή, που τα είχε βρει τόσο ωραία με τον αριστεροδεξιό λαϊκισμό.

Αν όμως τραβηχτούμε λίγο μακριά από το αγριεμένο πλήθος, διαπιστώνουμε ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι είτε θέλουν εκλογές στο τέλος της τετραετίας είτε δεν τους νοιάζει. Αυτό τουλάχιστον μας λένε οι μετρήσεις. Το άλλο, που μας το λέει ο κοινός νους, είναι ότι η αξιοπιστία του Κυριάκου Μητσοτάκη, που διακυβεύεται από όλη αυτή τη συζήτηση, είναι πολυτιμότερο εφόδιο από την τακτική ευελιξία, μακροπρόθεσμα. Με όλες αυτές τις σκέψεις για το πρώτιστο θέμα της πολιτικής επικαιρότητας της εβδομάδας που τελειώνει, μένω με την ελπίδα ότι, στο τέλος, θα πραγματοποιηθεί ο χρησμός του Προέδρου της Βουλής. Οταν τον ρώτησαν τελευταία πότε θα γίνουν εκλογές, ο Κώστας Τασούλας τούς είπε ότι «θα γίνουν αιφνιδιαστικά στο τέλος της τετραετίας». Ισως το ότι τον εκστόμισε ευρισκόμενος – όλως συμπτωματικά – στο Μαντείο της Δωδώνης να βοηθήσει…