Δένουμε Ευρώπη

Οι Ευρωπαίοι έχουμε διασυνδέσει τις ζωές μας μέσα σε ένα τεράστιο ντόμινο πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων. Πηγαίνει ο γάλλος ψηφοφόρος σε ένα παρισινό προάστιο, ψηφίζει Λεπέν και ο λογαριασμός φτάνει μέχρι τον εστιάτορα στην Ιεράπετρα. Οσο πιο μεγάλη πέτρα πετάξεις στο νερό, τόσο περισσότερους κύκλους θα προκαλέσει. Αυτό ισχύει και αντίστροφα. Πηγαίνει ο περήφανος, αδάμαστος, αγανακτισμένος στη Β’ Αθηνών, ψηφίζει Βαρουφάκη, αυτός το τραβάει μέχρι τέρμα, βγάζει μία χώρα από το ευρώ και πετάγεται από τον ύπνο του ο συνταξιούχος στο Μονπελιέ. Οταν το νόμισμα είναι κοινό, τότε οι άνθρωποι μοιράζονται πολύ περισσότερα από κοινές αξίες και πολιτιστικές αναφορές. Κατά κάποιον τρόπο μοιράζονται τις ζωές τους.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Ξεσπάει ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι Ευρωπαίοι θυμίζουμε τους ενοίκους πολυτελούς κατοικίας που κατεβαίνουν με τις ρόμπες και τις πιτζάμες στην είσοδο, προσπαθώντας να καταλάβουν τι έχει συμβεί. Και μετά αρχίζουν τα μονταρίσματα. Ο ένας που αγοράζει περισσότερο αέριο, ο άλλος που είναι πελάτης πετρελαίου και ο τρίτος που πουλάει πορτοκάλια και παίρνει τουρίστες. Οι κυρώσεις, τα πλοία, οι δηλώσεις, οι αυτόνομες πρωτοβουλίες για διαμεσολάβηση. Ο Πούτιν πρέπει να διασκέδασε αρκετά χαζεύοντας από το Κρεμλίνο τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη.

Τι προσπαθώ να πω; Απλώς να μεταφέρω την άποψη του Γκι Φερχόφστατ (φιλελεύθερος, πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου, ευρωβουλευτής, με κομβικό ρόλο στη διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης). Ο Φερχόφστατ λέει ότι αν δεν τρέξουμε πιο γρήγορα πάνω στην πλατφόρμα μιας πιο ενοποιημένης Ενωσης, αυτά που μας περιμένουν είναι πολύ πιο δύσκολα από όσα αντιμετωπίζουμε τώρα. Εντάξει, κανένας δεν μιλάει πλέον για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μετά το στραπάτσο του Ευρωσυντάγματος το 2005, αλλά ας ακούσουμε τον Ντράγκι που κάνει λόγο για «ρεαλιστικό φεντεραλισμό» και κατάργηση του βέτο, προκειμένου να μην μπορεί ο κάθε Ορμπαν να μπλοκάρει αποφάσεις. Ναι, αργούν αυτά τα πράγματα, είναι η αλήθεια. Αλλά συνάμα είναι και προφανές ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ολες οι άλλες επιλογές βγάζουν σε αδιέξοδο, πάνω σε τοίχο.

Πολ, όπως Μπάιρον

Αξίζει να δείτε τώρα το «This is a coup», εκείνο το ντοκιμαντέρ του Πολ του Μέισον για την περήφανη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και το πώς ο ατίθασος ελληνικός λαός καλούσε, απρεπώς, τη Μέρκελ σε σεξουαλικές περιπτύξεις, σύμφωνα με τον τίτλο ενός επεισοδίου. Θυμίζω ότι ο Πολ είναι βρετανός δημοσιογράφος, στον «Guardian», που, στην περίοδο της κρίσης, αισθάνθηκε περίπου όπως ο λόρδος Μπάιρον στο Μεσολόγγι. Λάθος, ο Μέισον υμνούσε τον Βαρουφάκη και τους άλλους εκ του ασφαλούς, την πλάκα του έκανε ο άνθρωπος, επαναστατικό τουρισμό. Τώρα αποκαλύπτεται ότι διατηρεί σχέσεις με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, έχοντας στο στόχαστρο φιλορωσικά μέσα ενημέρωσης. Ο Γιάνης δεν ξέρει τι να πει επί τούτου. Δεν πειράζει, ξέρουμε εμείς. Ολοι ξέρουμε.

Τι έγινε στο Βιετνάμ

Κέρδισε η Αριστερά στην Κολομβία, στη χώρα που στην πολιτική δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές, μόνο άσπρες. Ο Παύλος ο Πολάκης έκανε ένα tweet, με φωτογραφία καμιά δεκαριά τζετ εν σειρά, γράφοντας ότι τα νεοφιλελεύθερα λαμόγια εγκαταλείπουν την Κολομβία. Η φωτογραφία ήταν από το αεροδρόμιο του Σικάγου, αλλά, εντάξει, μικρή σημασία έχει, δεν θα χαλάσει μία μικρή λεπτομέρεια αυτό που θέλει να πει ο Πολάκης. Ναι, η Αριστερά νίκησε στην Κολομβία, στη χώρα που είχε βγάλει βουλευτή τον Πάμπλο τον Εσκομπάρ. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι για ποιον λόγο μάς αφορά. Εχει βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και πανηγυρίζει, διαβάζω αναρτήσεις στελεχών που γράφουν για μήνυμα παγκόσμιας εμβέλειας και αγώνες που εμπνέουν. Τα βλέπεις και θέλεις να τους ρωτήσεις αν έμαθαν τα νέα από το Βιετνάμ, τι έγινε στη Σαϊγκόν, πώς έφυγαν οι Αμερικανοί.