Η δική μου γενιά έδωσε Πανελλήνιες το 1984. Η μεγαλύτερη ζήτηση αφορούσε τις παιδαγωγικές σχολές καθώς το πτυχίο δασκάλου ή καθηγητή εξασφάλιζε διορισμό. Και πράγματι, έχω πολλές συμμαθήτριες που πέρασαν τη νιότη τους πάνω στην έδρα και τώρα μετράνε αντίστροφα για τη σύνταξη. Το 1984, πέρα από τον συμβολισμό του Οργουελ, δεν βλέπαμε μπροστά μας κάτι συγκλονιστικό, κάτι που θα άλλαζε την οπτική. Κατά κύριο λόγο τα περισσότερα παιδιά της σειράς μου είχαν βλέψεις για το Δημόσιο. Οχι και άσχημα, για τα δεδομένα της εποχής. Ποιο ήταν, άλλωστε, το ελληνικό όνειρο; Μία σίγουρη δουλίτσα, ένα καλό παιδί (ή κορίτσι…) και σπιτάκι, ει δυνατόν κοντά στους γονείς. Ασφαλώς και ακούγαμε κάτι για την ΕΟΚ και τις προκλήσεις που έφερνε η ένταξη, αλλά, μεταξύ μας, όλα αυτά έδειχναν πολύ μακρινά για έναν 18χρονο του 1984.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
