Μην του κρατάτε κακία

Καταλαβαίνω πολύ καλά το ζόρι του Ερντογάν και θα ζητούσα την υπομονή σας για λίγο, ώστε να σας το εξηγήσω. Η αδιανόητη μπουρδολογία που εκτοξεύει εναντίον της χώρας και την οποία εμείς, πάντα εύθικτοι και ανασφαλείς, εκλαμβάνουμε ως αδιανόητη πρόκληση, είναι αποτέλεσμα της συσσωρευμένης πίεσης που δέχονται τα νεύρα του λόγω της πολύωρης σχοινοβασίας, για να το πω μεταφορικά. Είναι το αποτέλεσμα του στρες από την ισορροπία στην άκρη του κενού.

Τι είναι εκείνο, σκέπτομαι, που επιτρέπει στην Τουρκία να μας πιέζει στρατιωτικά στο Αιγαίο και μάλιστα εκ του ασφαλούς; Κατά τη γνώμη μου, το ότι και εμείς και εκείνοι μετέχουμε στην ίδια Συμμαχία. Αυτό τους δίνει την ελευθερία να πιέζουν στρατιωτικά την Ελλάδα, αψηφώντας ή, μάλλον, επιδιώκοντας συχνά τον κίνδυνο του θερμού επεισοδίου, επειδή η Ελλάδα δεν μπορεί να επικαλεστεί το άρθρο 5 της Συνθήκης περί συλλογικής άμυνας, δηλαδή δεν μπορεί να ζητήσει τη συνδρομή των συμμάχων της.

Αυτή η ιδιόμορφη κατάσταση, όπου τα ελληνοτουρκικά γίνονται ένα υποσύνολο της συλλογικής ασφάλειας των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, έχει τα προφανή πλεονεκτήματα για την Τουρκία, τα οποία υφιστάμεθα χρόνια τώρα: παραβιάσεις, ερευνητικά σκάφη, στρατιωτικές ασκήσεις καλοκαιριάτικα κ.λπ. Ολα αυτά, δε, πάντα με τον κίνδυνο του ατυχήματος που θα προκαλέσει την ανάφλεξη. Η ανάφλεξη, όμως, δεν μπορεί ποτέ να είναι πόλεμος. Γιατί το μειονέκτημα αυτής της ιδιόμορφης κατάστασης για την Τουρκία είναι ότι η συμμετοχή στη Συμμαχία αποκλείει το ενδεχόμενο ελληνοτουρκικού πολέμου. Επεισόδια, λίγο ή περισσότερα θερμά, μπορεί να αντέξει το συγκεκριμένο σύστημα και, ενδεχομένως, να τα απορροφήσει. Ολικό πόλεμο, όμως, όχι, εφόσον το πλαίσιο των νατοϊκών σχέσεων υπερισχύει. Συνολικά εκτιμώμενη, είναι οπωσδήποτε μια θέση ευνοϊκή για την Τουρκία. Εκείνη πιέζει, η Ελλάδα αμύνεται και το βάρος, για να μη γίνει η περιώνυμος «στραβή», πέφτει στην Ελλάδα.

Ολα αυτά ίσχυαν μέχρι που ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, με αποτέλεσμα Φινλανδία και Σουηδία να τρέξουν για να ενταχθούν και αυτές στη Συμμαχία του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Ως γνωστόν, ο Erdy απειλεί ότι θα εμποδίσει την ένταξή τους, επικαλούμενος θέματα ασφαλείας της Τουρκίας. (Υποτίθεται ότι οι δύο υποψήφιες χώρες φιλοξενούν τρομοκρατικές οργανώσεις ή, εν πάση περιπτώσει, οργανώσεις μη αρεστές στο καθεστώς Ερντογάν.) Θεωρητικά η απειλή του μπορεί να πραγματοποιηθεί, όμως στην πράξη είναι απίθανο. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε μια πρωτοφανή κρίση στους κόλπους της Συμμαχίας.

Μια τέτοια κρίση θα ήταν ανέλπιστο δώρο για τη Μόσχα, διότι θα έθετε τη δεύτερη, ως προς το μέγεθος του μόνιμου στρατού, νατοϊκή χώρα στην πλευρά της Ρωσίας. Μπορείτε να το φανταστείτε να συμβαίνει; Εγώ μπορώ, αλλά αμφιβάλλω αν θα συμβεί. Διότι δεν νομίζω ότι συμφέρει την Τουρκία να βρεθεί, είτε με το ένα πόδι είτε και με τα δύο, εκτός ΝΑΤΟ. Σε αυτή την περίπτωση, και η αξία της έναντι της Ρωσίας θα έχει μειωθεί και θα χάσει τα πλεονεκτήματά της έναντι της Ελλάδας. Εκτός της Συμμαχίας, η Τουρκία δεν μπορεί να απειλεί την Ελλάδα, διότι θα διακινδυνεύει σύγκρουση με τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πού έχει μπλέξει ο Erdy; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Το Ουκρανικό τον στριμώχνει. Περιορίζεται ασφυκτικά ο χώρος στον οποίο μπορούσε μέχρι τώρα να αναπτύσσει το επαμφοτερίζον παιχνίδι του. Πρέπει να διαλέξει βάρκα, για να μη βρεθεί βρεγμένος και με σκισμένο παντελόνι. Και το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει εξαρχής πάρει σαφέστατη θέση στο ζήτημα του δυσκολεύει την επιλογή ακόμη περισσότερο. Ολη αυτή πίεση σε έναν άνθρωπο με ούτως ή άλλως βεβαρημένη υγεία έχει το κόστος της. Καταλήγω, λοιπόν, με μια παραίνεση που τη δανείζομαι από τον Πρωθυπουργό: μην του κρατάτε κακία. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται. Ούτε οργισμένες διαψεύσεις των ανυπόστατων ισχυρισμών του ούτε δηλώσεις «ιεράς αγανακτήσεως» για εσωτερική κατανάλωση. Μόνο ψυχραιμία χρειάζεται…

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΟΡΩΝ

Μέχρι να εισβάλει η Ρωσία στην Ουκρανία, οι λάτρεις του Κώστα Καραμανλή υποστήριζαν ότι «κάποιοι» (εννοούσαν βέβαια τις «σκοτεινές δυνάμεις»…) θα έπρεπε να του ζητήσουν συγγνώμη (μέσω του αμερικανού πρεσβευτή, προφανώς) για τη ματαίωση του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, που αν είχε γίνει θα μετέφερε ρωσικό πετρέλαιο. Τώρα, όμως, οι όροι έχουν αντιστραφεί. Και είναι μάλλον οι απολογητές του νεοκαραμανλισμού εκείνοι που θα πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από τις σκοτεινές δυνάμεις, επειδή δεν αναγνώρισαν τη διορατικότητά τους, χάρη στην οποία αποφύγαμε την ενεργειακή εξάρτησή μας από τη Ρωσία. Νομίζω…