Ο άλλος δρόμος της επιβεβαίωσης

Την αφορμή την προσφέρει η χθεσινή δήλωση του προέδρου της Τραμπζονσπόρ, Αχμέτ Αγάογλου στο «sportpress24»: Εκεί όπου ούτε λίγο, ούτε πολύ εξέφρασε-δημοσιοποίησε τον μεταγραφικό πόθο της ομάδας του για την απόκτηση του Γιώργου Μασούρα. Και βέβαια όσα συνολικά γράφουν οι Τούρκοι για τον έλληνα άσο του Ολυμπιακού, καθώς τον τοποθετούν και στο σημάδι της Φενερμπαχτσέ.

Είναι όμως μόνον οι γείτονες και ο διεθνής winger που τον βλέπουν σαν «ξερολούκουμο»; Σε καμία περίπτωση. Είναι μια σειρά από ευρωπαϊκές ομάδες που και πάλι παρατηρούν με μεγάλη προσοχή το ρόστερ του πρωταθλητή Ελλάδας αναζητώντας σε αυτό βασικά κομμάτια του παζλ της ενίσχυσής τους. Εδώ εντοπίζεις την αιτία.  Στο ρόστερ των Ερυθρόλευκων για πολλοστή φορά έχει την τιμητική του τέτοια εποχή, βρίσκοντας με έναν τρόπο μια ακόμη επιβεβαίωση. Παραδείγματα: Η Αντβέρπ που καλοβλέπει τον Ολεγκ Ρέαμπτσιουκ. Η Λιλ που έπιασε στασίδι όλο τον χειμώνα στο «Γ. Καραϊσκάκης» για τα μάτια του Μαντί Καμαρά. Οι πολλοί και διάφοροι εκπρόσωποι ομάδων (chief scouts) που ρωτούσαν στο πρόσφατο Transfer Room του Μιλάνο, τον Φρανσουά Μοντέστο για τον Αγκιμπού Καμαρά και τον Παπ Αμπού Σισέ. Ακόμη και ο μικρός χαμός που γίνεται στο Βέλγιο από τις κορυφαίες ομάδες της χώρας για τον Ούγκο Κάιπερς που οι Πειραιώτες διατηρούν το 50% των δικαιωμάτων του. Ολοι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Της ζήτησης γύρω από μια ομάδα που έχει πλέον κατοχυρώσει τη θέση της στην ποδοσφαιρική αγορά.

Εκείνος μπορεί…
Ο Ολυμπιακός το έχει αποδείξει χρόνια τώρα. Μπορεί την ίδια στιγμή που σχηματίζει ομάδες ικανές να τον οδηγήσουν στην επίτευξη των στόχων του, να δημιουργεί «υπεραξίες» στο ρόστερ του. Και να βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο και του ποδοσφαίρου αλλά και της αγοράς του. Η ομάδα που την τελευταία 10ετία άλλαξε τη μοίρα του έλληνα ποδοσφαιριστή (όπως αποδείχθηκε με τον Κώστα Μανωλά, τον Κώστα Τσιμίκα, τον Κώστα Μήτρογλου, τον Παναγιώτη Ρέτσο, τον Δημήτρη Νικολάου, τον Μπάμπη Λυκογιάννη κ.λπ.). Που ανέβασε στο υψηλότερο επίπεδο τον Ντανιέλ Ποντένσε, τον Ζοσέ Σα, τον Λούκα Μιλιβόγεβιτς κ.λπ. Που έφερε στο προσκήνιο ευρήματα όπως ο Αρτούρ Μαζουακού ή σήμερα τον Αγκιμπού. Που κατάφερε να εναρμονιστεί με τον πιο σύγχρονο τρόπο λειτουργίας των κορυφαίων κλαμπ που δεν ανήκουν στην Big 4 (Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία) με τα τεράστια τηλεοπτικά συμβόλαια και τα εξασφαλισμένα έσοδα. Είναι πολλά τα χρόνια και τα… χιλιόμετρα που έχουν φέρει τους Πειραιώτες στο σημείο σε κάθε μεταγραφική αγορά να έχουν μια σειρά από προτάσεις στα χέρια τους.

Οσα οι άλλοι δεν μπορούν
Φυσικά η «πρόταση» και η «πώληση» είναι δύο διαφορετικές διαδικασίες. Και σίγουρα μακριά από τη συζήτηση για το ποιοι μπορεί να «φύγουν» και ποιοι να «μείνουν». Στην προκειμένη περίπτωση; Ποιοι θα υλοποιήσουν το αγωνιστικό πλάνο της season 5. Ο Ολυμπιακός δεν περιμένει τις προτάσεις για να αποφασίσει τι θα κάνει με το υπάρχον ρόστερ του. Εχει επιλέξει ήδη το επόμενο σχέδιό του. Και αυτό δεν αποτελεί κάποια έξτρα πληροφορία. Παραδοσιακά κάθε καλοκαίρι οι Πειραιώτες λένε πολλά περισσότερα «όχι» από «ναι» σε τέτοιες συζητήσεις. Φτάνει λοιπόν να είσαι απλά παρατηρητικός για να διαπιστώσεις πως ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι. Είναι και αυτό μια απόδειξη της υπεροχής τους. Από την άλλη; Ρίχνοντας μια ματιά γύρω στον εγχώριο ανταγωνισμό, εύκολα διαπιστώνεις και κάτι ακόμη. Πως οι «αντίπαλες» ομάδες επί της ουσίας διαθέτουν «έμψυχα» περιουσιακά στοιχεία. Πως καλά-καλά δεν συμμετέχουν στην «αγορά» (με μια μικρή εξαίρεση η προσπάθεια που έκανε ο ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια να μπει σε αυτή τη συζήτηση). Και ο λόγος; Ο τρόπος που σκέφτονται και υλοποιούν  ποδόσφαιρο…

Τα παραδείγματα
Ο Ολυμπιακός δεν κράτησε τον Ούγκο Κάιπερς. Φρόντισε όμως να κρατήσει το 50% των δικαιωμάτων ενός ποδοσφαιριστή που στα 25 του χρόνια είχε φέτος 13 γκολ και 10 ασίστ στο Βέλγιο με τη Μαλίν. Θα μπορούσε να έχει επιλέξει ένα πιο σύντομο κέρδος, μια καλύτερη πώληση. Διάλεξε το ποσοστό στα δικαιώματα. Και δικαιώθηκε. Οπως για παράδειγμα φρόντισε πέρσι το καλοκαίρι να δώσει 4 εκατ. ευρώ για τον Χένρι Ονιεκούρου έχοντας κατά νου ότι ακόμη και αν δεν «βγει» αυτή η μεταγραφή μπορεί εύκολα να πάρει ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων που δαπάνησε πίσω, καθώς ο διεθνής Νιγηριανός είναι μόλις 24 ετών και με πολύ καλό όνομα σε αρκετές χώρες.

Δεν τον απέκτησε φυσικά για να μην του «βγει». Φρόντισε όμως να έχει προκαταβολικά μια δικλίδα ασφαλείας. Και αυτό μαρτυρά πολλά για τον δικό του τρόπο σκέψης και λειτουργίας.