Οι ειρηνιστές

«Σε εποχή που οι πράξεις είναι το παν και οι λόγοι έχουν ελάχιστη αξία, δεν σκοπεύω να εμφανίζομαι συχνότερα από όσο είναι απαραίτητο ενώπιόν σας, των αιρετών αντιπροσώπων του γερμανικού λαού. Σας μίλησα για πρώτη φορά όταν άρχιζε ο πόλεμος, τη στιγμή που λόγω της αγγλογαλλικής συνωμοσίας εναντίον της ειρήνης, είχε αποτύχει κάθε απόπειρα πραγματοποίησης μιας συμφωνίας, που άλλωστε ήταν οπωσδήποτε εφικτή με την Πολωνία. Ολες μου οι προσπάθειες για να πραγματοποιηθεί μια συνεργασία και μάλιστα μια μόνιμη και φιλική συνεργασία ακριβώς με την Αγγλία απέτυχαν λόγω της επιθυμίας και της θέλησης μιας μικρής κλίκας, η οποία απέκρουσε κάθε γερμανική πρόταση για συνεννόηση, είτε λόγω μίσους, είτε λόγω υλικών συμφερόντων, χωρίς να κρύβει την απόφασή της να φθάσει σε πόλεμο με κάθε τρόπο. Το κίνητρο του φανατικού αυτού και καταχθόνιου σχεδίου για να προκληθεί πόλεμος με κάθε τρόπο, είχαν ήδη τότε ο μίστερ Τσόρτσιλ και οι συνένοχοί του, οι άνθρωποι που αποτελούν σήμερα τη βρετανική κυβέρνηση. Οι βλέψεις αυτές ενθαρρύνθηκαν δημοσίως από τις αυτοαποκαλούμενες μεγάλες δημοκρατίες ένθεν κι εκείθεν του ωκεανού. Σε μια εποχή αυξανόμενης δυσαρέσκειας των λαών εναντίον των ανεπιτυχών κυβερνητικών τεχνασμάτων, οι υπεύθυνοι άνδρες έκριναν ότι τα προβλήματα, εάν δεν ήταν δυνατό να υπερνικηθούν, θα λύνονταν γρήγορα με έναν πόλεμο. Πίσω από αυτά βρισκόταν το διεθνές εβραϊκό κεφάλαιο των τραπεζών, των χρηματιστηρίων και των εξοπλισμών, που πίστευε να επιτύχει, όπως και άλλοτε, μια μεγάλη επιχείρηση, μολονότι αυτή δεν ήταν ξεκάθαρη. Οπως και άλλοτε, ήταν διατεθειμένοι με ασυνειδησία να θυσιάσουν το αίμα των λαών χάριν του χρυσού. Ετσι άρχισε ο πόλεμος».

Το παραπάνω εκτενές απόσπασμα είναι από την ομιλία του Αδόλφου Χίτλερ στην ολομέλεια του Ράιχσταγκ που συγκλήθηκε στην Οπερα Κρολ του Βερολίνου τον Μάιο του 1941, ακριβώς πριν από ογδόντα ένα χρόνια. Δεν θα σας υπέβαλα στη δοκιμασία να το διαβάσετε εάν η συγγραφική μου διαστροφή δεν με οδηγούσε συνειρμικά στην αιτιολογία από το απόσπασμα μιας άλλης ομιλίας, επίσης εν δυνάμει ιστορικής, που εκφωνήθηκε πριν από ένα μόλις εικοσιτετράωρο. Επί λέξει: «Παρά τις διαφωνίες στις διεθνείς σχέσεις, η Ρωσία πάντα υποστήριζε τη δημιουργία ενός συστήματος ισότιμης και αδιαίρετης ασφάλειας, ενός συστήματος που είναι ζωτικής σημασίας για ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα. Τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, προτείναμε τη σύναψη συμφωνίας για τις εγγυήσεις ασφαλείας. Η Ρωσία κάλεσε τη Δύση να εισέλθει σε έναν ειλικρινή διάλογο, σε αναζήτηση λογικών συμβιβαστικών λύσεων, να λάβει υπόψη της τα συμφέροντα του άλλου. Ολα ήταν μάταια. Οι χώρες του ΝΑΤΟ δεν ήθελαν να μας ακούσουν, πράγμα που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα είχαν εντελώς διαφορετικά σχέδια, και αυτό το είδαμε. Ανοιχτά, γίνονταν προετοιμασίες για μια άλλη τιμωρητική επιχείρηση στο Ντονμπάς, την εισβολή στα ιστορικά μας εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας. Στο Κίεβο ανακοίνωσαν την πιθανή απόκτηση πυρηνικών όπλων, το μπλοκ του ΝΑΤΟ άρχισε να παίρνει ενεργά τον στρατιωτικό έλεγχο εδαφών που γειτνιάζουν με τα δικά μας. Ως εκ τούτου, δημιουργήθηκε συστηματικά μια απολύτως απαράδεκτη απειλή για εμάς, και μάλιστα απευθείας στα σύνορά μας. Ολα έδειχναν ότι μια σύγκρουση με τους νεοναζί, υποστηριζόμενους από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους νεότερους εταίρους τους, ήταν αναπόφευκτη».

Κάποιος αθεράπευτα αφελής θα αξιολογούσε έως και ειλικρινείς τις απόπειρες τόσο του Χίτλερ όσο και του Πούτιν να μας πείσουν ότι εξάντλησαν κάθε περιθώριο διαλλακτικότητας προτού ακολουθήσουν το μονοπάτι του πολέμου. Είναι βαθιά συγκινητικό να παρακολουθείς  ανιδιοτελείς ηγέτες, μετριοπαθείς, συμπονετικούς, ταγμένους δια βίου στην υπόθεση της ειρήνης.