NON PAPER

Ψηλές, κοντές, ξανθιές, μελαχρινές

Εμείς οι γυναίκες ζούμε, έτσι λέμε τουλάχιστον, την εποχή της απόλυτης απενοχοποίησης όσον αφορά τα εμφανισιακά πρότυπα που ταλαιπώρησαν και καταπίεσαν τις γυναίκες επί δεκαετίες. Η εποχή των ανορεξικών μοντέλων ανήκει οριστικά (;) στο παρελθόν και στις πασαρέλες αλωνίζουν πλέον και όχι απλώς υπέρβαρα αλλά παχύσαρκα κορίτσια. Στις διαφημίσεις που θέλουν να τονίσουν την υποστήριξή τους στη διαφορετικότητα και τη συμμόρφωσή τους στην ανάγκη της συμπεριληπτικότητας κυριαρχούν τροφαντές υπάρξεις που δεν λέγονται πια role models αλλά κανονικά μοντέλα. Και στην τηλεόραση κάνουν καριέρα παρουσιάστριας γυναίκες που, πριν από μερικά χρόνια, ούτε ως καλεσμένες δεν θα μπορούσαν να πάνε σε εκπομπή αν δεν είχαν περάσει από το «κρεβάτι του Προκρούστη». Λόγω εποχής, το υφέρπον σύνθημα είναι «Πάρε το σώμα σου και βγες στην παραλία». «Ελα όπως είσαι» που τραγουδούσε η Μπέλου. Με «ψωμάκια», κυτταρίτιδα, χαλάρωση, σημάδια, παραπάνω, πολλά παραπάνω κιλά.

Ωραία όλα αυτά. Αλλά στην πράξη ισχύουν; Με ποιον τρόπο και πόσο, τελικά, μας κάνουν, αν μας κάνουν, καλό; Μιλάω ως «παθούσα» διότι, από την εφηβεία μου, εκτός του ότι δεν είχα DNA κορμάρας, πάντα κουβαλούσα κάποια κιλάκια (το λέω τρυφερά μήπως και θυμώσουν) πάνω από το θεωρούμενο, στην εποχή μου, «ιδανικό» βάρος. Που, τότε, λέγαμε ότι ήταν τουλάχιστον 15 κιλά κάτω από τα άνω του μέτρου εκατοστά του ύψους. Δηλαδή, με βάση το 1,70 ύψος μου, θα έπρεπε να ήμουν το πολύ 55 κιλά, τα οποία τα είδα τελευταία φορά στη ζυγαριά όταν πήγαινα στην ΣΤ’ Δημοτικού και, έκτοτε, τα αποχαιρέτησα οριστικά. Μου δημιούργησε αυτό πρόβλημα στη ζωή μου; Οσο πρόβλημα είναι να μην μπορείς να φορέσεις όλα τα ρούχα που κυαλάρεις. Μηδαμινό δηλαδή. Ισα ίσα που οι συνθήκες σε βοηθούν να διαμορφώσεις και να υποστηρίξεις ένα δικό σου ενδυματολογικό στυλ. Θα μπορούσα να έχω τις «ιδανικές» αναλογίες; Εύκολα. Αλλά και το φαγητό μου άρεσε, το «πρόστυχο» και το λιπαρό, και τη γυμναστική βαριόμουν.

Βλέπω τα σημερινά κορίτσια με τα παραπάνω κιλά στις παρέες, στους δρόμους, στην τηλεόραση, στις διαφημίσεις, στις μεγάλες διεθνείς καμπάνιες. Χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Στη μία είναι οι, απλώς, τροφαντές. Περισσότερα κιλά αλλά τέλεια γραμμή και αναλογίες. Και πανέμορφα πρόσωπα. «Καλλονές σε μεγαλύτερο μέγεθος» τις λέω εγώ. Ουδεμία σχέση με τη «χοντρή της διπλανής πόρτας». Με εκείνα τα «κορίτσια της συγγνώμης» που ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας περιγράφουν στο ομώνυμο τραγούδι τους «ως κάτι χλωμές, κάτι χοντρούλες με γυαλιά». Μήπως λοιπόν μιλάμε για νέα πρότυπα; Παραπάνω κιλά αλλά ματάρες, χειλάρες, σφριγηλή σάρκα, τέλειες γάμπες και στιλπνά, μακριά μαλλιά; Συνδυασμός ακόμη πιο δύσκολος από τις «στέκες» της εποχής μου.

Βλέπω όμως και γυναίκες – βουνά που ποζάρουν στον φακό με αυτοπεποίθηση και καμιά σαρανταριά κιλά επιπλέον. Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί νίκη της πολιτικής ορθότητας, σίγουρα όμως πρόκειται για «ήττα» της υγείας τους. Που αν δεν φαίνεται τώρα, θα φανεί στο μέλλον και όχι στο απώτερο. Η σχέση κάποιων νοσημάτων με το σωματικό βάρος είναι αυταπόδεικτη. Και στην εποχή που το wellbeing είναι κάτι σαν θρησκεία απορώ πώς τα 120 κιλά θεωρούνται θρίαμβος της διαφορετικότητας.

Πρότυπα ομορφιάς πρέπει να υπάρχουν εκτός κι αν καταργήσουμε την έννοια της ομορφιάς. Είναι άλλο να είσαι εκτός αυτών χωρίς ενοχές και άλλο να μην υπάρχουν καθόλου.

Γιαγιάδες στις πασαρέλες

Ενα άλλο «αμάρτημα» της εποχής μας είναι το ageism. Να θεωρείται δηλαδή ότι μια γυναίκα είναι εκτός «γηπέδου ομορφιάς και γοητείας» λόγω ηλικίας. Σου λέει, οι 75χρονες κάνουν θραύση στις πασαρέλες. Και πάω να δω μια 70plus που κάνει θραύση. Ας πούμε τη μητέρα του Ελον Μασκ, Μέι, που στα 74 χρόνια να γίνεται εξώφυλλο στο Sport Illustrated. Και βλέπω ένα θαύμα της φύσης. Εβδομήντα τεσσάρων αλλά θαύμα της φύσης. «Υπάρχουν τριάντα γυναίκες σε όλον τον κόσμο με αναλογίες τοπ μόντελ και δισεκατομμύρια σαν εσένα» έλεγε τη δεκαετία του 1990 η Ανίτα Ρόντικ, ιδρύτρια των Body Shop. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τη Μέι Μασκ.