Το αγκίστρι{CR}

Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι προβολείς δεν στρέφονται στη δυναμική πλειοψηφία, αλλά στη θαρραλέα μειοψηφία. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα αναζητούν ονόματα και διευθύνσεις (αν και τις περισσότερες φορές ακόμη και η μειοψηφία αυτή είναι κατασκευασμένη, ώστε να φαίνεται πόσο λαοπρόβλητος είναι ο ηγέτης). Στον ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, αναρωτιούνται: τι στο καλό θέλει αυτό το 0,95% που ΔΕΝ ψήφισε Τσίπρα; Πρόκειται, μήπως, για κρυπτοτσακαλωτικούς; Για ανθρώπους που διαφωνούν με τη γραμμή του κόμματος για το Ουκρανικό; ‘Η μήπως για εγκάθετους;

Για λόγους δικαιοσύνης και ευπρέπειας, οι συγκρίσεις σταματούν εδώ. Και για να μιλήσουμε σοβαρά, είναι ψυχολογικά πολύ σημαντικό για ένα κόμμα να βλέπει να τριπλασιάζονται τα μέλη του μέσα σε λίγες ημέρες και να ανανεώνεται με τέτοιο ενθουσιασμό η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του ηγέτη του. Με τις δημοσκοπήσεις να μην είναι τόσο γενναιόδωρες, αυτή η μαζική προσέλευση στις κάλπες δίνει ελπίδες στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι το παιχνίδι δεν έχει χαθεί.

Σε ένα τέτοιο κλίμα λαϊκού ξεσηκωμού συγχωρούνται ακόμη και κάποιες μαθηματικές αυθαιρεσίες. Του κόμματος, που συνέκρινε εκλογικές αναμετρήσεις με έναν υποψήφιο και με πολλούς, αναφερόμενο επιπλέον μόνο στις ψήφους που έλαβε ο νικητής και όχι στον αριθμό των ψηφοφόρων. Και του αρχηγού, που ισχυρίστηκε ότι ο εξαπλασιασμός των μελών του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε δέκα χρόνια το καθιστά αυτομάτως «πρώτο κόμμα και με διαφορά», λησμονώντας μια λεπτομέρεια που ονομάζεται εθνικές εκλογές.

Πολύ πιο προσγειωμένος ήταν ο πρόεδρος της κεντρικής εφορευτικής επιτροπής, στον οποίο πιστώνεται και η επιτυχία του όλου εγχειρήματος. Οσον αφορά τα μέλη, ο Ηλίας Νικολακόπουλος περιορίστηκε να πει ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει στο ίδιο περίπου μέγεθος με τους άλλους διεκδικητές της εξουσίας». Και μιλώντας για τη συνέχεια, δεν δίστασε να ασκήσει κριτική, τονίζοντας ότι «το άνοιγμα στην κοινωνία ήταν ένα ζητούμενο το οποίο έπρεπε να έχει επιδιωχθεί εδώ και καιρό» και ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον οφείλει να αγκιστρωθεί μέσα στην κοινωνία, ώστε να διεκδικήσει πραγματικά την εξουσία».

Eκεί βρίσκεται όλη η τέχνη, στο αγκίστρι. Εχει σημασία πώς το ρίχνεις, όπως και τι δόλωμα βάζεις. Πώς αντιμετωπίζεις δηλαδή τα ψάρια. Με άλλα λόγια, αν ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικήσει τη νίκη με το επιχείρημα ότι ο Μητσοτάκης φταίει για όλα, από την πανδημία ως την αύξηση των τιμών της ενέργειας, οι ψηφοφόροι μάλλον θα στραφούν σε πιο αξιόπιστα κόμματα. Αν πάλι εγκαταλείψει τη μηδενιστική κριτική και τις ιδεολογικές εμμονές, αναγνωρίσει τον σύνθετο χαρακτήρα του κόσμου μας και επικεντρωθεί σε συγκεκριμένα, ρεαλιστικά και δίκαια μέτρα, ίσως να μπορέσει να δικαιώσει την κινητοποίηση των τελευταίων ημερών.

Με μια εκλογική νίκη; Με τον εκτοπισμό του κυβερνώντος κόμματος από μια «προοδευτική συμμαχία» που προς το παρόν φαίνεται άπιαστο όνειρο; Είναι πολύς ο χρόνος μέχρι τις εκλογές, κι ο πόλεμος θα συνεχιστεί, οι προβλέψεις είναι λοιπόν είδος πολυτελείας.