Αναγνώσεις

Aνάγνωση πρώτη: η Αριστερά επιστρέφει. Η συνεργασία των Ανυπότακτων, των σοσιαλιστών, των κομμουνιστών και των οικολόγων υπό τον Ζαν-Λικ Μελανσόν παραλίγο να κοστίσει την πρώτη θέση στον συνασπισμό του προέδρου Μακρόν και μπορεί να του στερήσει τελικά την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Να λοιπόν τι μπορεί να κάνει η Αριστερά όταν ξεπερνά τις διαφωνίες της και ενώνεται. Οσο για τον Μακρόν, γράφει o διευθυντής της Monde Ζερόμ Φενολιό, υπέστη μια αδιαμφισβήτητη ήττα, καθώς έλαβε μικρότερο ποσοστό από εκείνο του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών.

Ανάγνωση δεύτερη: η Αριστερά απέτυχε. Ο Μελανσόν δεν κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, δεν θα μπορέσει να γίνει πρωθυπουργός και δεν θα είναι καν σε θέση να δίνει τον αγώνα στο Κοινοβούλιο καθώς αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα για βουλευτής. Οσο για την περίφημη Νέα Λαϊκή Οικολογική και Κοινωνική Ενωση (Nupes), λέει στην Corriere della Sera ο καθηγητής στη Sciences Po Ντομινίκ Ρεϊνιέ, οφείλει την ύπαρξή της στην ελπίδα της κατάκτησης της πλειοψηφίας, οπότε μόλις η ελπίδα αυτή διαψευστεί θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.

Το πώς διαβάζει ο καθένας τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών είναι, ως φαίνεται, υποκειμενικό. Μερικά πράγματα όμως είναι δεδομένα. Ο απεχθής Ερίκ Ζεμούρ, ας πούμε, εξαφανίζεται το ίδιο απότομα με την εμφάνισή του στο πολιτικό σκηνικό. Η επίσης απεχθής Μαρίν Λεπέν, αντιθέτως, λαμβάνει το καλύτερο αποτέλεσμα σε βουλευτικές εκλογές στην ιστορία του κόμματός της. Και το αστείο – ή το τραγικό – είναι ότι στις μονομαχίες του δεύτερου γύρου με τους υποψηφίους του Μακρόν, ο Μελανσόν προσβλέπει στη στήριξη ενός μέρους των δικών της ψηφοφόρων. Θολώνει έτσι κάπως το αφήγημα του Τομά Πικετί, ο οποίος ανυπομονεί να δει την ερχόμενη Κυριακή τις παλιές, καλές αντιπαραθέσεις μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς.

Το πιο εντυπωσιακό συμπέρασμα όμως του πρώτου γύρου είναι άλλο. Η αντισυστημική επιλογή σήμερα στη Γαλλία δεν είναι η αντιμακρονική ψήφος. Οσοι θέλουν να διαμαρτυρηθούν για τις αδικίες της παγκοσμιοποίησης δεν ψηφίζουν Μελανσόν ή Λεπέν. Απέχουν. Οπως τονίζει ο Ντομινίκ Ρεϊνιέ, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε πλέον με ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος που τη συγκεκριμένη Κυριακή προτιμά να πάει εκδρομή από το να προσέλθει στις κάλπες. Εχουμε να κάνουμε με μια μαζική πολιτική επιλογή, που είχε αρχίσει να παρατηρείται στις δημοτικές εκλογές του 2014, είναι πλέον πλειοψηφική και συνιστά θεμελιώδες πρόβλημα για τη Δημοκρατία.

Ο έμπειρος Μελανσόν το γνωρίζει, όπως γνωρίζει ότι από την αποχή αυτή ζημιώνεται κυρίως ο ίδιος. Γι’ αυτό άλλωστε και το σύνθημά του ήδη από προχθές το βράδυ ήταν «όλοι στις κάλπες στον δεύτερο γύρο για να τους αποτελειώσουμε». Οι αριστεροί, λέει ένας αστικός μύθος, τείνουν να κινητοποιούνται περισσότερο όταν βλέπουν τη νίκη να πλησιάζει. Και μόλις τη δουν να απομακρύνεται, αρχίζουν πάλι να τσακώνονται.