Η αναμόρφωση {LF}της παιδείας και η αστυνομία

Είναι ένα γλυκό πρωινό του Σεπτεμβρίου. Οι νέοι φοιτητές καμαρώνουν τις ηλεκτρονικές τους ταυτότητες, τις οποίες και σκανάρουν στις γυάλινες πόρτες υπό το χαμογελαστό βλέμμα του φύλακα, ώστε να μπορούν να περάσουν και κυριολεκτικά το κατώφλι της σχολής τους – επιστέγασμα προσπάθειας χρόνων μέσα από τις συμπληγάδες των πανελληνίων εξετάσεων. Κινούνται στις αίθουσες (που δεν είναι κλειδωμένες για να μην κλαπούν τα προβολικά μηχανήματα), κάθονται για έναν σύντομο καφέ στο εσωτερικό αίθριο (εκεί όπου ήταν τα προηγούμενα 20, 30 χρόνια το «στέκι» ή η «κατάληψη»), χρησιμοποιούν το πανεπιστημιακό wifi, που έχει δυνατό σήμα μια και ο server έχει αναβαθμιστεί τώρα που όλα τα αμφιθέατρα, μικρά και μεγάλα, έχουν υποδομή για υβριδικό μάθημα για να διευκολύνονται καθηγητές και φοιτητές που ασθενούν ή βρίσκονται μακριά ή απλώς απεργεί το μετρό. Στη βιβλιοθήκη, φοιτήτριες και φοιτητές διαβάζουν με παράθυρα ανοικτά ή μέσα στα λουλούδια του κήπου ή ακόμη και στα γρασίδια της απέναντι αυλής. Ορισμένοι ψάχνουν στα ράφια καθώς δεν έχουν ακόμη αποκτήσει πανεπιστημιακό e-mail, ώστε να έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρονικά βιβλία και περιοδικά από το σπίτι. Δεν πειράζει! Είναι μια ευκαιρία να ξαναδούν τους φίλους τους και να ρίξουν και μια ματιά στα καινούργια μολύβια, σημειωματάρια, σακίδια, φουτεράκια με το έμβλημα του πανεπιστημίου από το πανεπιστημιακό κατάστημα στη γωνιά της αυλής – άλλωστε τα έσοδα πηγαίνουν σε ηλεκτρονικές συνδρομές και νέα βιβλία. Στο ανακαινισμένο αμφιθέατρο ξεκινά ήδη η πρώτη γενική συνέλευση της χρονιάς, με όλες τις φοιτητικές παρατάξεις έτοιμες να καλωσορίσουν τους πρωτοετείς και να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους, που θα μετέχουν ως παρατηρητές στα όργανα στης Σχολής.

Δεν είναι υποχρεωτικά εικόνα από μέρη μαγικά και ονειρεμένα – θα μπορούσε να είναι η Νομική στην Αθήνα ή το Οικονομικό Πανεπιστήμιο ή το Βιολογικό του ΑΠΘ όπως είναι ήδη το Χαροκόπειο ή ακόμη και κάποιες σχολές του ΔΠΘ στην Ξάνθη ή την Κομοτηνή. Γιατί «το δημόσιο συμφέρον, το οποίο συνίσταται στην προστασία της δημόσιας τάξης και ασφάλειας αλλά και στην ίδια τη διασφάλιση της ακώλυτης άσκησης της ακαδημαϊκής ελευθερίας, επιβάλλει την αστυνόμευση στους χώρους των ΑΕΙ σε συνέχεια σειρά προϊσχυσάντων ηπιότερων μέτρων ασφάλειας και προστασίας του προσωπικού και της περιουσίας των ΑΕΙ», κατά την κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας ως προς τη συνταγματικότητα της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας. Μα, θα μου πείτε, όλα αυτά θα τα καταφέρει ένα σώμα άοπλων νέων ανθρώπων;

Η Αννα Διαμαντοπούλου, η γενναία απόπειρα της οποίας για την αναμόρφωση της παιδείας στη χώρα αποδεικνύεται πρόωρη για την εποχή της αλλά αναγκαία για τη δική μας, έχει κατ’ επανάληψη τονίσει ότι η μεταρρύθμιση γίνεται ΚΑΙ με την Αστυνομία. Γιατί ο έλεγχος και η αστυνόμευση είναι η επιβεβαίωση ότι η κοινωνία θέλει και μπορεί να προστατεύσει την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης – τη δαπάνη των γονιών που χρηματοδότησαν χρόνια παραπαιδείας για να καλύψουν τα κενά που αφήσαμε να δημιουργηθούν στο σχολείο, την προσπάθεια των ίδιων των φοιτητών, της «ρωμαλέας φοιτητικής κοινότητας», θυμάστε; Που πρέπει να θέλουν να περιφρουρήσουν το αγαθό που με τόσο κόπο επιδίωξαν να αποκτήσουν, των πανεπιστημιακών δασκάλων που είναι ταυτόχρονα και εργαζόμενοι σε χώρους όπου η υγεία και η ασφάλεια στον χώρο εργασίας δεν εξασφαλίζεται. Οσον καιρό ανεχόμαστε την καταβαράθρωση των δημοσίων δομών χωρίς καταλογισμό ευθυνών και δαπάνης θα είμαστε έρμαια της κάθε οργανωμένης μειοψηφίας. Θέλουμε να συνεχίσουμε έτσι;

Η Μαρία Γαβουνέλη είναι καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών