Εξω πάμε καλά, αλλά…

Το «έξω πάμε καλά» το θυμάμαι από τότε που ήμουν μικρός – το άκουγα χωρίς καλά καλά να θυμάμαι τι σημαίνει, που λέει ο λόγος. Το ξαναθυμήθηκα και μετά το ταξίδι του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στις Ηνωμένες Πολιτείες και την εξαιρετική του εμφάνιση τόσο στις συζητήσεις του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ όσο και στο Κογκρέσο.

Οσο και αν η αντιπολίτευση προσπάθησε να βρει τρόπους να μειώσει την επιτυχία της εμφάνισης, δεν χωρά αμφιβολία ότι ήταν εξαιρετική. Γιατί; Για έναν απλό λόγο: γιατί φάνηκε πως ήταν αποτέλεσμα μιας πολύ καλής προετοιμασίας. Ο Πρωθυπουργός δούλεψε καιρό για να παρουσιαστεί ενώπιον των Αμερικανών και τα πήγε περίφημα. Κρίμα για αυτόν που αυτή η προετοιμασία δεν μπορεί να είναι πάντα συνταγή επιτυχίας στην κυβέρνηση της Ελλάδας μας. Εδώ αυτό δεν αρκεί.

Η επιδρομή του κορωνοϊού είναι αλήθεια ότι ήταν μια συμφορά για την οποία καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ προετοιμασμένη – όλα τα υπόλοιπα όμως προβλήματα που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει θα μπορούσε να τα περιμένει. Η επίθεση του Πούτιν ήταν δεδομένο πως θα οδηγούσε στα ύψη τις τιμές της βενζίνης, του φυσικού αερίου αλλά και των τροφίμων και τον πληθωρισμό σε ρεκόρ τριακονταετίας (και βάλε) – αυτός είχε αρχίσει να καλπάζει πριν από τη ρωσική επιδρομή. Ο καλπασμός του είναι δεδομένο πως θα οδηγήσει και σε αύξηση των επιτοκίων των τραπεζών, δηλαδή θα υποχρεώσει χιλιάδες δανειολήπτες να πληρώνουν ακριβότερα τη δόση του δανείου τους. Παρόλο που αυτά είναι γνωστά, αμφιβάλλω αν υπάρχει προετοιμασία για την αντιμετώπισή τους που θα οδηγούσε σε λύσεις: αν κατάλαβα καλά από όσα είπαν οι υπεύθυνοι του υπουργείου Οικονομικών, ακολουθούμε την τακτική τού «βλέποντας και κάνοντας» – για να μην πω του «ας βοηθήσει ο Θεός».

Ας πούμε όμως, για να μην υποστηρίξει η κυβέρνηση πως την αδικούμε, πως και η τρέλα του Πούτιν ήταν απρόβλεπτη – ας το δεχτώ κι αυτό για την οικονομία της συζήτησης. Πιστεύει πραγματικά κανείς πως μπορεί να υπάρξει προετοιμασία που να γλιτώσει τη χώρα το καλοκαίρι από φωτιές; Πως υπάρχει προετοιμασία για να αντιμετωπιστεί η οργανωμένη αλητεία που καταστρέφει τα πανεπιστήμια; Πως υπάρχει προετοιμασία με βάση την οποία να αντιμετωπιστούν τα καλοκαιρινά φαινόμενα αισχροκέρδειας; Αμφιβάλλω πολύ.

Ενα ωραίο παράδειγμα καθολικής αδυναμίας του κράτους, παρόλο που ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει, το είδαμε το Σάββατο το βράδυ στο ΟΑΚΑ, π.χ. Ολοι ξέρανε πως μπορεί να γίνουν επεισόδια στην περίφημη «γιορτή» που λέγεται «τελικός Κυπέλλου Ελλάδας». Υποτίθεται ότι γίνανε συσκέψεις, ότι υπήρχε χρόνος προετοιμασίας, ότι όλοι έδιναν εξετάσεις αποτελεσματικότητας: όλοι οι εμπλεκόμενοι μας έδειξαν τι θα πει πραγματικά να κάνεις μια τρύπα στο νερό! Παρά τους νόμους που ψηφίστηκαν, οι «συνδεσμίτες» τα έκαναν γης μαδιάμ, ο τελικός έγινε ένα φεστιβάλ βίας, τα «παιδιά» έδειξαν πως δεν καταλαβαίνουν τίποτα: τα έσπασαν κι αποχώρησαν ανενόχλητα περίπου.

Εξω πάμε καλά. Οι Αμερικανοί είπαν τα καλύτερα για τον Μητσοτάκη. Ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να πείσει ότι είναι φορέας ενός νέου πολιτικού λόγου ως εκπρόσωπος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας: στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ οι Ευρωπαίοι είπαν τα καλύτερα. Ακόμα και η πρωθυπουργική περίοδος του Αλέξη Τσίπρα απολαμβάνει στο εξωτερικό μεγάλη εκτίμηση χάρη και στις «κωλοτούμπες». Θυμάμαι σαν χθες τις αγκαλιές με τον Ντόναλντ Τραμπ, τα καλά λόγια της Ανγκελα Μέρκελ, τις χαρές για τη Συμφωνία των Πρεσπών που του έκαναν όλοι οι ξένοι – από τον Εμανουέλ Μακρόν μέχρι τον αμερικανό πρεσβευτή. Και μετά ήρθε ο εκλογικός λογαριασμός και παρά τα καλά λόγια των ξένων έγραψε τρεις ήττες σε έναν μήνα.

Εξω πάμε καλά. Αλλά ψηφίζουν οι Ελληνες. Που ζορίζονται με τους λογαριασμούς του ρεύματος, αγωνιούν για το τι θα γίνει με την τιμή της βενζίνης κι όταν βλέπουν το αίσχος του ΟΑΚΑ το βράδυ του Σαββάτου αναρωτιούνται αν υπάρχει κυβέρνηση. Και πώς όλα αυτά τα ανέχεται…