ΟΦΕΛΗ

Είναι προφανές πως σε αυτή τη συγκυρία η Τουρκία παζαρεύει πολλαπλώς τα δικά της συμφέροντα. Κάποιος καλοπροαίρετος θα έλεγε πως πράττει ανάλογα κάθε χώρα και πως αυτό αποτελεί την αιχμή ή τη συμπύκνωση της εξωτερικής πολιτικής. Κι όμως δεν είναι έτσι. Το επικίνδυνο παιχνίδι της Τουρκίας εκφράζεται με τις απειλές κατά της Ελλάδας, με την εσωστρέφεια που επιχειρεί να προδώσει στο ΝΑΤΟ με το βέτο της κατά της ένταξης σε αυτό των Σουηδών και Φινλανδών, με το διπλό ταμπλό στη σχέση της με τη Ρωσία και συνολικά με την αναθεωρητική της στάση που αντιβαίνει στο διεθνές δίκαιο και θέτει σε επισφάλεια και ανατάραξη τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Το ακόμη πιο επικίνδυνο είναι πως το προαναφερόμενο παιχνίδι εκτυλίσσεται καθώς η ρωσική εισβολή βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και καθώς επίσης οι χώρες της Ευρώπης και εν γένει αντιμετωπίζουν μια επαπειλούμενη ενεργειακή κρίση.

Η Τουρκία κινείται σε αντίθετη τροχιά με την Ελλάδα. Και η χώρα μας που επιχειρεί – και ορθώς – να συνδυάσει την αποτροπή με την πολυδύναμη εξωστρέφειά της οφείλει να καταδείξει θαρρετά τη στάση της γείτονος.

Οφείλει να υπενθυμίσει πως η χώρα μας είναι ειρηνική μα ταυτόχρονα ασφαλής, αλλά και παράγοντας σταθερότητας σε μια στιγμή που κάτι τέτοιο είναι βασική παράμετρος για τη Δύση, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, την ευρύτερη περιοχή. Η Ελλάδα διά της διπλωματικής οδού πρέπει να καταδείξει την πολλαπλή της χρησιμότητα και την κρίσιμη συμβολή της σε έναν ειρηνικό χάρτη.