Ασφάλεια και καταστολή

Οι χθεσινές αψιμαχίες κουκουλοφόρων με τα ΜΑΤ, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, έδειξαν ότι η στρατηγική κατευνασμού των έκνομων συμπεριφορών στο Πανεπιστήμιο δεν αποδίδει. Κοινωνική ειρήνη με μηδενιστές της εκπαιδευτικής δραστηριότητας, με φοιτητές (ή «φοιτητές») που θεωρούν ότι μια βιβλιοθήκη, και τα εργαλεία της γνώσης, τα βιβλία, τα μαθήματα, οι καθηγητές, το πανεπιστήμιο είναι άχρηστα, δεν μπορεί να υπάρξει. Επίσης δεν μπορεί να παραταθεί για πολύ η συνθήκη κατά την οποία το κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι, πληρώνει τα σπασμένα του κάθε εξεγερμένου. Αν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεν θέλει, αργά ή γρήγορα, να καταλήξουμε σε κλιμάκωση που θα θυμίζει τα γεγονότα της Αθήνας του 2008, οφείλει να κάνει τη δουλειά του. Λυπάμαι που θα περιγράψω αυτή τη δουλειά με μια λέξη, αλλά ακριβώς αυτή είναι: καταστολή.

Συλλήψεις, δηλαδή, της παραβατικότητας και παραπομπή των συλληφθέντων στη Δικαιοσύνη. Ο νόμος προβλέπει και χρηματικά πρόστιμα για τη φθορά ξένης περιουσίας, καλό θα ήταν το κράτος να υποστηρίζει στο δικαστήριο τις συλλήψεις που κάνει και να διεκδικεί την επιβολή και των χρηματικών προστίμων. Οταν κάποιος πρέπει να πληρώσει, σκέπτεται σοβαρότερα αν θα συμμετάσχει ξανά σε καταστροφές του δημόσιου χώρου.

Αλλά, ως φαίνεται, δεν είναι μόνο το πανεπιστήμιο που έχει ανάγκη από την εφαρμογή του νόμου. Οι πόλεις έχουν την ίδια ανάγκη. Η συνέντευξη, χθες, στον ΣΚΑΪ, του δημάρχου Αθηναίων, Κώστα Μπακογιάννη, τόνισε ακριβώς αυτή την ανάγκη για καλύτερη αστυνόμευση στην πόλη. Η επισήμανσή του, ότι τους τελευταίους μήνες, έχει υποχωρήσει η παρουσία της αστυνομίας θα έπρεπε να είναι καμπανάκι για την κυβέρνηση. Η φράση του «Τάκη, έχουμε πρόβλημα» θα έπρεπε να έχει ανησυχήσει ιδιαίτερα τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Οταν μάλιστα ο δήμαρχος καλεί τον υπουργό για ένα μήνα κι αυτός αποφεύγει… Κι όταν ο δήμαρχος δεν χάνει την ευκαιρία να επαναλάβει ότι απαιτείται προληπτική, ενεργή και διαρκής αστυνόμευση.

Την ανησυχία για το πρόβλημα που έχουμε δεν τη διέλυσε ούτε η απάντηση του υπουργού στον δήμαρχο, χθες το απόγευμα, ότι το τελευταίο τρίμηνο έγιναν επιχειρήσεις στις οποίες «πραγματοποιήθηκαν 2.585 έλεγχοι ατόμων, 617 προσαγωγές παράνομων μεταναστών, 23 συλλήψεις για ναρκωτικά και 13 συλλήψεις για παρεμπόριο». 23 συλλήψεις για ναρκωτικά δεν είναι πειστικός απολογισμός για όσους κινούνται στην πόλη και έρχονται αντιμέτωποι με το πρόβλημα, σε ανθρώπινο επίπεδο. Αλλωστε, από το ύφος του Μπακογιάννη, είναι ευνόητο ότι το ζήτημα είναι σοβαρότερο και έχει να κάνει με μια άλλη λέξη, την οποία ούτε καν αναφέρει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης: ασφάλεια.

Η μεταπολίτευση είναι γεμάτη από υπουργούς οι οποίοι αντιμετώπισαν τα προβλήματα που προέκυπταν με τον τρόπο του Τάκη Θεοδωρικάκου: με καθησυχαστικό ύφος και με δημοσιότητα για δυσανάλογα ζητήματα που επιλύονται ανώδυνα. Αν δεν τις βλέπει, κακό του κεφαλιού του.

Και όπως λένε «κύκλοι του δημάρχου», «ο υπουργός ας περπατήσει στους δρόμους και τις γειτονιές της Αθήνας για να δει και των κατοίκων τις πραγματικότητες». Μπορεί να μην εκλέγεται στον Δήμο Αθηναίων αλλά, εντέλει, όλοι περνάνε απ’ την Αθήνα, ακόμα κι όσοι ζουν στις προνομιούχες γειτονιές.

ΥΓ. Ας πιστώσω στον Κώστα Μπακογιάννη και τον φωτισμό με τα χρώματα της Ουκρανίας της Τεχνόπολης και του σιντριβανιού της Ομόνοιας, μαζί με τις θαρραλέες δηλώσεις του. Σε τέτοιες εποχές, είναι σημαντικό οι πολιτικοί να λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.