ΛΟΑΤΚΙ πλην

To Athens Pride που διοργανώνεται σήμερα στο κέντρο της Αθήνας είναι η ζωντανή απόδειξη των σημαντικών αλλαγών που έγιναν στο σύντομο χρονικό διάστημα της μεταπολίτευσης, σε κλίμα δημοκρατίας. Μέσα σε λιγότερα από πενήντα χρόνια, μια κλειστή κοινωνία γεμάτη προκαταλήψεις άνοιξε στον μεγάλο κόσμο. Καμιά σχέση με τον περίκλειστο επαρχιωτισμό της δεκαετίας του 1960, τα ήθη της οποίας οι νεότεροι τα ανακαλύπτουν στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες που παίζονται και ξαναπαίζονται στην τηλεόραση. Η Ελλάδα, σήμερα, είναι μια άλλη χώρα. Δυτική, δημοκρατική, ελεύθερη – και ένα από τα χαρακτηριστικά της ελευθερίας της είναι το δικαίωμα στη σεξουαλική επιλογή των ανθρώπων.

Η γιορτή που σήμερα γίνεται στο κέντρο της Αθήνας είναι αποτέλεσμα αυτής της επιλογής. Είμαστε ανοιχτή κοινωνία επειδή είμαστε δημοκρατία και επειδή είμαστε Ευρώπη, κομμάτι της καρδιάς της παγκόσμιας οικονομίας και τμήμα μιας περιφέρειας ελευθερίας. Βαδίσαμε τον σωστό δρόμο, έχοντας καταφέρει και να γλιτώσουμε την ένταξή μας στα κομμουνιστικά κράτη, και να απαλλαγούμε από την καθυστερημένη και συχνά εξτρεμιστική μετεμφυλιακή Δεξιά, και να πορευτούμε ευρωπαϊκά κόντρα σε όσους φώναζαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» ή, λίγο παραδίπλα, κήρυσσαν ότι «είμαστε έθνος ανάδελφο» που όφειλε να μείνει προσκολλημένο στην «καθ’ ημάς Ανατολή», να μπει δηλαδή στη σφαίρα επιρροής της ομοδόξου Ρωσίας.

Η ανάλυση αυτή ξέρω ότι ενοχλεί πολλούς απ’ όσους δραστηριοποιούνται ιδεολογικά γύρω από το Pride. Λυπάμαι, αλλά πειστικότερη δεν βρίσκω. Η ομοφυλοφιλία ήταν σοβαρό ποινικό αδίκημα στις κομμουνιστικές χώρες, ήταν και είναι έγκλημα τιμής στις παραδοσιοκεντρικές, είναι αιτία βίαιου θανάτου στην ισλαμιστική επικράτεια.

Γι’ αυτό, εκτός από μέρα γιορτής, μέρα χαράς και ελαφρότητας για τον ΛΟΑΤΚΙ κόσμο, είναι και μια άσκηση ελευθερίας. Και ενώ η πλειοδοσία στη χαρά είναι δεδομένη, η ελευθερία υπέστη πλήγμα μετά την άρνηση των διοργανωτών του Athens Pride να δεχτούν τη συμμετοχή και των εκπροσώπων της Ευρωπαϊκής Ενωσης ΛΟΑΤΚΙ+ Αστυνομικών που αυτές τις μέρες έχει συνέδριο στην Αθήνα. Είναι εδώ περί τους 100 γκέι αστυνομικούς από 18 ευρωπαϊκές χώρες, η Ενωσή τους ζήτησε επισήμως να τους επιτραπεί να παραστούν στο Pride με στολή αλλά η διοργάνωση τους είπε, αν θέλουν, να προσέλθουν κατά μόνας, διότι η αστυνομία ασκεί βία.

Είναι η πρώτη φορά στην Ελλάδα που οι ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές αποκλείουν μια επαγγελματική ομάδα από τη διοργάνωσή τους ακριβώς επειδή κάνουν συγκεκριμένο επάγγελμα. Αντί για το αρκτικόλεξο ΛΟΑΤΚΙ+ επιλέγουν το ΛΟΑΤΚΙ- (ΛΟΑΤΚΙ πλην). Δέχονται όλους τους γκέι πλην των αστυνομικών.

Οι πολιτικές της ταυτότητας έχουν δημιουργήσει ένα μεγάλο μπέρδεμα. Υπάρχει μια σχεδόν μεταφυσική αίσθηση για πολλές και πολλούς απ’ όσες και όσους ανήκουν σε μια ταυτοτική ομάδα ότι η ταυτότητά τους τούς/τις κάνει ανώτερους/-ες, τους/τις αίρει υπεράνω των κανόνων της οργανωμένης κοινωνίας, πάνω κι από το κοινωνικό συμβόλαιο. Η ταυτότητα καταπίνει και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και τις ιδιοσυγκρασίες και τα επαγγέλματα. Εγκαθιδρύεται έτσι, ατύπως, μια νέα σφαίρα διακρίσεων κατά ομάδων που αποκλείονται. Φτιάχνεται δηλαδή μια νέα μηχανική διακρίσεων.

Αυτό εν προκειμένω είναι αντιδημοκρατικό. Είναι εχθρικό προς τη δημοκρατία που έδωσε τη δυνατότητα της έκθεσης και της έκφρασης στους ΛΟΑΤΚΙ. Ουσιαστικά, δηλαδή, είναι εχθρικό προς τους στόχους της γιορτής τους. Ας σκεφτούν λίγο.