Ρεαλπολιτίκ

Οταν έγραψε τις «Γκρίζες μέλισσες», το 2018, υπήρχαν ακόμη γκρίζες ζώνες στο Ντονμπάς. Και μπορούσε έτσι να επινοήσει ένα χωριό, τη Μάλαγια Σταραγκράντοφσκα, με μοναδικούς κατοίκους δύο παλιούς συμμαθητές. Ο ένας, ο Σεργκέγιτς, ήταν με τους Ουκρανούς (αλλά έμενε στην οδό Λένιν) και ο άλλος, ο Πάσκα, ήταν με τους αυτονομιστές (αλλά έμενε στην οδό Σεβτσένκο, του εθνικού ποιητή της Ουκρανίας).

Μετά τη ρωσική προέλαση των τελευταίων τριών μηνών, αυτές οι ζώνες τείνουν προς εξαφάνιση. Και οι Σεργκέγιτς είναι πεταμένοι σε μαζικούς τάφους, βασανισμένοι, ακρωτηριασμένοι, εξευτελισμένοι. Αλλά ο Αντρέι Κούρκοφ, ο δημοφιλέστερος συγγραφέας της Ουκρανίας, δεν πενθεί μόνο γι’ αυτούς. Πενθεί προκαταβολικά για την προαναγγελθείσα προδοσία της χώρας του από τη Δύση. «Γνωρίζω καλά ότι το μέλλον της οικογένειάς μου – και όλων των Ουκρανών – εξαρτάται από τους ξένους ηγέτες», γράφει στους Sunday Times. «Κι ίσως αυτοί οι ηγέτες να μην μπορούν να προστατεύσουν την ανεξαρτησία μας και ταυτοχρόνως να εξασφαλίσουν τη δική τους ευημερία και ασφάλεια».

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος του Κούρκοφ; Να χάσει την αισιοδοξία του. Τα παλιά σοβιετικά μαχητικά αεροσκάφη που έχουν υποσχεθεί στους Ουκρανούς δεν έχουν φτάσει. Οι Ελβετοί μπλοκάρουν τις εξαγωγές οβίδων πυροβολικού. Το Ισραήλ δεν τους αφήνει να αγοράσουν πυραύλους Spike γιατί φοβούνται τα αντίποινα της Ρωσίας στη Συρία. Η Βουδαπέστη δεν επιτρέπει να περάσει στρατιωτική βοήθεια από το ουγγρικό έδαφος. Η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει στείλει τίποτα. Και ο εισβολέας προελαύνει.

Διαβάζεις αυτά τα παράπονα και – αν δεν είσαι βέβαια putinista – αισθάνεσαι κάτι μεταξύ μελαγχολίας, οργής, κόπωσης και παραίτησης. Τι υποκριτές, σκέφτεσαι, αυτοί οι Ευρωπαίοι! Κι ύστερα πέφτεις στο εξής απόσπασμα: «Μερικές χώρες, όπως η Ελλάδα, έχουν καταφέρει να μας δώσουν συμβολική βοήθεια – έστειλαν ένα αεροπλάνο με Καλάσνικοφ και ένα αεροπλάνο με φορητά πυραυλικά συστήματα. Την ίδια στιγμή, μια μελέτη δείχνει ότι το 62% των Ελλήνων είναι αντίθετοι με τη χορήγηση όπλων στην Ουκρανία. Πιστεύω ότι οι έλληνες πολιτικοί θα αρχίσουν κι αυτοί πολύ σύντομα να λένε ότι η Ουκρανία πρέπει να σταματήσει να αντιστέκεται και να αποδεχθεί ως αναπόφευκτη την περαιτέρω προσάρτηση εδαφών της».

Εχει δίκιο, κύριε Μητσοτάκη; Στο όνομα του ρεαλισμού και της ευθυγράμμισης με το Παρίσι, το Βερολίνο και τη Ρώμη (και όχι βέβαια με την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Βίλνιους ή τη Βαρσοβία), ετοιμάζεστε κι εσείς να πείτε πως αυτός ο πόλεμος δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο, οι τιμές δεν μπορεί να αυξηθούν άλλο, άλλες ζωές δεν πρέπει να χαθούν, άλλοι άνθρωποι δεν πρέπει να ξεσπιτωθούν, η Ρωσία δεν πρέπει φυσικά να ταπεινωθεί, οπότε δυστυχώς, αγαπητοί Ουκρανοί, ήρθε η ώρα να αποδεχθείτε το μοιραίο;

Δεν θα φταίτε εσείς, εννοείται, αλλά η ρεαλπολιτίκ. Θα προλάβετε τουλάχιστον νωρίτερα να πεταχτείτε για λίγες ώρες από το Κίεβο;