Οι λύσεις δεν είναι ανθρωπιστικές, {LF}είναι πολιτικές

Την τελευταία δεκαετία, αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Σήμερα, ο αριθμός αυτός αγγίζει τα υψηλότερα επίπεδα που έχουν σημειωθεί ποτέ.

Η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες δημοσιεύει σήμερα την ετήσια Εκθεσή της «Παγκόσμιες Τάσεις» για το 2021, μια χρονιά που σημαδεύτηκε από την εμφάνιση νέων συρράξεων και την αναζωπύρωση παλαιότερων.

Στα τέλη του 2021, ακόμα και πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, περισσότεροι από 89,3 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο είχαν εκτοπιστεί εξαιτίας του πολέμου, της βίας, των διώξεων και των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο αριθμός αυτός έχει πλέον ξεπεράσει για πρώτη φορά το συγκλονιστικό και εξαιρετικά ανησυχητικό ορόσημο των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η ανταπόκριση απέναντι στους ανθρώπους που διαφεύγουν από τον πόλεμο στην Ουκρανία έδειξε ότι η διεθνής αλληλεγγύη και ο επιμερισμός της ευθύνης είναι όχι μόνο κάτι το εφικτό αλλά και προς όφελος όλων. Η ενεργοποίηση για πρώτη φορά της Οδηγίας Προσωρινής Προστασίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν ένα πρωτοφανές βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι να δούμε μια παρόμοια ανταπόκριση απέναντι σε όλες τις προσφυγικές κρίσεις στον κόσμο, χωρίς καμία διάκριση ανάλογα με το πού ή από πού διαφεύγει κάποιος.

Το 2015, η Ελλάδα είδε να αυξάνονται κατακόρυφα οι αφίξεις προσφύγων – ανθρώπων που τρέπονταν σε φυγή εξαιτίας της βίας και των διώξεων. Οπως και με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ήταν αξιοσημείωτη η αλληλεγγύη απέναντι σε όσους εγκατέλειπαν τις εστίες τους.

Από την πολιτεία μέχρι τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τις τοπικές κοινότητες και τους πολίτες, η ανταπόκριση και η τεράστια έκφραση υποστήριξης και συμπαράστασης υπήρξε συγκλονιστική. Η αλληλεγγύη αυτή πρέπει να συνεχιστεί, ενώ χρειάζονται παράλληλα να καταβληθούν περαιτέρω προσπάθειες για την καθιέρωση ενός ισότιμου συστήματος επιμερισμού της ευθύνης για όσους εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους.

Ομως, ας είμαστε σαφείς: Δεν έχουμε να κάνουμε με «προσφυγική κρίση» – αυτό που βλέπουμε είναι  μια δραματική αύξηση των συρράξεων παγκοσμίως. Μόνο την τελευταία δεκαετία, ο αριθμός των χωρών που επλήγησαν από συρράξεις έχει διπλασιαστεί. Οι λύσεις δεν είναι ανθρωπιστικές, είναι πολιτικές. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις μπορούν να παρέχουν ανακούφιση, αλλά η διεθνής κοινότητα πρέπει να συνεργαστεί και να κάνει περισσότερα για να επιλυθούν οι υφιστάμενες κρίσεις, να αποτραπεί η ανάδυση νέων συρράξεων, να τερματιστούν οι διώξεις και οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να αντιμετωπιστούν οι υποκείμενες αιτίες που αναγκάζουν αθώους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια και προστασία. Μέχρι να γίνει αυτό, οι θλιβεροί αριθμοί που σημειώνονται σήμερα θα συνεχίσουν να αυξάνονται. Το ίδιο και ο πόνος, η απώλεια και τα δεινά της ανθρωπότητας.

Η Maria Clara Martin είναι αντιπρόσωπος της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα