Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα

Θα επιστρέψω στο θέμα των εσωκομματικών εκλογών του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια εσωστρεφή μιζέρια δηλαδή που, ωστόσο, είναι πολύ αγαπημένη για τους συριζαίους επειδή αφορά τη διαδικασία για τον έλεγχο του κόμματος από την προεδρική ομάδα, μια ιδιαίτερα προσφιλή διαδικασία στην Αριστερά. Η διαδικασία αυτή, που εξηγούσα προχθές γιατί είναι διαβλητή, συνοδεύτηκε από την ψευδαίσθηση της απήχησης του κόμματος – μια ψευδαίσθηση που είδα να τη διατρανώνουν τα κομματικά ΜΜΕ και οι προπαγανδιστικές πένες τους, προεξαρχούσης της πένας του Μεγάλου Δασκάλου της Δημοσιογραφίας το όνομα του οποίου ου λείψει επί ματαίω. Υποτίθεται, κατά τη γραμμή του κόμματος, ότι οι εκατόν πενήντα τόσες χιλιάδες ψήφοι (ή εκατόν εβδομήντα τόσες, δεν κατάλαβα καλά, δεν έχει άλλωστε σημασία) στον πρόεδρο προίκισαν το κόμμα με εκατό τόσες χιλιάδες νέα κομματικά μέλη, έτοιμα να εξορμήσουν πόρτα πόρτα για να μαζέψουν ψηφαλάκια. Για τις ανάγκες της συζήτησης, ας παραδεχτούμε ότι τα πράγματα έγιναν έτσι.

Επιτρέψτε μου να ανατρέξω στα δικό μου αριστερό παρελθόν στην ανανεωτική Αριστερά και να θυμηθώ μια ιστορία που μου θυμίζει αυτή την ψηφοφορία. Ηταν αρχές του 1980 και, στη μικρή μας πόλη, όπου είχα δραστηριότητα ως μέλος του Ρήγα Φεραίου, της κομματικής νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού, θα ερχόταν ο γραμματέας, ο σύντροφος Λεωνίδας Κύρκος. Η οργάνωση ήταν μικρή, αλλά ο παλαιός καπετάνιος του ΕΛΑΣ, που στενοχωριόταν επειδή οι ψήφοι πήγαιναν στο ΚΚΕ, ήθελε να βγούμε ασπροπρόσωποι. Φώναξε λοιπόν τους νεολαίους, ελάχιστοι ήμασταν, και μας ζήτησε να κάνουμε το παν να μαζέψουμε κόσμο στην ομιλία του σύντροφου Λεωνίδα.

Ο σύντροφος Λεωνίδας, μιλώντας για το ΚΚΕ εσωτερικού, έλεγε ότι πολλοί μας αγαπάνε αλλά ελάχιστοι μας παντρεύονται. Ετσι και εμείς οι νεολαίοι είπαμε να επενδύσουμε στην αγάπη. Οποιους ξέραμε και όποιους δεν ξέραμε, φίλους, φίλες, γνωστούς, πρόσωπα που είχαμε πιει μια μπίρα ή είχαμε παίξει ένα τάβλι, συμφοιτητές, αγαπητικούς και αγαπητικές, τους κινητοποιήσαμε. Οταν ο Κύρκος μπήκε στην αίθουσα να μιλήσει δεν πίστευε στα μάτια του. Υπήρχε κόσμος πολύς. Απίστευτα πολύς για τα εκλογικά ποσοστά του κόμματος ή για την παρουσία του στις μαζικές οργανώσεις – και η πλειονότητα ήταν πιτσιρικάδες, δεκαεφτάρηδες μέχρι εικοσάρηδες.

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους που είχαν έρθει πρώτη φορά, ήταν και ένας νέος από την Τρίπολη, ας τον πούμε Σταματόπουλο. Ο Σταματόπουλος δήλωσε περήφανος για τη νεολαία, είπε ότι ήταν ανανεωτής κομμουνιστής από τη δικτατορία (σκεφτήκαμε ότι ήταν παιδί ενός ιδεολόγου μπαμπά, δεν μπορεί να έκανε αντίσταση στο δημοτικό) και υποσχέθηκε να συμμετέχει στη ζωή της οργάνωσης. Αργότερα, μετά την ομιλία του, ο σύντροφος Λεωνίδας, ενθουσιασμένος από την προσέλευση, πήρε το μικρόφωνο ακόμα μια φορά για να ρωτήσει τους προσελθόντες αν είναι διατεθειμένοι να δώσουν κάποια ώρα από το περίσσευμά τους για το κόμμα. Το βλέμμα του έπεσε στον Σταματόπουλο: «Εσύ, σύντροφε, πόσο χρόνο είσαι διατεθειμένος να διαθέτεις κάθε μέρα για το κόμμα;». Ο Σταματόπουλος πετάχτηκε όρθιος και χωρίς δισταγμό απάντησε περήφανος: «Είκοσι ώρες». Ο σύντροφος Λεωνίδας χαμογέλασε. «Ε, όχι και είκοσι», είπε. «Πρέπει να κοιμηθείς, να διαβάσεις, να παρακολουθήσεις μαθήματα, να δεις φίλους… Είκοσι λεπτά, ίσως;». «Οχι, είκοσι ώρες», επέμενε ο Σταματόπουλος.

Την επομένη, ο σύντροφος Λεωνίδας γύρισε στην Αθήνα. Και οι χειροκροτητές γύρισαν στις δουλειές τους. Ουδείς ήρθε στο κόμμα για δουλειά. Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα.

Οσο για τον Σταματόπουλο, δεν τον ξαναείδαμε ποτέ.