Ο τελευταίος μιας εποχής {LF}που δεν πρόκειται {LF}να σβήσει

Την Κυριακή 29 Μαΐου 2022, ο υπερεκατοντούτης Ιερολοχίτης και Καταδρομέας Στρατηγός Κωνσταντίνος Κόρκας, ο σοφός «Νέστορας» των Ειδικών Δυνάμεων, στάθηκε στην πρώτη γραμμή των επισήμων, κατέθεσε στεφάνι, άκουσε τα θερμά λόγια των ομιλητών, θυμήθηκε για μία ακόμα φορά τις δόξες της ηρωικής εποχής του, ευτύχησε και φέτος να χαρεί την τιμητική εκδήλωση Μνήμης προς τιμήν των πεσόντων συμπολεμιστών του.

Κατόπιν, περιτριγυρισμένος καθώς ήταν από τα προσφιλή σε αυτόν πρόσωπα της οικογένειας των Ειδικών Δυνάμεων, της δεύτερης οικογένειάς του, αισθάνθηκε μια ξαφνική αδιαθεσία. Λίγα λεπτά αργότερα άφηνε την τελευταία πνοή του και η Ψυχή του, η γενναία και υπέροχη Ελληνική Ψυχή του, πετούσε προς την αθανασία.

Η απώλειά του εν μέσω της επιμνημόσυνης τελετής για τους πεσόντες Ιερολοχίτες και Καταδρομείς και αφού είχε μόλις πράξει για τελευταία φορά το καθήκον του, μας έθλιψε όλους βαθύτατα, ήρθε όμως ως τιμητική κατάληξη της περιπετειώδους, αξιοζήλευτης και μακράς σε διάρκεια ζωής του.

Το βάπτισμα του πυρός έλαβε ως πρωτοετής Εύελπις μέσα στην πύρινη κόλαση της Μάχης της Κρήτης. Στα 22 του χρόνια πολεμούσε ως Ιερολοχίτης στην έρημο της Βορείου Αφρικής, ενώ έναν χρόνο αργότερα θα τον συναντήσουμε στη Σάμο, τη Νάξο και τη Σύμη, να εκτελεί καταδρομικές επιχειρήσεις για την απελευθέρωση των Νησιών του αγαπημένου του Αρχιπελάγους. Τα χρόνια 1946-1949 θα διαπρέψει ως διοικητής Λόχου Ορεινών Καταδρομών, ενώ μετά τις πολεμικές επιχειρήσεις θα έχει μια λαμπρή σταδιοδρομία φτάνοντας ως τον βαθμό του Αντιστρατήγου.

Οσοι μαθητεύσαμε κοντά του είχαμε το προνόμιο να διδαχθούμε από πρώτο χέρι πολύτιμα μαθήματα ζωντανής Ελληνικής Ιστορίας. Διότι πράγματι ο εκλιπών υπήρξε μια κινητή εγκυκλοπαίδεια στρατιωτικών ιστορικών γνώσεων. Διαθέτοντας πλήρη διαύγεια πνεύματος και μοναδική παραστατικότητα στις διηγήσεις, κατάφερνε να ζωντανεύει τις μάχες και τα μεγάλα γεγονότα όπως τα έζησε ο ίδιος, με το όπλο ανά χείρας, στις ερήμους της Βορείου Αφρικής, στους βράχους του Αιγαίου και στα όρη της Μακεδονίας.

Ο αείμνηστος Στρατηγός Κωνσταντίνος Κόρκας υπήρξε ο τελευταίος της Γενιάς των Ιερολοχιτών, μιας Γενιάς παράτολμης, ακούραστης και ατσάλινης που το «μέταλλό» της δοκιμάστηκε στο καμίνι του πολέμου και της Ιστορίας και μάλιστα πολλάκις. Οσοι επέλεξαν και αξιώθηκαν να ανήκουν σε αυτήν εμφορούνταν από μια ιδιαίτερη κοσμοθεωρία που αναπτύσσεται πέρα και πάνω απ’ τις προσωπικές πολιτικές πεποιθήσεις.

Πρόκειται για την κοσμοθεωρία που προτάσσει τις αρχές της αυταπάρνησης και της ανιδιοτελούς προσφοράς, που παραμερίζει και αυτό το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μπροστά στο ένστικτο της εθνικής επιβίωσης και που ταυτίζει απόλυτα την προσωπική με την εθνική αξιοπρέπεια. Μ’ αυτές τις αρχές πορεύτηκαν στη ζωή του ο Κόρκας και οι συμπολεμιστές του και χάρη σ’ αυτές βάδισαν την οδό του Χρέους και της Τιμής σε ένα ταξίδι που ως μοναδικό προορισμό είχε την επίτευξη της Νίκης, άνευ όρων και αστερίσκων!

Με την απώλειά του Ιερολοχίτη Στρατηγού Κωνσταντίνου Κόρκα κλείνει ο κύκλος μιας δοξασμένης εποχής. Μιας εποχής που παρήλθε μεν, αλλά δεν πρόκειται να σβήσει, γιατί το σκληροτράχηλο, παράτολμο κι αγέρωχο πνεύμα του Ιερού Λόχου συνεχίζει να εμπνέει και να συγκινεί μέχρι σήμερα το στρατιωτικό προσωπικό και ειδικά τα νέα στελέχη και τους στρατευμένους νέους μας, ως πνεύμα ηρωισμού και στρατιωτικής αριστείας.

Oπως τόνιζε χαρακτηριστικά ο αείμνηστος Στρατηγός, και τότε στην εποχή του αλλά και σήμερα «υπάρχουν τέτοια νέα παιδιά», «υγιή στο σώμα αλλά και στην ψυχή» που υπηρετούν «με φανατισμό μεγάλο» στις Ενοπλες Δυνάμεις και μάλιστα στις Ειδικές Δυνάμεις. Υπάρχουν και σήμερα νέα παιδιά που μέσα στα μάτια τους λάμπει η Ελλάδα, και τα Ελληνόπουλα αυτά είναι ικανά να τολμήσουν εκεί που η λογική θα λέει «όχι». Το πίστευε ο Στρατηγός «με φανατισμό μεγάλο» ότι αυτά τα «της Ελλάδος παιδιά» είναι ικανά εάν και εφόσον απαιτηθεί, για μία ακόμα φορά στην υπερχιλιετή Ιστορία μας, να τιμήσουν «τα Οπλα τα Ιερά» και να φέρουν στην Πατρίδα τη Νίκη.

Στρατηγέ μου, Μέντορά μου, Αδελφέ, Πατέρα και Φίλε μου, κλίνω με σέβας το γόνυ μπροστά σου και σου απευθύνω το Υστατο Χαίρε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ψυχωμένα λόγια σου, το σπινθηροβόλο βλέμμα σου, την αγέρωχη φωνή σου! Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ ούτε εσένα, ούτε τους ηρωικούς συμπολεμιστές σου! Θα το δεις από εκεί ψηλά, ότι την παρακαταθήκη που μας άφησες θα την τιμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις! Οι απειλές και τώρα όπως και τότε είναι πολλές, εσύ όμως μπορείς να αναπαυθείς εν ειρήνη!

«Αμμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες»!

Ο στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος είναι αρχηγός ΓΕΕΘΑ