Ο διψασμένος ΠΑΟ και ο ΠΑΟΚ των μυστηρίων

Την προηγούμενη φορά που ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός βρέθηκαν αντιμέτωποι σε ένα τελικό Κυπέλλου ήταν τέλη Απριλίου του 2014. Ο τότε Παναθηναϊκός που είχε προπονητή τον Γιάννη Αναστασίου έμοιαζε λίγο με τον εφετινό. Ο τωρινός ΠΑΟΚ αντιθέτως με εκείνο τον ΠΑΟΚ που είχε χάσει το ματς με 4-1 δεν έχει καμία σχέση.

Τότε

Ο ΠΑΟΚ του 2014 είχε αρχίσει τη σεζόν με προπονητή τον Ολλανδό Χουπ Στέφενς, ένα σοβαρό καριερίστα προπονητή με αξιόλογο βιογραφικό. Οταν τα αποτελέσματα αποδείχτηκαν νωρίς νωρίς κατώτερα του αναμενομένου, μάθαμε από τους ρεπόρτερ ότι ο Ολλανδός «έχασε τα αποδυτήρια», που σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι οι έλληνες παίκτες που μιλάνε και πιο πολύ με τους δημοσιογράφους εξέφραζαν τη δυσφορία τους για τις μεθόδους και τις προπονήσεις του. Η διοίκηση του ΠΑΟΚ τότε προσπάθησε να τον στηρίξει κάνοντάς του τον Ιανουάριο κάποιες μεταγραφές, αλλά αντί η ομάδα να ηρεμήσει μπλέχτηκε πιο πολύ. Για να σωθεί ό,τι είχε απομείνει απολύθηκε ο Στέφενς κι ανέλαβε ο Γιώργος Γεωργιάδης που ήταν πολύ κοντά στη νοοτροπία των ελλήνων παικτών και τους καταλάβαινε. Οι παίκτες (Κατσουράνης, Σαλπιγγίδης, Τζαβέλλας, Αθανασιάδης κ.λπ.) είχαν πάρει την κατάσταση στα χέρια τους και η εικόνα του ΠΑΟΚ κάπως βελτιώθηκε: οι επιθετικοί του ΠΑΟΚ άρχισαν να διορθώνουν λάθη της άμυνας, μετά από ένα επεισοδιακό ματς ο ΠΑΟΚ είχε αποκλείσει στον ημιτελικό του Κυπέλλου τον πρωταθλητή Ολυμπιακό και είχε κατεβεί στο ΟΑΚΑ να διεκδικήσει το τρόπαιο. Αλλά ο ψυχωμένος ΠΑΟ σε εκείνο το ματς με μπροστάρη τον Μάρκους Μπεργκ τον είχε διαλύσει.

Εξαιρετικά

Εκείνος ο Παναθηναϊκός έμοιαζε με τον τωρινό γιατί είχε προκύψει κάπως απροσδόκητα. Ο Αναστασίου είχε δουλέψει τότε εξαιρετικά, όπως φέτος ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχοντας αξιοποιήσει τον χρόνο που είχε στη διάθεσή του. Είχε μια ομάδα που έτρεχε πολύ, πίεζε πολύ, έπαιζε πολύ και σωστά για τον Μπεργκ και αυτό αρκούσε. Ηταν μια ομάδα με εσωτερική ιεραρχία, διακριτούς ρόλους και νέα παιδιά – η ενδεκάδα του είχε μέσο όρο ηλικίας μικρότερο από αυτό που έχει η τωρινή. Αλλά έμοιαζε με την τωρινή κυρίως στη δίψα: ο ΠΑΟ έφτανε τότε σε έναν τελικό ύστερα από τέσσερα χρόνια. Τώρα φτάνει μετά από επτά. Αν αρκεί η δίψα μπορεί κάποιος να πει ότι έχει ήδη κερδίσει το τρόπαιο, αλλά δεν είναι έτσι. Τον Απρίλιο του 2014 ο ΠΑΟ δεν συνέτριψε τον ΠΑΟΚ γιατί ήταν περισσότερο διψασμένος, αλλά γιατί ήταν καλύτερος. Για να κερδίσει πρέπει να είναι καλύτερος κι απόψε. Αλλιώς ο ΠΑΟΚ που τελικούς Κυπέλλου μετά το 2016 παίζει κάθε χρόνο θα πάρει το τρόπαιο. Το πώς το έχει μάθει.

Κρίνουν

Πριν αρχίσει το ματς είναι εύκολο να πει κάποιος ότι ο ΠΑΟ είναι πιο φορμαρισμένη ομάδα, ενώ ο ΠΑΟΚ έχει πιο πολλές φάτσες ικανές να κρίνουν έναν τελικό. Ομως κι αυτό ακόμα είναι δύσκολο να το υποστηρίξεις καθώς δεν ξέρεις τι παιχνίδι μπορεί να κάνουν οι σολίστες του ΠΑΟΚ μακριά από την Τούμπα: φέτος τα καλά τους εκτός έδρας ματς είναι λίγα, αλλά στο ΟΑΚΑ ο ΠΑΟ σε δύο επισκέψεις είναι αήττητος παίζοντας ωστόσο με την ΑΕΚ. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια το Ολυμπιακό μας Στάδιο ήταν για τον ΠΑΟΚ ναρκοπέδιο: έχανε ακόμα κι όταν ήταν καλός – κάποτε είχε χάσει από τον Παναθηναϊκό έχοντας δεχτεί δυο γκολ από το Λουκά Βύντρα! Εδώ και τέσσερα χρόνια το πράγμα δεν είναι έτσι: στο γήπεδο αυτό έχει κερδίσει σε τελικούς Κυπέλλου δυο φορές την ΑΕΚ και μια τον Ολυμπιακό και μετρά και δυο σερί νίκες σε βάρος του Παναθηναϊκού τα χρόνια που οι Πράσινοι το χρησιμοποιούσαν ως έδρα πριν επιστρέψουν στο «Απόστολος Νικολαΐδης» της Λεωφόρου!

Ιβάν

Ο Γιοβάνοβιτς θέλει απόψε απλά να δει την ομάδα του να τρέχει και να πρεσάρει σχεδόν όσο το έκανε με τον ΠΑΟΚ στο τελευταίο ματς που τον κέρδισε με 2-1 στη Λεωφόρο: αν αυτό συμβεί, οι δυο μόνο αληθινοί μέσοι που έχει ο ΠΑΟΚ στην ενδεκάδα (μιλάω για τον Κούρτιτς και τον Τσιγγάρα ή τον Ελ Καντουρί) δύσκολα θα αντέξουν. Ο Γιοβάνοβιτς δεν περιμένει μεγάλες ατομικές ενέργειες, αλλά συγκέντρωση και ηρεμία: το πρόσφατο ματς με τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο είναι το καλό προηγούμενο που πρέπει να έχουν οι παίκτες του στο κεφάλι τους ενώ την περασμένη Τρίτη στην Τούμπα κατέβασε τους αναπληρωματικούς του δείχνοντας πως για αυτόν αληθινό ματς με τον αποψινό του αντίπαλο είναι μόνο το βραδινό. Υποθέτω ότι προβληματίζεται για το μαρκάρισμα του Ακπομ (αν αυτός είναι ο φορ), κυρίως γιατί δεν θα είναι εύκολο ούτε για τον Σένκεφελντ ούτε για τον Βέλεθ να βγαίνουν πρώτοι στην μπάλα. Στη θέση του δεν θα ήθελα και στο γήπεδο και τους απόντες καιρό τώρα Βιεϊρίνια, Ελ Καντουρί και Μπίσεσβαρ. Είναι μεγάλα παιδιά, αλλά έχουν κλάση για να δημιουργήσουν με στημένες μπάλες προβλήματα.

ΠΑΟΚ

Ο ΠΑΟ είναι απλός και θα κοιτάξει να κάνει το παιχνίδι του: μαζικές άμυνες και μεγάλη αναμονή δυσκολεύομαι να φανταστώ. Το αληθινό ερωτηματικό, όμως, είναι ο ΠΑΟΚ που δεν έχει μέσο όρο: μπορεί αρνητικά ή θετικά να σε καταπλήξει, στο ίδιο μάλιστα παιχνίδι. Η εφετινή του σεζόν σε κάνει να πιστεύεις πως ο ΠΑΟΚ έκανε τραμπάλα, όπως τα παιδάκια στις παιδικές χαρές. Ξεκίνησε με ένα καλούτσικο σερί και δυο προκρίσεις στην Ευρώπη – και με τους Μποέμιανς και με τη Ριέκα πέρασε ανατρέποντας δύσκολες καταστάσεις στις ρεβάνς. Ξαφνικά μπλόκαρε στο πρωτάθλημα μένοντας 9 βαθμούς πίσω από τη δεύτερη ΑΕΚ πριν από τα Χριστούγεννα. Ο Λουτσέσκου είπε ότι η ομάδα του δεν μπορεί να διεκδικήσει το πρωτάθλημα και μόλις το είπε ο ΠΑΟΚ έτρεξε ένα σερί με 17 νίκες και μια μόνο ήττα σε Ελλάδα και Ευρώπη! Και τότε ο ΠΑΟΚ μπλόκαρε πάνω στο καλύτερο: μετά από την ήττα από τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο έτρεξε το χειρότερο σερί της ιστορίας του: δέκα ματς χωρίς νίκη με μόνη παρηγοριά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από τον τελικό του Κυπέλλου χάρη σε δυο ισοπαλίες. Ο ΠΑΟΚ είναι η ίδια ομάδα που είδε τον Βόλο να μετατρέπει το σε βάρος του 1-4 σε 4-4 στην Τούμπα και που απέκλεισε την ΑΕΚ με νίκη 2-1 ενώ έχανε με 1-0 στο 89′. Στο αγαπημένο του ΟΑΚΑ, όχι τυχαία.

Σπάνια

Τι ματς θα δούμε; Δύσκολο να το πεις. Ελπίζουμε πάντως να δούμε μάχη στον αγωνιστικό χώρο κι όχι στις εξέδρες. Η αστυνομία δέχτηκε όσα ζήτησαν οι ομάδες και τους έδωσε τη δυνατότητα να έχουν 20 χιλιάδες οπαδούς η κάθε μία. Ας είναι ήσυχοι και ας κερδίσει και μια φορά το ποδόσφαιρο. Συμβαίνει σπάνια…