Καλοκαιράκι

Το ελληνικό καλοκαίρι φυτεύει μία πλάνη στο μυαλό των περισσοτέρων. Τους πείθει όχι μόνο ότι είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου, αλλά και το χωράφι πάνω στο οποίο ανθίζει η ανεμελιά. Εντάξει. Είμαστε χώρα μεσογειακή που το καλοκαίρι μετατρέπεται, κατά κυριολεξία, σε θερινή. Βγαίνουν τα τραπεζάκια έξω, μαζί και εμείς, σε παρέες που ξενυχτούν κάτω από τα αστέρια. Και ύστερα είναι οι διακοπές, το ξέπλυμα του χειμώνα με αρμύρα, ο καταπέλτης του πλοίου που ανοίγει αποκαλύπτοντας στους αδημονούντες επιβάτες την πρώτη εικόνα του νησιού. Σωστά είναι όλα αυτά, αλλά μας κάνουν να λησμονούμε ότι η ζωή μας δεν είναι τα καλοκαίρια. Ζωή είναι, κυρίως, κάτι άδεια χειμωνιάτικα απογεύματα που έρχεται η νύχτα νωρίς και σε βρίσκει στο μποτιλιάρισμα. Επίσης λίγοι παραδέχονται και αναγνωρίζουν τα άγχη του καλοκαιριού. Είναι τόσο μεγάλα που θα μπορούσαν να το ξορκίσουν.

Το καλοκαίρι οφείλεις να είσαι όμορφος ή, έστω, να προσπαθήσεις. Πιο αδύνατος. Αν είσαι νέος πρέπει να ερωτευτείς ή να πείσεις τον εαυτό σου ότι πρέπει να το διεκδικήσει. Και είσαι υποχρεωμένος να κάνεις διακοπές. Αν μάλιστα σέρνεις από πίσω σου και άλλους, οικογένεια ας πούμε, πρέπει να μετρήσεις ακόμα και τα ψιλά κάτω από το πατάκι του αυτοκινήτου. Το καλοκαίρι οι πειρασμοί μεγαλώνουν, γίνονται σαν τους ίσκιους στα μακριά απογεύματα. Πίνεις και τρως περισσότερο και κάπου στον Σεπτέμβριο ανακαλύπτεις ότι τα κιλά είναι δικά σου και όχι των διακοπών.

Είναι μία πονηρή εποχή. Που σου δείχνει, λες και βλέπεις πορνό, μέρη απρόσιτα από σένα, ξενοδοχεία από τα οποία δεν μπορείς να περάσεις ούτε απέξω, σώματα αερικών που δεν υπάρχει περίπτωση να ανήκουν σε ανθρώπους. Και εσύ δίνεις στον εαυτό σου ψεύτικες υποσχέσεις για τον Σεπτέμβριο, ελπίζεις σε μεταγραφές που η ομάδα σου δεν θα κάνει ποτέ και διαβάζεις εκείνο το παλιό, κλασικό ρεπορτάζ για την ατζέντα της ΔΕΘ και το φθινόπωρο που είναι πάντα, μα πάντα, καυτό. Μην ανάψεις κλιματιστικό, θα σε κάψει ο λογαριασμός.

Τεστοστερόνη
Το χταπόδι έχει νοημοσύνη αντίστοιχη του σκύλου. Ισως και μεγαλύτερη με υψηλό δείκτη συναισθηματικής απόκρισης. Αν αφήσουμε στην άκρη τα θηλαστικά της θάλασσας, το χταπόδι είναι το πλάσμα του βυθού με το οποίο μπορούμε να αναπτύξουμε έναν κώδικα επικοινωνίας, περίπου όπως αυτόν που έχουμε με τα κατοικίδιά μας. Αν δείτε, στο Netflix, το ντοκιμαντέρ «Ο δάσκαλός μου το χταπόδι» θα συγκινηθείτε και ενδεχομένως να μην ξαναφάτε χταπόδι, όπως έκανα και εγώ, αν και λάτρευα το ξιδάτο. Επίσης είναι ένα πλάσμα που, στο επίπεδο της ερασιτεχνικής αλιείας, γνωρίζει μαρτυρικό θάνατο με το χτύπημα στα βράχια. Κάτι τέτοιο έγραψε η «Αυγή» και θύμωσε ο Πολάκης. Για αυτό σας λέω να δείτε το ντοκιμαντέρ. Και αμέσως μετά ανατρέξτε σε βίντεο του Παύλου Πολάκη στο YouTube. Και στο τέλος ρωτήστε τον εαυτό σας. Ποιο από τα δύο πλάσματα σας βγάζει περισσότερη ευαισθησία και ανθρωπιά;

Γάμος στο νησί
Το «έλα μωρέ δεν γίνονται αυτά τα πράγματα» είναι μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού. Αν θέλετε και μία από τις πιο μεγάλες ψευδαισθήσεις. Διότι εσύ πιστεύεις ότι τίποτα δεν θα σε σηκώσει από τον καναπέ, ότι δεν υπάρχει κάτι που να απειλεί τις διακοπές σου και όμως, τελικά, συμβαίνει το αδιανόητο που σε βρίσκει να τρέχεις με τις σαγιονάρες και να μην προλαβαίνεις. Θα κάνει ο Ερντογάν την κίνηση μέσα στο καλοκαίρι; Το χαριτωμένο της ερώτησης είναι ότι θεωρεί σχεδόν αδύνατο το να συμβεί κάτι εντός του θέρους. Είναι οι τουρίστες, οι διακοπές που κάνουν οι στρατιωτικοί και οι πολίτες, γενικώς το χαλαρό των ημερών. Και το άλλο. Το «σιγά μη χαλάσει ο Ερντογάν τον γάμο των παιδιών στο νησί».