Αδιαφανείς συγκυβερνήσεις

Δεν πρόλαβε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να εκστομίσει «Η ΝΔ δεν είναι το συντηρητικό κόμμα το οποίο θυμόμαστε» στη συνέντευξή του στο «Βήμα», αυθημερόν ο Αντώνης Σαμαράς ξεκαθάρισε από το βήμα του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας ότι  «Κεντροδεξιά χωρίς Δεξιά δεν υπάρχει», και ανέπτυξε το δεξιότατο πρόγραμμα της βαθύτατης Δεξιάς που θέλει να εκπροσωπεί.

Κυρίως ως προς την εξωτερική πολιτική, καταφερόμενος «κατά του λόμπι του κατευνασμού» που δεν διεκδικεί όσα (κατά τους δεξιούς-ακροδεξιούς) αποτελούν δικαιώματα της χώρας, πχ, ότι «τα νησιά έχουν πλήρη ΑΟΖ και η ελληνική ΑΟΖ ακουμπάει την κυπριακή» – όταν είναι γνωστό ότι οι συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο που υπέγραψε η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζουν στα νησιά πλήρη υφαλοκρηπίδα.

Σε κάποιον ο οποίος  δήλωνε «κεντρώος» την εποχή της «Πολιτικής Άνοιξης» και ψεύδεται στο κομματικό συνέδριο ότι «45 χρόνια υπηρετεί την παράταξη» -ενώ τουλάχιστον 10 από αυτά την πολεμούσε, έχοντας ανατρέψει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη-, θα αρκούσε κανείς να υπενθυμίσει, όπως έκανε ο κ. Μητσοτάκης, ότι το 2012 ως αντιμνημονιακός (και αυτό το επάγγελμα έχει ασκήσει) είχε οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία στο 18%.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι ιδέες του κ. Σαμαρά ανθούν στη ΝΔ· μπορεί να μην τις φωνάζουν πάντα δυνατά οι υποστηρικτές τους αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να τις προωθήσουν – πχ, έπρεπε ο ίδιος ο πρωθυπουργός να αναλάβει την υποστήριξη του νεαρού μετανάστη Σαϊντού Καμαρά ώστε να μην απελαθεί, ενώ ο  κ. Βορίδης νομοθέτησε προς την αντίθετη κατεύθυνση, καταργώντας ρυθμίσεις  φιλικές προς τη μετανάστευση που είχαν καθιερωθεί από τις κυβερνήσεις ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ.

Ο εθνικιστικός λόγος του κ. Σαμαρά είναι κυρίαρχος στα χείλη στελεχών, βουλευτών και υπουργών της ΝΔ: όταν αμφισβητείται ακόμα και η Συνθήκη των Πρεσπών, πώς θα γίνουν βήματα οριοθέτησης και επίλυσης διαφορών με άλλες χώρες;

Το κυβερνών κόμμα είναι αδιαφανής συνασπισμός κομμάτων με συγκολλητική ουσία την εξουσία και η σημερινή κυβέρνηση είναι συγκυβέρνηση κεντρώων, κεντροδεξιών, δεξιών, δεξιότατων, άκροδεξιών. Η Νέα Δημοκρατία παρέμεινε αυτό που ήταν και την εποχή του δικομματισμού, τότε που αδιαφανής συνασπισμός ήταν και το ΠαΣοΚ, όπως προσπαθεί να γίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό διευκολύνει τον δικομματισμό και την αναρρίχηση στην εξουσία  αλλά δημιουργεί επικίνδυνες πολώσεις και υποβαθμίζει τη δημοκρατία. Οι συγκυβερνήσεις πρέπει να είναι δημόσιες συμφωνίες και όχι  αδιαφανείς διαδικασίες μοιράσματος θέσεων και λαφύρων. Ως προς αυτά πρωτίστως η απλή αναλογική υπηρετεί την δημοκρατία και όχι επειδή μοιράζει «δικαιότερα» βουλευτικές έδρες.