Φτερό

Στο φτερό φαίνεται ότι τη γλίτωσαν οι Γαλλούκοι – μαζί τους κι εμείς κι ολόκληρη η Ευρώπη.

Το πιθανότερο σενάριο μετά τον πρώτο γύρο των προχθεσινών βουλευτικών εκλογών είναι ότι ο δεύτερος γύρος θα βγάλει κάποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία Μακρόν. Να μπορέσει δηλαδή ο επανεκλεγείς Προεδράρας να κυβερνήσει.

Από την άλλη (και μεταξύ μας…) μάλλον επιβεβαιώθηκε ότι πραγματικός κίνδυνος δεν υπήρχε – βοηθούντος του σταθεροποιητικού συστήματος των βουλευτικών εκλογών.

[Θυμίζω. Είναι πλειοψηφικό δύο γύρων σε 577 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.]

Ετσι λοιπόν ούτε η Ακροδεξιά συνέχισε την ανοδική της πορεία – η Λεπέν κινήθηκε λίγο πάνω από το 18%…

Ούτε το αριστερό συνονθύλευμα που είχε μαζέψει ο Μελανσόν συγκίνησε τα πλήθη – πήρε πέντε μονάδες λιγότερες από όσες είχαν αθροίσει τα ίδια κόμματα στις προεδρικές εκλογές.

Μόνο οι παραδοσιακοί δεξιοί Ρεπουμπλικανοί επιβεβαίωσαν την ισχυρή τοπική δικτύωσή τους. Πήραν 13,6% από το 4,8% που είχαν πάρει στις προεδρικές με την Πεκρές. Οπως τότε, έτσι και τώρα, στον δεύτερο γύρο ψηφίζουν Μακρόν, αλλά θα βγάλουν και μια αξιοπρεπή κοινοβουλευτική ομάδα.

Τρία πρώτα συμπεράσματα.

Πρώτο, ούτε η Ακροδεξιά, ούτε η Ακροαριστερά αποτελούν νομοτελειακές επιλογές. Ανακόπτονται από ένα ισχυρό Κέντρο.

Ο Μακρόν ενεργοποίησε το «δημοκρατικό μέτωπο» κατά της Ακροδεξιάς στις προεδρικές εκλογές και το «δημοκρατικό μέτωπο» κατά της Ακροαριστεράς στις βουλευτικές εκλογές.

Η μέθοδος είναι ίδια. Θα δούμε αν θα είναι και το αποτέλεσμα.

Δεύτερο, η πολιτική ηγεμονία του Κέντρου αφήνει εκ των πραγμάτων χώρο δεξιά και αριστερά.

Οσο αυτός ο χώρος είναι ελεγχόμενος, κανένα πρόβλημα. Οι ακραίοι φαίνονται γραφικοί. Αν όμως ξεφύγει, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Προς το παρόν δείχνει (τουλάχιστον στη Γαλλία) τα άκρα να ελέγχονται.

Τρίτο, η παραδοσιακή Αριστερά και η Κεντροαριστερά (σοσιαλιστές, κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, πράσινοι κ.λπ.) είναι στα κακά τους χάλια.

Αλλά το φάρμακο δεν είναι να υποταχθεί στη λεγόμενη «ριζοσπαστική ή ανυπότακτη Αριστερά» του Μελανσόν, δηλαδή στους ασυνάρτητους και τους ανισόρροπους.

Ξέρετε γιατί; Επειδή έτσι χάνει την κυβερνητική προοπτική της. Καθίσταται «μη εκλόγιμη» – αν αποδίδω σωστά τον βρετανικό όρο «non electable»… Το απέδειξε το βρετανικό Εργατικό Κόμμα με τον Κόρμπιν.

Αυτό δοκιμάστηκε και στη Γαλλία. Θα δούμε αν το αποτυχημένο πείραμα θα έχει συνέχεια.

Στη δημοκρατία φυσικά τα άκρα έχουν την πελατεία τους. Αλλά ποτέ καμία πολιτική δύναμη δεν ευδοκίμησε προσεταιριζόμενη τα άκρα. Και φυσικά δεν ευδοκίμησε η δημοκρατία.

Ιδίως αν (όπως στην περίπτωση της Λεπέν ή του Μελανσόν) τα άκρα δίνουν τον τόνο. Και διαρρηγνύουν το πλαίσιο αρχών, αξιών, κανόνων και συμπεριφορών που προσδιορίζουν τη σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Τα υπόλοιπα θα μας τα πουν οι Γάλλοι την ερχόμενη Κυριακή.