Υπέρβαση και παρακαταθήκη

Οταν ένας αγώνας μπάσκετ φτάνει στην κόψη του ξυραφιού, οι μεγάλοι παίκτες είναι αυτοί που παίρνουν την μπάλα στα χέρια τους για να βάλουν τα μεγάλα σουτ. Στο ΣΕΦ πριν από τρεις μήνες ήταν ο Σλούκας αυτός που νίκησε το χρονόμετρο και έριξε στο καναβάτσο την Εφές. Χθες ήταν η σειρά του Μίτσιτς. Η διαφορά είναι ότι εκείνο το παιχνίδι του Φεβρουαρίου δεν έκρινε τίποτα. Χθες η Εφές πέρασε στον τελικό της Ευρωλίγκας. Κι ο Ολυμπιακός… χάλασε το ποσοστό του. Μέχρι χθες είχε οκτώ προκρίσεις σε δέκα συμμετοχές σε ημιτελικούς φάιναλ φορ. Πλέον έχει 8/11.

Είναι λογικό να καταριούνται την τύχη τους οι Ερυθρόλευκοι έτσι όπως πήγε ο χθεσινός ημιτελικός. Και τα διάφορα «αν» να τους βασανίζουν. Αν είχαν «σημαδέψει» λίγο περισσότερο τον Πλάις στην επίθεση στα τελευταία τρία λεπτά μετά την αποβολή του εξαιρετικού Ντάνστον, αν ο Βεζένκοφ δεν είχε 1/8 τρίποντα, αν ο Σλούκας δεν είχε μείνει τόσο πολύ έξω στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, οπότε η Εφές ξέφυγε με +11, αν ο Μίτσιτς δεν το έβαζε… Δεν έχει νόημα, όμως.

Ο Ολυμπιακός πρέπει να κοιτάξει τη μεγάλη εικόνα. Αυτό που έκανε φέτος στην Ευρωλίγκα είναι κατ’ αρχήν υπέρβαση. Ο Γιώργος Πρίντεζης το είπε όσο πιο καθαρά μπορούσε στη συνέντευξη Τύπου πριν από τον τελικό: «Στην αρχή της σεζόν το φάιναλ φορ δεν ήταν στόχος μας». Αρα πήγε καλύτερα απ’ όσο περίμεναν όλοι στην ομάδα, μένοντας εκτός του 9ου τελικού της ιστορίας της για ένα σουτ.

Είναι όμως και παρακαταθήκη. Στη δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό ο Γιώργος Μπαρτζώκας έφτιαξε μια ομάδα εξίσου ανταγωνιστική με την πρώτη, ικανή επίσης να διεκδικεί την Ευρωλίγκα. Κι αν εκείνη του 2013 έφερε πάνω της έντονο το άρωμα του μακαρίτη Ντούσαν Ιβκοβιτς, η φετινή είναι αποκλειστικά δική του. Χωρίς τον Σπανούλη, με τον Πρίντεζη στη δύση της καριέρας του και την υπόλοιπη ομάδα να φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του. Από τη στελέχωση ως τη φιλοσοφία του παιχνιδιού.

Αυτή την ομάδα ο Ολυμπιακός καλείται να βελτιώσει τόσο ώστε να κάνει του χρόνου το βήμα που δεν μπόρεσε να κάνει χθες για να ανέβει στην κορυφή της Ευρώπης. Χωρίς να χρειάζεται να περιμένει αν θα μπει ή δεν θα μπει το τελευταίο σουτ.