Ο δεύτερος αμερικανικός εμφύλιος έχει ήδη ξεκινήσει

Η επικείμενη απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου των ΗΠΑ να ανατρέψει το Roe v Wade (ένα πρώιμο σχέδιο του οποίου διέρρευσε την περασμένη εβδομάδα) δεν απαγορεύει τις αμβλώσεις, αφήνει το θέμα στις Πολιτείες. Ως αποτέλεσμα, προσθέτει ένα μεγάλο τούβλο στον διαχωριστικό τοίχο μεταξύ μπλε και κόκκινης Αμερικής, δηλαδή στον διχασμό μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών.

Ο δεύτερος αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος έχει ξεκινήσει ήδη. Από τη μια πλευρά είναι μια Αμερική σε μεγάλο βαθμό αστική, φυλετικά και εθνοτικά ποικιλόμορφη και νέα. Από την άλλη είναι, σε μεγάλο βαθμό, αγροτική ή μη-αστική, λευκή και παλαιά. Η διάσπαση και η πόλωση επιταχύνονται. Από τις συνολικά 3.143 κομητείες του έθνους, ο αριθμός εκείνων όπου ένας υποψήφιος για την προεδρία κέρδισε τουλάχιστον το 80% των ψήφων – εκτινάχθηκε από 6% το 2004 σε 22% το 2020. Ερευνες δείχνουν ότι οι Αμερικανοί βρίσκουν όλο και πιο σημαντικό να ζουν με ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες πολιτικές αξίες. Η εχθρότητα προς τους πολίτες που στηρίζουν τον αντίπαλο είναι υψηλότερη από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη ζωντανή μνήμη. Το 42% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων πιστεύει ότι οι Αμερικανοί του άλλου κόμματος είναι «απόλυτοι κακοί».

Σχεδόν το 40% δηλώνει ότι θα αντιδράσει στην προοπτική το παιδί του να παντρευτεί κάποιον με διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Ακόμη και πριν από τις εκλογές του 2020, όταν ρωτήθηκε εάν η βία θα ήταν δικαιολογημένη σε περίπτωση που το άλλο κόμμα κέρδιζε τις εκλογές, το 18,3% των Δημοκρατικών και το 13,8% των Ρεπουμπλικανών απάντησαν θετικά.

Ολο και περισσότερο, η κάθε Αμερική διέπεται από διαφορετικούς νόμους. Οι κόκκινες Πολιτείες καθιστούν σχεδόν αδύνατες τις αμβλώσεις, αλλά πιο εύκολο από ποτέ να αγοράσει κάποιος όπλα. Περιορίζουν την πρόσβαση στις κάλπες, απαγορεύουν τη διδασκαλία της ιστορίας του ρατσισμού της Αμερικής. Απαιτούν από τους τρανς μαθητές να χρησιμοποιούν τουαλέτες και να συμμετέχουν σε αθλητικές ομάδες που αντικατοπτρίζουν το φύλο τους κατά τη γέννηση. Κάνουν πιο δύσκολη τη διαμαρτυρία, τη λήψη επιδομάτων ανεργίας ή άλλες μορφές δημόσιας βοήθειας· και σχεδόν αδύνατη  τη δημιουργία εργατικών σωματείων. Οι μπλε Πολιτείες κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αρκετές, συμπεριλαμβανομένου του Κολοράντο και του Βερμόντ, προστατεύουν το δικαίωμα στην άμβλωση, ενώ κάποιες βοηθούν στην κάλυψη των εξόδων άμβλωσης σε άλλες Πολιτείες. Αφού ο κυβερνήτης του Τέξας διέταξε τις κρατικές υπηρεσίες να ερευνήσουν τους γονείς για κακοποίηση παιδιών, εάν παρέχουν ορισμένες ιατρικές θεραπείες στα τρανς παιδιά τους, νομοθέτες της Καλιφόρνιας πρότειναν να γίνει η Πολιτεία τους καταφύγιο για τρανς νέους και τις οικογένειές τους. Η Καλιφόρνια πρόκειται επίσης να επιβάλει την απαγόρευση όπλων, αντιγράφοντας μια πρόσφατη απόφαση του Τέξας για απαγόρευση των αμβλώσεων μετά τις έξι εβδομάδες κύησης, με επιβραβεύσεις ύψους 10.000 δολαρίων για να ενθαρρύνει αγωγές από ιδιώτες εναντίον οποιουδήποτε πουλά, διανέμει ή κατασκευάζει τέτοιου είδους πυροβόλα όπλα.

Οι μπλε Πολιτείες συντονίζουν επίσης περισσότερες από τις πολιτικές τους. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ενώθηκαν σε πολιτικές που απέρριψαν οι κόκκινες Πολιτείες – όπως συμφωνίες αγοράς για εξοπλισμό ατομικής προστασίας και στρατηγικές για το άνοιγμα των επιχειρήσεων καθώς υποχωρούσε η πανδημία.

Τι θα γίνει όμως με τους φτωχούς στις κόκκινες Πολιτείες, που είναι στην πλειοψηφία τους έγχρωμοι; Εχουν δεχθεί πλήγματα από την αποτυχία των κόκκινων Πολιτειών να επεκτείνουν τους όρους του Medicaid σύμφωνα με τον νόμο για την προσιτή υγειονομική φροντίδα, από τον διαχωρισμό στα δημόσια σχολεία και από τα μέτρα των ρεπουμπλικανικών Πολιτειών για καταστολή της ψηφοφορίας.

Πού θα καταλήξουν όλα αυτά; Οχι σε δύο ξεχωριστά έθνη. Αυτό που περνά η Αμερική είναι ανάλογο με το Brexit – μια κοπιαστική, αμοιβαία απόφαση να ακολουθήσουμε χωριστούς δρόμους στα περισσότερα πράγματα, αλλά να παραμείνουμε συνδεδεμένοι σε μερικά μεγάλα πράγματα (όπως η εθνική άμυνα, η νομισματική πολιτική και τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα). Η Αμερική θα είναι ακόμα Αμερική. Αλλά γίνεται γρήγορα δύο εκδοχές της Αμερικής. Το βασικό ερώτημα είναι σαν αυτό που αντιμετωπίζει κάθε ζευγάρι που χωρίζει: πώς θα βρουν τρόπους να είναι ευγενικοί ο ένας προς τον άλλον;

Ο Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργός Εργασίας των ΗΠΑ, είναι καθηγητής Δημόσιας Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ.