Επιστροφή στη γραφικότητα του 1980

Η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, για την κύρωση της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας Αμυντικής Συνεργασίας ξεκίνησε όπως έπρεπε: με το ελαφρό πρόγραμμα. Ατυχώς, δεν πρόλαβα τον Βελόπουλο από την αρχή της ομιλίας του, αλλά ήταν απολαυστικός. Είπε ότι «η Δύση είναι μια βαρβαρότητα», επειδή «δεν είναι πια αυτό που της έδωσε η Ελλάδα», το αποκορύφωμα όμως ήταν όταν ανακοίνωσε από το βήμα της Βουλής ότι το κόμμα του έχει βρει τη λύση στο πρόβλημα της επιτήρησης του εναερίου χώρου, μέσω των «ψευδοδορυφόρων». Ισως επειδή εκείνη τη στιγμή κάποιοι από κάτω δεν θα άντεξαν και θα γέλασαν, ο Βελόπουλος πρόσθεσε εκνευρισμένος ότι η σχετική μελέτη για τους λεγόμενους ψευδοδορυφόρους έχει συνταχθεί από «την επιστημονική ομάδα» του κόμματός του. Καταλάβατε, θα είναι μάλλον οι ίδιοι που ανακάλυψαν την κρέμα χεριών «Βυζαντινόν» που σκότωνε τον κορωνοϊό…

Ως προς το κυρίως μέρος της παράστασης, δηλαδή την αντιπαράθεση μεταξύ Πρωθυπουργού και αρχηγού της αντιπολίτευσης, το βρήκα λίγο κουραστικό, οφείλω να παραδεχθώ, διότι δεν είχε καθόλου σασπένς. Ο Τσίπρας ήταν σε εμφανώς μειονεκτική θέση, λόγω της υπαναχώρησής του στο ζήτημα της αμυντικής συνεργασίας, με αποτέλεσμα να έχουμε μία άνιση αναμέτρηση ανάμεσα σε έναν καλά προετοιμασμένο πυγμάχο και σε έναν σάκο του μποξ. Ηταν εξαιρετικός ο Τσίπρας ως σάκος του μποξ. (Αντε, να το παραδεχθώ και αυτό, για να δείτε πόσο αντικειμενικός είμαι…) Ομως δεν είναι ρόλος που σε πάει μακριά, όσο καλός κι αν είσαι. Ετσι, έπαιξε τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και μάλιστα δεν έμεινε στην επιφανειακή προσέγγιση του ρόλου.

Δεν μιμήθηκε τη φωνή του Παπανδρέου αυτή τη φορά, αλλά, στον ρεαλισμό της κυβερνητικής πολιτικής, ο Τσίπρας αντιπαρέβαλε την υποτιθέμενη εθνικά υπερήφανη στάση της δεκαετίας του 1980. Επιστροφή στη γραφικότητα, με λίγα λόγια. Από τη μία πλευρά, λοιπόν, είχαμε τον ρεαλισμό της προσαρμογής των εθνικών συμφερόντων στη σύγχρονη γεωπολιτική πραγματικότητα και, από την άλλη, έναν αρχηγό αντιπολίτευσης που μιλούσε λες και μόλις χθες οι Σοβιετικοί είχαν καταρρίψει το νοτιοκορεατικό τζάμπο, αν θυμάστε το μακρινό 1983.

Ηταν φανερό, όμως, από την πρώτη στιγμή, ότι η προτεραιότητα του Τσίπρα στη χθεσινή συζήτηση δεν ήταν το ίδιο το αντικείμενό της, αλλά να αποκρούσει τον κίνδυνο που νιώθει ο ΣΥΡΙΖΑ από το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή να κάνει αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Σε αυτό, δεν τα κατάφερε και άσχημα ομολογουμένως, διότι από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ ο Μ. Κατρίνης έπεσε πρόθυμα στην παγίδα του Τσίπρα και, με το ύφος του θιγμένου, έχασε πολλή ώρα από την ομιλία του για να υπερασπισθεί την αποκλειστική αντιπροσωπεία του κόμματός του στην επωνυμία «Ανδρέας Παπανδρέου» και τις εμπορικές χρήσεις της. Τι λόγο είχε να το κάνει, αφού όταν ο άλλος προσπαθεί να σε μιμηθεί, στην πραγματικότητα σε κολακεύει; Χρειάζεται ένα ψήγμα αυτοπεποίθησης για να το καταλάβεις αυτό και φαίνεται ότι ο Κατρίνης δεν το διαθέτει…

Πάντως, η ουσία της χθεσινής συζήτησης εξαντλήθηκε από την ώρα που ο Πρωθυπουργός στη δευτερολογία του θύμισε τις δηλώσεις που είχε κάνει ο απελθών αμερικανός πρεσβευτής, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε την άρνησή του να στηρίξει τη συμφωνία. Ο Τσίπρας, μπροστά στην απόδειξη της υποκρισίας του, δεν είχε άλλο τρόπο να αντιδράσει παρά μόνο στέλνοντας την μπάλα στην εξέδρα: «Ανάγετε τον αμερικανό πρεσβευτή σε πολιτικό παράγοντα», ειρωνεύτηκε τον Μητσοτάκη. Το ζήτημα, όμως, δεν ήταν αν ο πρεβευτής είναι ή όχι πολιτικός παράγοντας, αλλά αν στο προκείμενο έλεγε την αλήθεια ή όχι. Και, εφόσον το ζήτημα τίθεται μεταξύ της αξιοπιστίας του Τσίπρα και της αξιοπιστίας οιουδήποτε άλλου, ποιος μπορεί να πιστέψει τον Τσίπρα;

ΣΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ
Οταν ένας βουλευτής ζήτησε από τον Δ. Βίτσα, στη διάρκεια της κοινοβουλευτικής αψιμαχίας τους, να του μιλά στον πληθυντικό, ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε ως εξής: «Δεν μπορώ να σου μιλήσω στον ενικό; Τι είναι ο ενικός, δεν κατάλαβα; Το τσάι – αν θέλεις να σου μιλάνε μόνο στον πληθυντικό – σερβίρεται στο κυλικείο. Τέτοιες εξυπνάδες;». Η συριζαϊκή γαϊδουριά εν προκειμένω δεν είναι κάτι νέο για να μας κάνει εντύπωση. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο βουλευτής που ζήτησε να του μιλούν στον πληθυντικό ήταν του ΚΚΕ…

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ
Σχετικά με τη λεζάντα της χθεσινής φωτογραφίας, από τη συνάντηση με την οποία επισφραγίσθηκε η συνεργασία της κ. Αδάμου (πρώην «Μέρα25») με το ΠΑΣΟΚ, δεν εννοούσα ότι ο Ανδρουλάκης ψώνισε κελεπούρι, αλλά το αντίθετο. Η κ. Αδάμου ψώνισε το κελεπούρι από τη συναλλαγή. Ο καημένος ο Ανδρουλάκης αγόρασε συνθετικό στην τιμή του μεταξωτού. Τι να κάνει όμως κι αυτός; Αυτό υπήρχε στην αγορά, αυτό πήρε…