Ευκολάκια

Είναι πάντα ευχάριστο να αναλαμβάνει υψηλό πόστο σε ένα πολιτικό κόμμα ένας νέος άνθρωπος – γιατί πρέπει να ανανεώνεται το πολιτικό προσωπικό, να κυκλοφορούν φρέσκες ιδέες, να αναπτύσσονται νέοι τρόποι σκέψης.

Είναι διπλά ευχάριστο να τοποθετείται σε αυτό το πόστο μια γυναίκα – όχι για να ικανοποιούνται ποσοστώσεις, αλλά επειδή οι γυναίκες πράγματι δυσκολεύονται «να συμμετάσχουν με συνθήκες ισότητας στον κοινωνικό και οικονομικό βίο», όπως είπε η Ράνια Σβίγκου αποδεχόμενη την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα να είναι η επόμενη γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αν η γυναίκα αυτή είναι «δοκιμασμένη και μπαρουτοκαπνισμένη», όπως βεβαίωσε ο αρχηγός, τόσο το καλύτερο για το κόμμα.

Για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα που ασχολείται εμμονικά με τα διεθνή πράγματα, είναι, τέλος, τριπλά ευχάριστο να αναλαμβάνει γραμματέας η ως τώρα υπεύθυνη για τον Τομέα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του κόμματος. Η γνώση και η ανάλυση των διεθνών εξελίξεων είναι απαραίτητες για τη χάραξη μιας σύγχρονης, ριζοσπαστικής, αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστικής πολιτικής.

Το μείγμα θα ήταν ιδανικό αν συνέτρεχε μια ακόμη προϋπόθεση: η νέα και μπαρουτοκαπνισμένη αυτή κοσμοπολίτισσα να μιλάει άμεσα και όχι ξύλινα, μαχητικά αλλά όχι ισοπεδωτικά, με χιούμορ και χωρίς κλισέ. Στις πρώτες της δηλώσεις έδειξε ότι προτιμάει τα ευκολάκια. Οι νέοι αντιμετωπίζουν μια αβίωτη κατάσταση, είπε, «από την προσπάθεια να μπουν στο πανεπιστήμιο μέχρι τις αντίξοες συνθήκες με τον νόμο Κεραμέως και την αγορά εργασίας». Στο δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» όμως που έθεσε ο Αλέξης Τσίπρας στο συνέδριο, «ο Μητσοτάκης επιλέγει τη βαρβαρότητα», όπως αποδεικνύει «η επίθεση στον φοιτητή στο ΑΠΘ». Αρα «αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει άμεσα».

Λίγοι έχουν πει τόσο πολλά σε τόσο λίγες φράσεις – βοηθούσε βέβαια και η συγκίνηση. Πιο σύνθετη, καθώς εμπίπτει και στο αντικείμενό της, είναι αντιθέτως η ανάλυση της Ράνιας Σβίγκου για το Ουκρανικό. Ξεκινά με σαφείς θέσεις. «Δεν υπάρχει καμιά δικαιολόγηση και καμιά νομιμοποίηση της ρωσικής εισβολής», έγραφε τον περασμένο Μάρτιο, προσθέτοντας ότι «επείγει ο άμεσος τερματισμός των εχθροπραξιών, με την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων και την επιστροφή στη διπλωματία». Και πώς θα συμβεί αυτό; Με τη συγκρότηση άμεσα «ενός διεθνούς, πανευρωπαϊκού, αντιπολεμικού, φιλειρηνικού κινήματος», όχι με την αποστολή «θανατηφόρου» (!) πολεμικού υλικού στην Ουκρανία, που «ανατρέπει ένα πάγιο δόγμα της μεταπολιτευτικής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής» και, επιπλέον, βρίσκει αντίθετη «την πλειονότητα των ερωτηθέντων στις δημοσκοπήσεις».

Δύο μήνες μετά, και με τις εχθροπραξίες στη μαρτυρική Ουκρανία να συνεχίζονται αμείωτες, η Σβίγγου μιλάει για αφέλεια. Οχι, όχι, της ίδιας, που περιέργως δεν εισακούστηκε από τον Πούτιν, ούτε του κόμματός της, με την «πολυδιάστατη, ενεργητική και φιλειρηνική πολιτική του», αλλά του Μητσοτάκη, που έχει «μετατρέψει την Ελλάδα σε δορυφόρο των ΗΠΑ».

Σοσιαλισμός  ή βαρβαρότητα; Ας ξεκινήσουμε από την απλή λογική.