Τα «χωρατά» του Αλέξη Τσίπρα

Η διαφορά μεταξύ «αστείου» και «χωρατού» είναι αντίστοιχη με αυτήν μεταξύ κωμωδίας και μπαλαφάρας. Ή μεταξύ κωμικού ηθοποιού και μπουφόνου. Οταν βλέπεις τον πρώτο, γελάς με αυτά που λέει ή κάνει. Οταν βλέπεις τον δεύτερο, γελάς με τον ίδιο. Επαφίεται στο πνεύμα του θεατή τι από τα δύο προτιμά και, τελικά, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα (ή «το αρεσάμενον του ανθρώπου, το καλλιότερον» όπως έλεγε παλαιότερος κωμικογράφος).

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι λέει χωρατά, όχι αστεία. Από αυτά που, όταν τα λέει κάποιος, γελάς με τον ίδιον και όχι με τα λεγόμενά του. Υπάρχει δε και μία ακόμη, πιο κακοποιητική για το χιούμορ, εκδοχή. Να γελάει μόνο ο ίδιος. Ενας πολύ χαρακτηριστικός τύπος που, κατά κανόνα, προκαλεί αμηχανία στις παρέες. Βέβαια, δεν έχω την τιμή να ανήκω στις παρέες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης (όπου, δεν ξέρω, πιθανόν να είναι χαρισματικός) πάντως όταν αποπειράται να αστειευτεί στον δημόσιο λόγο του μία αμηχανία την προκαλεί. Ενίοτε δε, όχι μόνο αμηχανία.

Θυμάμαι ας πούμε την τελευταία του προεκλογική ομιλία στη Ρόδο, τον Ιανουάριο του 2015. Την οποία έκλεισε με εκείνο το τόσο κομψό, τόσο ευρηματικό, τόσο χαριτωμένο και έξυπνο «Ιδού η Ρόδος, σε λίγο έρχεται και το πήδημα». Ενα χωρατό παλαιοπολιτικού καφενείου, μια ακόμη ψηφίδα στην τσογλανοποίηση (από τον ΣΥΡΙΖΑ) της πολιτικής ζωής στην οποία είχε αναφερθεί ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

Εκτοτε, έχει πει πολλά χωρατά, που τα κάνει ακόμη πιο «χωρατά» το ύφος του με εκείνο το υπομειδίαμα στο τέλος, σαν να δίνει, στους ακολούθους του, το σύνθημα να γελάσουν με τα καλαμπούρια του αρχηγού (υπέροχη λέξη και το καλαμπούρι, απόλυτα ταυτόσημη του χωρατού). Το πιο πρόσφατο, αυτό που είπε προχθές στη Θεσσαλονίκη, στην κυρία που τον αποκάλεσε «Τσιπράκι μου όμορφο». Το «Τσίπρας θα λέτε και θα κλαίτε». Προφανώς, δεν έχει την τσογλανιά της Ρόδου και του πηδήματος, είναι όμως ό,τι πιο αγοραίο και προσβλητικό έχω ακούσει από πολιτικό αρχηγό και δη πρώην πρωθυπουργό. Πόσο απροκάλυπτα εγωπαθές μπορεί να είναι ένα άτομο που αναφέρεται στον εαυτό του σαν να πρόκειται για τρίτο πρόσωπο. Πόσο μεσσιανικό να θεωρείς ότι η αναφορά ενός ονόματος, και δη του δικού σου, θα προκαλεί κλάμα τύπου Βόρειας Κορέας. Και πόσο υποτιμητικό αλλά και απειλητικό για το εκλογικό σώμα να του πετάς στα μούτρα ότι, αν δεν σε ψηφίσει, θα χυθούν δάκρυα. Μα καλά, δεν έχει κάποιον άνθρωπο δίπλα του να του επισημάνει ότι, αφού θέλει τόσο πολύ να κοπιάρει τον Ανδρέα Παπανδρέου, εκείνος δεν θα μιλούσε ποτέ έτσι. Οχι επειδή δεν είναι ευπρεπές αλλά για κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Δεν θα καταδεχόταν.

Γραφείο βοηθητικών ρόλων

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί άνετα να ανοίξει εκεί στην Κουμουνδούρου και ένα γραφείο βοηθητικών ρόλων, κοινώς κομπάρσων. Τόσα έξοδα είχε τον τελευταίο καιρό με την (παράνομη) αφισοκόλληση, ας κάνει κι ένα εξτραδάκι. Κι αυτό διότι τα μέλη του μπορούν να παίξουν πολλούς μικρούς ρόλους σε μια γκάμα «από δήμαρχος κλητήρας». Να, ο κύριος Μερκουράκης για παράδειγμα, υποψήφιος δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019, εμφανίστηκε στα Χανιά ως αγαναχτισμένος έμπορος που κάνει μπάνιο με νερό μπούζι γιατί δεν του φτάνουν τα λεφτά για τη ΔΕΗ. Μα νέοι άνθρωποι, δεν ξέρουν ότι μια φωτογραφία μπορεί σήμερα να ταυτοποιηθεί στην Google με το πάτημα ενός κουμπιού; Ή νομίζουν ότι δεν ξέρουν όλοι οι υπόλοιποι;

Βέβαια, η ηγερία των βοηθητικών ρόλων είναι η Ελευθερία Χατζηγεωργίου που έπαιξε, με μεγάλη αποτυχία, τον ρόλο της μαυροφορεμένης στο Μάτι. Και επειδή θυμάμαι και εκείνες τις φωτογραφίες που κρατούσε την ομπρέλα για να μη βραχεί ο Αλέξης Τσίπρας, αναρωτιέμαι αν αξίζει τόσος ευτελισμός για μια πεντάμηνη υπουργική θητεία στο Μακεδονίας – Θράκης;