Η κατάκτηση του πρωταθλήματος είναι μια δουλειά…

Ο Ολυμπιακός θα πανηγυρίσει απόψε την κατάκτηση ενός ακόμα πρωταθλήματος. Είναι το 47ο της ιστορίας του, το δέκατο της εποχής του Βαγγέλη Μαρινάκη, το τρίτο τα τελευταία τρία χρόνια με τον Πέδρο Μαρτίνς προπονητή. Κι ένα από τα πιο παράξενα που έχει κερδίσει ποτέ. Διότι το κέρδισε όχι ακριβώς πανεύκολα κι όχι ακριβώς κάνοντας περίπατο, μολονότι η βαθμολογία του δείχνει πως ήταν απλησίαστος.

ΠΑΣ

Το φετινό πρωτάθλημα κρίθηκε επί της ουσίας στο ματς που ο Ολυμπιακός κέρδισε τον ΠΑΣ στα playoffs και είναι παράξενο να το λέει κανείς αυτό για ένα πρωτάθλημα στο οποίο ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε την κανονική του διάρκεια έχοντας 12 ολόκληρους βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο ΠΑΟΚ. Γιατί λέω ότι όλα κρίθηκαν στο γκολ του Λόπες στις καθυστερήσεις του ματς με τον ΠΑΣ; Μα γιατί είναι αλήθεια! Κερδίζοντας εκείνο το παιχνίδι ο Ολυμπιακός ξόρκισε κάθε πιθανότητα να ζήσει ένα είδος αγωνιστικής κρίσης (και κρίσης αποτελεσμάτων) λίγο πριν από το φινάλε ενός πρωταθλήματος στο οποίο έτρεχε μόνος. Αν δεν είχε κερδίσει τον ΠΑΣ η διαφορά του από τον ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ θα μπορούσε να πέσει στους 8 βαθμούς. Ακολουθούσε ένα ματς με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, ένα δεύτερο με τον Αρη στο Κλ. Βικελίδης, ένα τρίτο με τον ΠΑΟ στο Γ. Καραϊσκάκης. Θα τα έχανε όλα ο Ολυμπιακός; Οχι φυσικά. Αλλά κανείς δεν ξέρει κι αν με κλονισμένη την ηρεμία του θα κέρδιζε τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα π.χ., όπως τελικά συνέβη. Το βέβαιο είναι ότι θα έμπαινε στην τελική ευθεία της σεζόν με προβλήματα που δεν είχε σε όλη την προηγούμενη σεζόν διότι ως ομάδα έκανε καλά τη δουλειά. Κι αυτό αρκούσε.

Αρχή

Τώρα που απομένει μόνο η φιέστα ας θυμηθούμε πώς άρχισε η σεζόν. Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε από το Τσάμπιονς Λιγκ κι έκανε μια ελλιπέστατη προετοιμασία γιατί έμπλεξε καλοκαιριάτικα με τον Covid. Στις αρχές Αυγούστου είχε δεκαπέντε παίκτες εκτός προπονήσεων, ενώ και κάποιοι νεοφερμένοι (ο χρήσιμος Γκάρι Ροντρίγκες π.χ.) ασθένησαν μόλις υπέγραψαν. Είχε επίσης έναν νεοαποκτηθέντα τερματοφύλακα κουρασμένο από τη συμμετοχή στα τελικά του Euro (o καλός Βατσλίκ άργησε να ενσωματωθεί), έχασε τον Σεμέδο γιατί η διοίκηση σταμάτησε να ανέχεται τις τρέλες του, στερήθηκε των υπηρεσιών του Φορτούνη που έπαθε ρήξη χιαστών, και βρέθηκε με κάποιους νεοφερμένους (Ονιεκούρου, Λόπες, Τικίνιο, Κούντε κ.λπ.) που για διαφορετικούς λόγους άργησαν κομμάτι να προσαρμοστούν. Νομίζω ότι οι αντίπαλοι του Ολυμπιακού, δηλαδή ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ, δεν μπορούσαν τον περασμένο Αύγουστο να περιμένουν κάτι καλύτερο. Κυριαρχούσε η βεβαιότητα ότι ο πρωταθλητής δεν θα είναι δυνατότερος από πέρυσι. Πλην όμως όλοι ξέχασαν κάτι: ότι για να κερδίσει το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός χρειάζεται απλά να κάνει τη δουλειά του. Δηλαδή να ακολουθεί πιστά όσα προβλέπονται στη συνταγή του πρωταθλητισμού, πράγμα που ξέρει καλύτερα από τον καθένα στην Ελλάδα η διοίκησή του.

Επιλογή

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε με δύο λευκές ισοπαλίες στα πρώτα εντός έδρας ματς. Δεν κέρδισε ούτε τον Ατρόμητο στην πρεμιέρα, ούτε τον ΠΑΟ. Τα αποτελέσματα αυτά οδήγησαν τον Μαρτίνς σε μια δύσκολη επιλογή: να στηριχθεί λίγο περισσότερο στους παλιότερους που το πρωτάθλημά μας το γνωρίζουν. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι η διοίκηση της ομάδας επέβαλε τη σωστή ένταση και τη σωστή πίεση. Απαγόρευσε τις δικαιολογίες και απαίτησε νίκες, διότι οι νίκες σταματάνε την γκρίνια. Και πρέπει αυτές να είναι προτεραιότητα.

Υποχρέωση

Μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό στην Ελλάδα πρέπει να έχει ως πρώτο της σκοπό αυτό: να κερδίζει. Δεν είναι τόσο δύσκολο (διότι οι αντίπαλοι που έχει είναι κατά κανόνα χειρότεροι) αν βλέπει τη νίκη ως βασική της υποχρέωση. Ετσι κάνεις πρωταθλητισμό. Το θέμα είναι πως για να φτάσει σε αυτό μια ομάδα χρειάζεται δύο πράγματα: παίκτες και προπονητή που ξέρουν από πρωταθλητισμό και φυσικά αντοχή στην πίεση. Πώς αντέχεις στην πίεση; Οταν έχεις δουλέψει προηγουμένως με υπομονή κι όταν είσαι προετοιμασμένος για τις δυσκολίες. Αυτά δεν είναι στην Ελλάδα καθόλου αυτονόητα. Οι ανταγωνιστές του Ολυμπιακού π.χ., δηλαδή ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ, αυτά έδειξαν να τα αγνοούν.

Θεαματικός

Ολο τον χρόνο στην Ελλάδα η συζήτηση έχει να κάνει κυρίως με τον Ολυμπιακό και το πόσο καλός και θεαματικός είναι. Οι ανταγωνιστές του δεν έγιναν πρωταγωνιστές σε τέτοιες συζητήσεις. Δεν θυμάμαι να συζητιέται η θεαματικότητα του ΠΑΟΚ ή οι αντοχές της ΑΕΚ ή η επάρκεια των παικτών τους. Γιατί; Γιατί αυτές είναι συζητήσεις πολυτελείας. Ακολουθούν τον Ολυμπιακό στον οποίο κάποια άλλα σημαντικά είναι δεδομένα. Υπάρχουν π.χ. προπονητές και παίκτες που ξέρουν πώς κερδίζονται πρωταθλήματα και κυρίως υπάρχει μια διοίκηση με μεγάλη γνώση του είδους της δυσκολίας – μια διοίκηση που ξέρει πως για να πάρεις το πρωτάθλημα πρέπει αυτό να είναι ο στόχος σου πραγματικά κι όχι στις διακηρύξεις. Η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ διακήρυσσαν τη θέλησή τους, αλλά επί της ουσίας έμοιαζαν να έχουν άλλες προτεραιότητες. Η ΑΕΚ ήθελε να φτιάξει έναν προπονητή – αυτό επιχείρησε και με τον Βλάνταν Μιλόγεβιτς αρχικά και με τον Αργύρη Γιαννίκη στη συνέχεια. Κι ο Ραζβάν Λουτσέσκου από τη μεριά του έχασε πάρα πολύ χρόνο μέχρι να καταλάβει ότι οι παίκτες που προ τριετίας τον βοήθησαν να κερδίσει το πρωτάθλημα είχαν μεγαλώσει πολύ και δεν είχαν κάτι άλλο να του δώσουν.

Ποιους

Ολες οι διοικήσεις πιέζουν. Το θέμα είναι ποιους και πώς. Η ΑΕΚ πίεζε δύο προπονητές που δεν μπορούσαν να δώσουν πιο πολλά κι ο ΠΑΟΚ ένα γκρουπ από παίκτες που πέρασαν τα 32 προ καιρού. Πού να πας έτσι μπροστά; Ο Ολυμπιακός πήγε να μπλέξει στο τέλος για έναν απλό λόγο: γιατί έπειτα από ένα διάστημα πίεσης ακολούθησε ένα είδος χαλαρότητας που είχε να κάνει αποκλειστικά με τη μεγάλη βαθμολογική του διαφορά. Οταν ο Ολυμπιακός έφτασε στο +15 από τον ΠΑΟΚ όλοι χαλάρωσαν. Στην τελευταία φάση της σεζόν υπήρξε πολύ καρότο κι ελάχιστο μαστίγιο. Δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα ούτε με την επάρκεια του γκρουπ των παικτών του, ούτε με τις ιδέες και τη διαχείριση του προπονητή. Απλά το μυαλό όλων πήρε κάποια στιγμή ανάποδες στροφές, γιατί όταν νιώθεις πως έχεις ήδη βγει πρωταθλητής χαλαρώνεις. Ετσι χάθηκαν βαθμοί στα playoffs κι ο ΠΑΟΚ που στο μεταξύ είχε χτίσει το σερί του θα μπορούσε να γίνει απειλητικός – αλλά δεν είχε πίστη. Ενώ στον Ολυμπιακό αυτή δεν έλειψε ποτέ. Το πρωτάθλημα το σφράγισε ένα γκολ του ξεχασμένου Λόπες στις καθυστερήσεις με τον ΠΑΣ. Πώς μια ομάδα να μην πιστεύει πως δεν έχει αντίπαλο όταν γίνεται καθοριστικός ο 17ος σε χρόνο συμμετοχής παίκτης της;