Βία στα ΑΕΙ: {LF}το ελληνικό παράδοξο

Μια φίλη που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της φοιτητικής της ζωής σε γερμανικό έδαφος μου εξηγούσε πρόσφατα πώς αντιμετώπισε η αστυνομία της χώρας κατάληψη αναρχικών σε πανεπιστημιακό έδαφος, προ 30ετίας: άφησε τους αναρχικούς καταληψίες στο κτίριο που κατέλαβαν, δεν έκανε καμία απολύτως επέμβαση, αλλά έφερε τρία επανδρωμένα λεωφορεία της και απέκλεισε όλες τις εισόδους ή εξόδους του. Κανείς δεν έμπαινε ούτε έβγαινε σχεδόν για μία εβδομάδα. Οι καταληψίες πετούσαν πέτρες στους αστυνομικούς, τους έβριζαν, αλλά εκείνοι δεν αντιδρούσαν. Τελικά, έμειναν χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, χωρίς προμήθειες. Η κοινωνία γύρω δεν τους υποστήριξε γιατί η βία είχε σβήσει από τις ανοχές τους και το γεγονός έσβηνε σιγά σιγά από τις μνήμες τους… Πιο πολύ, περιέργεια τους προκαλούσαν οι εικόνες που έβλεπαν καθημερινά. Οι καταληψίες βγήκαν μόνοι τους λίγες ημέρες μετά και φυσικά συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη φυλακή. Το περιστατικό δεν επαναλήφθηκε. Οι πολίτες γύρω τους ήταν τυφλοί και κουφοί μπροστά σε τέτοια φαινόμενα. Ούτε τα υποστήριζαν, ούτε καν ήθελαν να τα ακούνε.

Στη χώρα μας, η αδυναμία στην πολιτική διαχείριση των επιθέσεων, βιαιοπραγιών, ξυλοδαρμών, έως και εμπορίου ναρκωτικών ή σεξουαλικών επιθέσεων μέσα στα πανεπιστήμια, συνεχίζεται αμείωτη. Και πιθανότατα αναμένεται να αυξηθεί με την εφαρμογή του μέτρου της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας: οι πρυτάνεις των ΑΕΙ όμηροι του φόβου μη χτυπήσουν φοιτητές μέσα στα ιδρύματά τους, οι αστυνομικοί σε πολλές περιπτώσεις να έχουν κληθεί αλλά να μην επεμβαίνουν στην πάροδο των χρόνων, οι γονείς των παιδιών να αγωνιούν.

Παραβατικότητα. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα μέρος του κόσμου σήμερα όπου πολίτες (ομάδες περιθωριακές, παρεκκλίνουσες ή μη) να διαλέγουν τα πανεπιστήμια για να διαδηλώσουν αιτήματα ή να απαιτήσουν αλλαγές. Οι περίοδοι κατά τις οποίες αυτό έγινε στην ιστορία μας αφορούσαν ακραίες περιπτώσεις κοινωνικών συγκρούσεων και γερών κραδασμών για τη δημοκρατία. Σίγουρα όχι τη δική μας πολιτική καθημερινότητα. Η παραβατικότητα σε ΑΕΙ, όπου εκδηλώνεται στο εξωτερικό, αφορά μικροαδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου, που τιμωρούνται όπως και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο των πόλεων.

Στην Ελλάδα, αντιθέτως, δύο ημέρες πριν από τις φοιτητικές εκλογές (που φέτος θα γίνουν στις 18 του μήνα), περιμένουμε να δούμε παρατάξεις να προκαλούν η μία την άλλη, καθηγητές ή φοιτητές να καταγγέλλουν νέα περιστατικά βίας, περιοίκους και ανυποψίαστους να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Η αλήθεια είναι ότι δίνεται η ευκαιρία για μία ολόκληρη ημέρα (εκείνη των φοιτητικών εκλογών) να λυθεί για λίγο το κουβάρι των σχέσεων μεταξύ των αριστερών κινήσεων (ΕΑΑΚ) στα πανεπιστήμια και των αναρχικών ομάδων: οι πρώτοι συμμετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες κανονικά, ενώ οι όψιμοι σύντροφοί τους από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, όχι…