Μάχη για την επικράτηση στον χώρο του Κέντρου

Μπορεί η επικαιρότητα να έχει σπρώξει τη μάχη για την επικράτηση στον χώρο του Κέντρου στο παρασκήνιο – αυτό όμως δεν σημαίνει πως αυτή δεν εξελίσσεται και πως δεν θα διαδραματίσει τον δικό της ρόλο πριν (αλλά και μετά) την απλή αναλογική. Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, τα τρία μεγαλύτερα κόμματα διεκδικούν (όλα με τις δικές τους αξιώσεις) ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κομμάτι του κεντρώου χώρου και των ψηφοφόρων αυτών που είθισται να λέμε πως δεν κερδίζουν απαραίτητα εκλογές, όμως σίγουρα επισφραγίζουν μια διαφαινόμενη επικράτηση.

Η ΝΔ θέλει να συγκεντρώσει προεκλογικά το μεγαλύτερο δυνατό ποσοστό, ώστε στην κάλπη της απλής αναλογικής να θέσει τη βάση για την αυτοδυναμία στην επόμενη αναμέτρηση, με το πλειοψηφικό σύστημα που ψήφισε – και δημόσια, άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτιμά πως η προοπτική των διπλών εκλογών συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες. Για να καταφέρει να θεωρείται αδιαφιλονίκητο φαβορί, το κυβερνών κόμμα δείχνει να επαναφέρει τη συνταγή του 2019: επιδιώκει να ψηφιστεί από τους παραδοσιακούς γαλάζιους ψηφοφόρους, χωρίς όμως να ξεχνά και τη διεύρυνση που επιχειρεί στο πολιτικό Κέντρο. Ιδανικά, θέλει να κερδίσει ξανά εκείνους τους πολίτες που πριν από τρία χρόνια ψήφιζαν ΝΔ για πρώτη φορά, για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ – αυτή τη φορά, υπενθυμίζοντας πως η επανάκαμψη της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι μια πιθανότητα που δεν μπορεί να αποκλειστεί.

ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ. Δεν είναι μόνο η διαρκής υπενθύμιση των συριζαϊκών πεπραγμένων, που έρχονται να συμπέσουν με τις παραπομπές στελεχών του κόμματος σε Ειδικά Δικαστήρια. Ο Μητσοτάκης συνεχίζει μια σειρά από προσεκτικά μελετημένες κινήσεις που αρέσουν στο κεντρώο ακροατήριο, όπως η τοποθέτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου στην επιτροπή σοφών του Συμβουλίου της Ευρώπης, χωρίς παράλληλα να φαίνεται στα γαλάζια στελέχη πως παραχωρεί σε «μεταγραφές» κομμάτι της κεντρικής πολιτικής – πράγμα που θα δημιουργούσε αχρείαστη γκρίνια, με τις κάλπες να πλησιάζουν πια. Οταν, δε, ο Μητσοτάκης θέλει να χτυπήσει το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, τα επιχειρήματά του βασίζονται στη σταθερότητα, δηλαδή σε ένα από τα σημεία που θεωρούνται πιο σημαντικά διαχρονικά για έναν κεντρώο ψηφοφόρο.

ΕΙΚΟΝΑ ΕΝΟΤΗΤΑΣ. Το κοινό του 2019 που δεν θέλει να χάσει η ΝΔ είναι ένα κοινό που από τον περασμένο Δεκέμβριο κοιτάει με ενδιαφέρον προς την πλευρά του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Και παρότι ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει θέσει μια ξεκάθαρη σοσιαλδημοκρατική ατζέντα στο τραπέζι της συζήτησης, βάσει της οποίας θα κουβεντιάσει και την όποια πιθανή συνεργασία, δεν είναι λίγοι εξ αυτών που δηλώνουν πως σκέφτονται να τον ψηφίσουν που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι. Σ’ αυτούς τους ψηφοφόρους, η εικόνα ενότητας που προέκυψε από το συνέδριο, με τις παρουσίες όλων των πρώην προέδρων σε καλό κλίμα και με πρόσωπα που φέρουν μεταρρυθμιστικό πρόσημο, όπως η Αννα Διαμαντοπούλου, που απείχε εδώ και χρόνια από τις πασοκικές διαδικασίες, είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Σ’ αυτούς κυρίως απευθύνεται ο Ανδρουλάκης όταν λέει πως ο Πρωθυπουργός χρησιμοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως «σκιάχτρο», για να «σπάσει» τον κύκλο της πίεσης που όλο και θα εντείνεται εκ δεξιών, προβάροντας παράλληλα ως η πιο αξιόπιστη και ρεαλιστική εναλλακτική απέναντι στην πρόταση της ΝΔ.

ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΗ ΘΕΣΗ Η ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ίσως η πιο ξεκάθαρη στη μάχη του Κέντρου – γιατί επί της ουσίας η Κουμουνδούρου δύσκολα θα καταφέρει να απευθυνθεί σε αυτό που μάθαμε να ξεχωρίζουμε ως το 40% του «ναι» στο δημοψήφισμα του 2015 και στους κεντρώους ψηφοφόρους που περιλαμβάνονται σ’ αυτό. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η μάχη του Κέντρου είναι κυρίως η μάχη της μεσαίας τάξης, την οποία απογοήτευσε την περίοδο της διακυβέρνησής του και ακόμα προσπαθεί να προσεγγίσει εκ νέου – με βάση τις δημοσκοπήσεις, όχι με ιδιαίτερη επιτυχία. Βασισμένος ωστόσο σε ένα συγκεκριμένο προφίλ προοδευτικού ψηφοφόρου της νέας εποχής, που με πιο παραδοσιακούς όρους θα μπορούσε να αυτοπροσδιορίζεται κεντροαριστερός, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να προσεγγίσει μια σειρά ζητημάτων που απασχολούν ένα τέτοιο κοινό – από τη σκληρή γλώσσα στην ακρίβεια και τη μετριοπάθεια στα εθνικά, έως την καταπολέμηση των έμφυλων ανισοτήτων, όπως αποτυπώθηκε συμβολικά και στα συλλογικά του όργανα.