ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΡΑΠΟΥΛΑ

Arcade Fire «WE»

Μετά το «Everything Now» του 2017, οι καναδοί ήρωες της indie rock Arcade Fire επικεντρώθηκαν στην 6η εργασία τους (ο τίτλος της είναι δανεισμένος από το ομότιτλο έργο του ρώσου συγγραφέα Yevgeny Zamyatin), η οποία είναι παραγωγή των Nigel Godrich, Win Butler και Régine Chassagne. Το άλμπουμ είχε αρχίσει να γράφεται πριν από το πρώτο lockdown λόγω Covid, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει επηρεαστεί από την πανδημία και τις δραστικές κοινωνικές αλλαγές που αυτή επέφερε. Πρόκειται για μελοδραματικό σάουντρακ, επίκαιρο και σχετικό με όσα συμβαίνουν στον κόσμο, το οποίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Τη Side «Ι» που περιλαμβάνει τη σουίτα δύο μερών «Age of Anxiety» και το «End of the Empire IV» για να οδηγηθούμε στη δεύτερη πλευρά με τα «The Lightning I, ΙΙ», «Unconditional I (Lookout Kid)», «Unconditional II (Race and Religion)» (με τον Peter Gabriel), και στο τέλος το «WE». Ο θεματικός διαχωρισμός δημιουργεί μια στοχαστική εξέλιξη από το απομονωμένο, φοβισμένο και προσωποπαγές α’ μέρος στο ελπιδοφόρο δεύτερο.

Ολα αυτά μπορεί να είναι άκρως ενδιαφέροντα και να αποδεικνύουν ότι το συγκρότημα έχει πραγματικά εργαστεί σκληρά για το νέο του άλμπουμ, αλλά είναι φορές που οι προθέσεις δεν συμβαδίζουν με το αποτέλεσμα. Δεν πρόκειται για κακό άλμπουμ, αλλά κάπου δείχνει ότι το ροκ γκρουπ έχει κολλήσει. Το «WE» προσπαθεί σκληρά να γίνει ένα άλλο κλασικό άλμπουμ των Arcade Fire, διευρύνοντας τη βάση των ακροατών τους, αλλά κάπου χάνουν το παιχνίδι της έκπληξης. Οχι ότι το ζητούμενο είναι πάντα η έκπληξη αλλά όταν τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος έχουν ψηλά τον πήχη από την πρώτη παρουσία τους, έχεις ίσως υψηλότερες φιλοδοξίες. Πρόκειται όμως για ολοκληρωμένη εργασία που αντανακλά ενδεχομένως και τον μελλοντικό δρόμο που θέλει να ακολουθήσει το γκρουπ. Μουσικά κινείται ομαλά και σκόπιμα ανάμεσα στο «ευγενικό» folk rock και το «grooving» dance-pop.

Belle and Sebastian «Α Bit of Previous»

Οι συνθέσεις του δέκατου στούντιο άλμπουμ των σκωτσέζων αρχιτεκτόνων της indie pop αποτελούν το κατάλληλο αγχολυτικό όλων εκείνων στους οποίους η άνοιξη φέρνει μικρή κατάθλιψη. Δώδεκα τραγούδια, διάρκειας 48 λεπτών και ενός δευτερολέπτου, που διακρίνονται για τις φωτεινές χαμογελαστές μελωδίες τους, παρόλο που δεν απουσιάζουν τα καταθλιπτικά τσιμπήματα. Από το 1996 έως σήμερα η μπάντα (το όνομά της προέρχεται από το παιδικό βιβλίο του 1965 «Belle et Sébastien» της Γαλλίδας Σεσίλ Ομπρί) έχει βρει το μυστικό αν όχι της επιτυχίας (αποτυχημένη σαφώς και δεν είναι), να περνούν καλά οι ακροατές της. Κάθε μελωδία φαίνεται πόσο μελετημένη είναι, όπως για παράδειγμα η αδυσώπητη χρήση της φυσαρμόνικας στο «Unnecessary Drama». Στο «Young and Stupid» το συγκρότημα χρησιμοποιεί βιολί και ακουστικές κιθάρες για να μας γυρίσει σκοπίμως στα πρώτα του χρόνια ενώ αυτό δεν το εμποδίζει στη συνέχεια να αλλάξει ταχύτητα με την κυκλοθυμική synth pop στο «Reclaim the Night» ή ενός πλούσιου μπαρόκ country – folk βαλς στο «Deathbed of My Dreams». Οι Belle και Sebastian έχουν την ευκολία να συνδυάζουν τα «βαριά» τους συναισθήματα με τους χαρούμενους ήχους, πιστοποιώντας όλα αυτά τα χρόνια ότι δικαίως είναι ένα από τα καλύτερα indie pop συγκροτήματα του κόσμου.