Θανάσης Σαράντος

Ξύπνησα και ξαφνικά μια γλυκιά ζέστη διαπέρασε τα σωθικά μου, έναν χειμώνα πριν από κάποια χρόνια. Είδα στον ύπνο μου ότι το τέρας είχε επιτέλους σκοτωθεί σαν τον δράκο του Αϊ-Γιώργη. Το κακό εκείνο πράμα πήρε μαζί του και όλους εκείνους τους προδότες της ζωής. Αρχισαν όσοι γλίτωσαν, να χαμογελούν με ανακούφιση και ανείπωτη χαρά. Το τέρας που τρόμαζε τις ζωές των ανθρώπων, εξημερώθηκε από το χτύπημα και μετά τελείωσε, έγινε ένα με το χώμα. Οι λίγοι που απέμειναν, ανέβηκαν δειλά-δειλά από τα σκοτεινά υπόγεια όπου είχαν καταφύγει. Ο ήλιος τους τύφλωνε τα μάτια. Ηταν ξανά άνοιξη. Αρχισαν να μαζεύονται σε παρέες. Πήραν την απόφαση αγκαλιασμένοι, συγγενείς και φίλοι ν’ ακολουθήσουν εκείνο το αρχαίο μονοπάτι που οδηγεί στο ξωκκλήσι του βουνού. Εκείνη την ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα, με τραγούδια και γέλια, διάβηκαν το γεφύρι και κάτω το κελαρυστό νερό έγλειφε τα βούρλα και τα χόρτα της όχθης του ποταμού. Τα λιόδεντρα άστραφταν τα φύλλα τους, ο αέρας ήταν δροσερός και απαλός. Η φύση χαιρόταν και εκείνη από το τραγούδι των ανθρώπων.

Η πομπή σταμάτησε για λίγο, να πάρει μια ανάσα ο κόσμος. Κάποιος έβγαλε ένα λαούτο, κάποιος άλλος έναν ζουρνά, κάποιος άρχισε να κερνά τον κόσμο κόκκινο κρασί. Οι άνθρωποι άρχισαν τότε να μουρμουρίζουν ένα ξεχασμένο τραγούδι. Ευχαριστούσαν έτσι μέσα τους τον Θεό που τους άφησε ζωντανούς έπειτα από τέτοιο σκοτεινό πόλεμο και λοιμό σε εκείνα τα πέτρινα, τα ατελείωτα χρόνια. Μερικοί άρχισαν τότε να κλαίνε από χαρά. Ενας γεράκος ξεκίνησε να χορεύει ένα ζεϊμπέκικο. Επιασαν τον χορό και νέα παλικάρια μαζί και δροσερά κορίτσια. Επιτέλους οι άνθρωποι θα ερωτευτούν και πάλι, θα γοητευτούν από τις ευωδιές της πλάσης. Εφυγε επιτέλους ο πόνος. Δεν τους απέμεινε πλέον τίποτα αλλά τους έφτανε που μπορούσαν να ξοδεύουν τις ανάσες τους μόνο για την αγάπη. Αναστήθηκε ο άνθρωπος μέσα τους.

Η μεγάλη πομπή ξεκίνησε και πάλι για το ανηφορικό μονοπάτι ανάμεσα στα πλατάνια και τις βελανιδιές. Ο ήλιος ήταν πλέον ψηλά, έκαιγε.  Ιδρωμένα παιδιά έπιασαν το παιχνίδι να φτάσουν πρώτα από όλους στην κορυφή με το πέτρινο ξωκκλήσι. Μαζεύτηκαν σιγά-σιγά κοντά τους και όλοι οι υπόλοιποι. Ξαπόστασαν για λίγο. Γυναίκες έβγαλαν τότε λίγο λιβάνι και το άπλωσαν γύρω στις αρχαίες πέτρες. Στο πλάτωμα αγνάντευε εκείνος ο βαθύς γκρεμός με τη θάλασσα ολόγυρα. Και εκεί πήραν τη μεγάλη απόφαση. Το χρήμα που ήταν και η αιτία για εκείνο τον μαύρο πόλεμο ορκίστηκαν να το καταργήσουν. Οι άνθρωποι δεν θα ένιωθαν φόβο πια. Θα ζούσαν πραγματικά ελεύθεροι.