Στο Σεν-Τροπέ, {LF}φεγγάρια και νύχτες τρελές

Το Κογκολέν είναι μία γραφική κοινότητα 11.793 ψυχών τοποθετημένη ανάμεσα στην οροσειρά Μορ και τον κόλπο του Σεν-Τροπέ, με πλούσια ιστορία και ακόμα πλουσιότερο παρόν – το πιστοποιούν, αφενός, ο πύργος ρολογιού του 14ου αιώνα που το κοσμεί και, αφετέρου, οι 1.500 θέσεις που διαθέτει η μαρίνα του, από τις καλύτερα εξοπλισμένες της γαλλικής Ριβιέρας. Εκεί, σε ένα εστιατόριο ονόματι «Chez Nous», κάτι σαν «Στο Σπίτι Μας» δηλαδή, πάνω σε μία πλατεία με πλατάνια, που είχε μετατραπεί ένεκα του πρώτου κοινοβουλευτικού γύρου σε αρχηγείο του κόμματος Ανακατάκτηση! πληροφορήθηκε ο Ερίκ Ζεμούρ το εκλογικό αποτέλεσμα την Κυριακή. Τη σκηνή, τη μεταφέρει η ειδική απεσταλμένη της Monde:

«Ξαφνικά, η ηχητική εγκατάσταση μοιάζει δυσανάλογη. Η ομιλία αναγνώρισης της ήττας ήταν αξιοπρεπής, αλλά σύντομη. Ελαφρώς σοκαρισμένα, τα μέλη του κόμματος τελειώνουν τα πλατό των τυριών ελπίζοντας πως ο υποψήφιός τους θα ξαναβγεί από το εστιατόριο όπου αναζήτησε καταφύγιο. Τον φωνάζουν, τραγουδούν “hip, hip, hip, hourra!”. Τίποτα. Στο εσωτερικό, η σύντροφος του επικεφαλής της Ανακατάκτησης! επιχειρεί να τον παρηγορήσει χαϊδεύοντάς του τα μαλλιά. Εξω, ένα παιδί κλαίει, μία φιάλη ροζέ πέφτει, νεαρές γυναίκες ανταλλάσσουν τηλέφωνα. Ενας έφηβος της “γενιάς Ζ’ κουλουριάζεται στην αγκαλιά της μητέρας του. Η Λετισιά, μία 50χρονη ακτιβίστρια του κόμματος, προσπαθεί να παραμείνει αισιόδοξη: “Ο,τι και αν συμβεί, εμείς ήρθαμε για να μείνουμε”».

Αν είχαν ψηφίσει όλοι οι ψηφοφόροι της 4ης περιφέρειας του Βαρ όπως οι κάτοικοι του Κογκολέν, ο Ζεμούρ θα εκλεγόταν την ερχόμενη Κυριακή βουλευτής: στον πρώτο γύρο ήρθε πρώτος στο χωριό με 33,5% των ψήφων. Στο σύνολο της περιφέρειας όπου κατέβηκε υποψήφιος ωσάν αλεξιπτωτιστής, ωστόσο, o τρις καταδικασμένος για υποκίνηση φυλετικού μίσους 63χρονος που απλώς συνηθίζει να περνάει τα καλοκαίρια του σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο του Σεν-Τροπέ, ήρθε τρίτος με 23,19%. Και καθώς δεν εξασφάλισε το 12,5% επί των εγγεγραμμένων που απαιτείται προκειμένου να προκριθεί ένας υποψήφιος στον δεύτερο γύρο, ο ίδιος θα περάσει την ερχόμενη Κυριακή στο σπίτι του στο Παρίσι και η 4η περιφέρεια του Βαρ θα κριθεί ανάμεσα στην απερχόμενη βουλευτή του Εμανουέλ Μακρόν, Σερέν Μομπόρν (28,51% των ψήφων), και τον υποψήφιο της Εθνικής Συσπείρωσης, του κόμματος της Μαρίν Λεπέν, Φιλίπ Λοτιό (24,74%).

Η Ανακατάκτηση! έλαβε την Κυριακή σε ολόκληρη τη Γαλλία μόλις 4,24% των ψήφων. Κανένας από τους 551 υποψηφίους της δεν κατάφερε να προκριθεί στον δεύτερο γύρο. Το λες και αποκαρδιωτικό για κάποιον που διαβεβαίωνε, πριν από τις προεδρικές εκλογές, πως θα ήταν παρών στον δεύτερο προεδρικό γύρο – και πως «κατόπιν, θα είμαι είτε πρόεδρος της Δημοκρατίας, είτε ηγέτης της αντιπολίτευσης». Αποκαρδιωτικό μόνο για τον ίδιο και τους υποστηρικτές του, βέβαια, ανακουφιστικό για όλους τους υπόλοιπους, που δεν θα αναγκαστούν να ακούνε, από το βήμα της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, τις διατριβές ενός ακραίου ρατσιστή, ισλαμόφοβου και μισογύνη (πέραν της δεδηλωμένης αγάπης του για τον Πούτιν…).

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να απορρίψει κανείς τον Ζεμούρ ως μία φούσκα (μέσα Οκτωβρίου, είχε φτάσει να συγκεντρώνει 17% – 18% στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές) που ξεφούσκωσε, οριστικά και αμετάκλητα. Κατάφερε ωστόσο να επιβάλει τα προσφιλή του θέματα στην προεκλογική εκστρατεία για τις προεδρικές εκλογές, ακόμα και στην παραδοσιακή Δεξιά, κατάφερε να χτίσει από το μηδέν ένα κόμμα που μέσα σε τέσσερις μήνες απέκτησε 120.000 μέλη, επέβαλε μία σχεδόν απόλυτη κυριαρχία στα σόσιαλ μίντια, γέμιζε τους χώρους των προεκλογικών του συγκεντρώσεων όπως κανένας άλλος υποψήφιος. Μπορεί η Μαρίν Λεπέν να κατόρθωσε πράγματι, αρνούμενη κάθε συμμαχία με τον Ερίκ Ζεμούρ, να τον βγάλει νοκάουτ σε αυτόν τον πολιτικό γύρο, το έρεισμά του παραμένει πραγματικό, όμως, το ίδιο και η λατρεία που έχουν για το πρόσωπό του οι υποστηρικτές του. Και ας μην ξεχνάμε τις υπηρεσίες που προσέφερε ο Ζεμούρ στη Λεπέν, κάνοντάς τη να φαίνεται, με τις ακρότητές του, σχεδόν μετριοπαθής.

Μπορεί η Λεπέν να μην εξασφαλίσει στην επόμενη Εθνοσυνέλευση τις 60 έδρες που ονειρευόταν, θα καταφέρει ωστόσο, με τους 20-45 βουλευτές που προβλέπουν για το κόμμα της οι δημοσκοπήσεις, να συγκροτήσει μία κοινοβουλευτική ομάδα (απαιτούνται τουλάχιστον 15 βουλευτές) για πρώτη φορά στην ιστορία της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας μετά την κοινοβουλευτική περίοδο 1986 – 1988 – όταν είχαν εισέλθει στο Palais Bourbon, χάρη σε ένα πρόσκαιρο αναλογικό εκλογικό σύστημα, 35 ακροδεξιοί βουλευτές υπό τον Ζαν-Μαρί Λεπέν. Και μπορεί το 18,68% των ψήφων που απέσπασε το κόμμα της Λεπέν στον πρώτο κοινοβουλευτικό γύρο να μη συγκρίνεται καν με εκείνο το 41,45% που εξασφάλισε η ίδια στον δεύτερο προεδρικό γύρο, είναι όμως υψηλότερο σχεδόν κατά έξι μονάδες σε σύγκριση με τον πρώτο κοινοβουλευτικό γύρο του 2017. Και η Λεπέν θα εκλεγόταν βουλευτής από τον πρώτο κιόλας γύρο στην 11η περιφέρεια του Πα-ντε-Καλαί (απέσπασε σχεδόν 54% των ψήφων) αν δεν έπρεπε να εξασφαλίσει παράλληλα και ένα 25% επί των εγγεγραμμένων. Λίγο να παραμερίσει κανείς την άμεση επικαιρότητα, τη μονομαχία Μακρόν – Μελανσόν, το βλέπει καθαρά: η Γαλλία στρέφεται όλο και (ακρο)δεξιότερα.