Προπονητές χωρίς… ημερομηνία λήξης!

Αρχικά, να φιλτράρουμε την είδηση: η άνοδος του Ψυχικού στην Α1 του μπάσκετ φέρνει στο προσκήνιο μια ομάδα χωρίς αυτό που συνήθως ονομάζεται «βαριά φανέλα», αλλά σίγουρα ένα σύνολο μιας αθηναϊκής συνοικίας που θέλει να ακουστεί. Το καλό είναι να μείνει και να αποτελέσει έναν δυνατό αντίπαλο για όλους στα παρκέ – όχι να εξελιχθεί σαν νέο Χολαργό που ήρθε μεν το 2018, έκανε κάποιες νίκες αξιομνημόνευτες, αλλά στην πορεία χάθηκε από τον (μπασκετικό) χάρτη…

Οσον αφορά στον Τρίτωνα, μια ιστορική ομάδα που είχε βλέψεις για άνοδο και πρωταθλητισμό στην Α2, μάλλον το κομβικό σημείο ήταν τον Απρίλιο όταν και αποχώρησε από τα Σεπόλια (ή τον λόφο του Στρέφη, καθώς εκεί ήταν η έδρα του), ο πολύπειρος Λουκάς Μαυροκεφαλίδης με προορισμό (ξανά) τον Ιωνικό. Ακόμη και σε προχωρημένη αθλητικά ηλικία, έκανε ο σέντερ τη διαφορά και μάλλον εδώ

υπήρξε… αυτογκόλ!

Τι άλλο αξίζει να αναφερθεί; Εχει ενδιαφέρον ότι το Ψυχικό επένδυσε σε έναν κόουτς επί σειρά ετών. Ο Γιώργος Ρεμεντέλας βρίσκεται 19 χρόνια στον πάγκο της ίδιας ομάδας, πάει να πει ότι μεγάλωσε μαζί της και παρέα ανέβηκαν τα σκαλοπάτια των κατηγοριών. Συμβαίνει αυτό όταν δεν πέφτουν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω, γιατί ενίοτε μπορεί και να σε τυφλώσουν! Ο Ρεμεντέλας θυμίζει έντονα τον Ηλία Παπαθεοδώρου που βρέθηκε με τη Νέα Κηφισιά στην Α1 μένοντας 10 χρόνια στην ομάδα ή τον Χρήστο Σερέλη, ο οποίος από το 2005 μέχρι το 2022 ήταν στο Λαύριο. Ακόμη ακόμη και ο Μάκης Γιατράς υπήρξε κόουτς για οκτώ συνεχή χρόνια στον Προμηθέα, ενώ στις μικρές κατηγορίες γνωστή είναι η ιστορία του Δημήτρη Χουχουλή στον Πανερυθραϊκό που κολλά εκεί… ένσημα για περίπου 20 χρόνια! Τι σημαίνουν όλα αυτά; Αφενός πως στις μικρές κατηγορίες υπάρχει ο συνδυασμός ρομαντισμού και δεσίματος ανάμεσα σε παράγοντες και προπονητές. Συχνά δε έχουμε το «δύο σε ένα», δηλαδή κοινή αντίληψη των καταστάσεων. Καμιά διάθεση για αλλαγές ή ρίσκα. Αυτά όλοι τα λαμβάνουν στην επόμενη πίστα…

Το πώς θα κάνει το βήμα για τη μεγάλη κατηγορία το Ψυχικό, σίγουρα θα έχει το ενδιαφέρον του. Αλλά το μεγάλο πρωτάθλημα έχει ανάγκη να συμπληρωθούν οι θέσεις με αντιπάλους ισχυρούς που δεν θα τα παρατούν, ούτε θα αφήνουν την όλη προσπάθεια στη μέση. Εναν Μαραθώνιο με αποχωρήσεις ή σάκους του μποξ, κανείς δεν τον έχει ανάγκη.