Το ΚΚΕ και ο δημόσιος χώρος

Η ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού είναι κατηγορηματική. Οι κουκουέδες που, χθες το πρωί, μπούκαραν στην Ακρόπολη και ουσιαστικά κατέλαβαν για λίγη ώρα τον χώρο, προκειμένου να κρεμάσουν τα πανό τους και να εξασφαλίσουν χρόνο για να βγουν φωτογραφίες, ήταν ένας μικρός στρατός, με επικεφαλής, λοχία, στρατιώτες και πελταστές, πειθαρχία και σχέδιο. Το σχέδιό τους, να κάνουν γνωστό σε όλο τον κόσμο μέσω της βέβηλης χρήσης του ιερού brand Acropolis ότι στην Ελλάδα υπάρχει στήριξη στον Πούτιν και στον πόλεμό του, μετατράπηκε σε κωμωδία χάρη στον επαρχιωτισμό και του στρατηγείου και της επιμελητείας. Τα αγγλικά του πανό ήταν τόσο άκυρα ώστε κάθε ξένος που σέβεται τον εαυτό του να καταλάβει ότι οι καταληψίες είναι περιθωριακοί, εκτός του κόσμου τούτου. Το ότι οι περιθωριακοί στην Ελλάδα μπορούν να καταλύουν το κράτος το ξέρουν όσοι έχουν ακουστά δυο-τρία πράγματα για τη χώρα, το αναφέρουν και οι λίγο ψαγμένοι τουριστικοί οδηγοί.

Το έργο του πουτινικού κομμουνισμού τελειώνει εδώ – απλώς, μετά τους τίτλους τέλους μπορεί να παίξει η κοινοβουλευτική παρέμβαση του γραμματέα Κουτσούμπα, ο οποίος απήγγειλε ένα ποιημάτιο του Ρίτσου, «φτωχός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια». Απολύτως άκυρο. Κυρίως επειδή η μελιστάλαχτη δήθεν ηθική ανωτερότητα που εκφράζει δεν έχει καμία σχέση ούτε με το ΚΚΕ ούτε με τον Πούτιν ούτε με τους αυταρχισμούς και το αντιδημοκρατικό πνεύμα που εκπροσωπεί – κυρίως όμως αφήνει αδιάφορους όσους δεν ανήκουν στο εκκλησίασμα αυτής της σέχτας. Ευτυχώς, η ζωή είναι αλλού.

Αυτό το ξέρουν και στο ΚΚΕ – κι αν δεν το ξέρουν, το βλέπουν στην πραγματική ζωή. Αλλά, προφανώς, δεν το βάζουν κάτω. Ονειρεύονται την παλιννόστηση και εργάζονται γι’ αυτή. Η μέθοδος είναι γνωστή: η οικειοποίηση του δημόσιου χώρου. Στην Ακρόπολη κράτησε μερικά λεπτά, ώσπου να παραχθεί η εικόνα της προπαγάνδας. Αλλού, η οικειοποίηση, είτε επιθετικά είτε στα μουλωχτά, επιδιώκει τη μνημείωση ει δυνατόν για πάντα.

Τα τελευταία χρόνια, το ΚΚΕ σπέρνει την Ελλάδα μνημεία. Δικά του μνημεία, με τους δικούς του ήρωες και τη δική του μυθολογία. Πριν από μερικές μέρες, στην Πάτρα, αποκαλύφθηκε ένα τέτοιο μνημείο, μια στήλη αφιερωμένη στον Μπελογιάννη. Δικά του μνημεία έχουν ανεγερθεί στη Μακρόνησο και στον Γράμμο – εκεί όπου ο εθνικός στρατός πολέμησε τον λεγόμενο Δημοκρατικό Στρατό ο οποίος είχε στόχο να εγκαθιδρύσει κομμουνιστική δικτατορία. Μικρότερα μνημεία βρίσκονται και σε διάφορα σημεία στην Αθήνα, επίσης – στο Πάρκο της Αστυνομίας ή στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στα Προσφυγικά. Αυτό το τελευταίο, μάλιστα, κάνει αναφορά στα Δεκεμβριανά αναφέροντας ότι το ΚΚΕ πολέμησε «ενάντια στην αστική τάξη και τον αγγλικό ιμπεριαλισμό».

Δεν εξετάζω τις ιστορικές λεπτομέρειες κάθε περιστατικού στο οποίο αναφέρονται τα μνημεία. Η ουσία είναι ότι το ΚΚΕ οικειοποιείται τον δημόσιο χώρο για να πει τη δική του ιστορία για τα πράγματα, κόντρα στο επίσημο αφήγημα, κι αυτό το θεωρούμε θεμιτό. Προσοχή: δεν λέει την άποψή του. Τη μνημειώνει, επιδιώκει να την επιβάλει ως αληθινή μέσω των μνημείων του. Και έχει την ασυλία να το κάνει.

Αλλά εδώ που τα λέμε, έχει την ασυλία να μη δίνει στοιχεία για τα ποσά με τα οποία ενισχύεται, ενώ διακινεί σημαντικά ποσά εκτός τραπεζικών λογαριασμών. Και με εξαίρεση κάτι συμβατικά πρόστιμα, είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτα.