Αυτός ο πόλεμος είναι μεταξύ άλλων και ένας ανταγωνισμός για το ποιος θα εξευτελιστεί περισσότερο. Ο εισβολέας, που ήλπιζε να καθαρίσει σε 48 ώρες κι ύστερα από 103 ημέρες απειλεί να βομβαρδίσει ακόμη περισσότερο, να σκοτώσει, να τραυματίσει, να εκτοπίσει ακόμη περισσότερους. Ή αυτοί που τον στήριξαν και τον στηρίζουν, πρώτα αρνούμενοι ότι θα γινόταν η εισβολή, ύστερα υιοθετώντας την προπαγάνδα για τους «ναζί» και τώρα επιμένοντας ότι ο ηγέτης του Κρεμλίνου είναι κατά βάθος αδικημένος και οι Ουκρανοί κατά βάθος παραχαϊδεμένοι. Υπάρχει όμως και μια τρίτη ομάδα, εκείνοι που, στο όνομα του ρεαλισμού ή της απόκρουσης του λαϊκισμού, υποστηρίζουν ότι ο πόλεμος πρέπει να τελειώσει με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, με κάθε τίμημα. Ζητούν δηλαδή από τα θύματα του εγκλήματος, τους Ουκρανούς, να εξευτελιστούν με τη σειρά τους, αποδεχόμενοι εδαφικό ακρωτηριασμό και περιορισμένη κυριαρχία. Κι αν στη θέση τους ήταν οι Ελληνες και στη θέση του Πούτιν ο Ερντογάν;
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
