Ο δρόμος για την απεξάρτηση από τη ρωσική ενέργεια

Ο κύβος ερρίφθη. Τέθηκαν μάλιστα και συγκεκριμένοι στόχοι: η Ευρώπη παρά τη διάσταση απόψεων που εμφανίζεται στους κόλπους της σκοπεύει να απεξαρτηθεί πλήρως από τη ρωσική ενέργεια μέχρι το 2027. Ηδη, αποφάσισε να μειώσει κατά δύο τρίτα τις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Μόσχα έως το τέλος του τρέχοντος έτους.

Σε ανάλογη κατεύθυνση κινείται και η Ελλάδα, με τον Πρωθυπουργό να στέλνει ηχηρό… μήνυμα από την Αλεξανδρούπολη κατά την επίσημη έναρξη υλοποίησης του πλωτού τερματικού σταθμού αποθήκευσης και αεριοποίησης LNG (FSRU). Ωστόσο, πόσο σύντομα είναι εφικτή η ενεργειακή απεξάρτηση από το Κρεμλίνο; Πότε θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε οριστικά και αμετάκλητα από τη «ρωσική θηλιά» και να εκμηδενίσουμε την απειλή Πούτιν με το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της στρόφιγγας; Πόσο εύκολη και πόσο ακριβά θα πληρώσουμε τη μετάβαση, δεδομένης τη υψηλής εξάρτησης από το ρωσικό αέριο που σήμερα καλύπτει περίπου το 40% της εγχώριας ηλεκτροπαραγωγής;

Κορυφαίοι αναλυτές που μιλούν στα «ΝΕΑ» επιχειρούν να απαντήσουν στα παραπάνω σύνθετα ερωτήματα, τα οποία απασχολούν σύσσωμη την κοινωνία που παρακολουθεί με αγωνία την εξέλιξη της ενεργειακής κρίσης. Το «κλειδί» φαίνεται να βρίσκεται στον συνδυασμό των εναλλακτικών πηγών, την ενίσχυση των υποδομών αποθήκευσης αερίου (όπως στη Ρεβυθούσα), την ταχύτερη στροφή στις ΑΠΕ, αλλά και την ενεργοποίηση – για μερικό διάστημα – των λιγνιτικών μονάδων που είναι σε… εφεδρεία (ένα «αναγκαίο κακό», όπως το χαρακτηρίζουν οι ειδικοί). Το παζλ – σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς – συμπληρώνει και ο μερικός περιορισμός της έντασης στην κατανάλωση (έστω και για κάποιο χρονικό διάστημα).

Είναι προφανές ότι «μαγικές λύσεις» δεν υπάρχουν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα «πονέσουμε οικονομικά»… Το τίμημα, όπως φάνηκε και μέχρι στιγμής, θα είναι υψηλό. Ηδη, από την έναρξη του πολέμου το φυσικό αέριο αυξήθηκε έως και 5 φορές, με τις κυβερνήσεις πανευρωπαϊκά να σπεύδουν πυροσβεστικά να «σβήσουν τη φωτιά» μέσα από γενναία πακέτα στήριξης που δεσμεύουν πόρους αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ο Μάριο Ντράγκι έθεσε ξεκάθαρα το δίλημμα. Ενα δίλημμα που τίθεται σε όλους τους Ευρωπαίους: «Θέλουμε ειρήνη ή ανοιχτό κλιματιστικό;» αναρωτήθηκε απευθυνόμενος στους ιταλούς πολίτες για την ενεργειακή προοπτική της χώρας του. Αν και κυνική, η διαπίστωση του ιταλού πρωθυπουργού αποτυπώνει την πραγματικότητα που καλείται να αντιμετωπίσει η Γηραιά Ηπειρος. Μέχρι πού μπορούμε να φθάσουμε ως Ευρώπη σε επίπεδο κυρώσεων στο Κρεμλίνο, προκειμένου να πιέσουμε για τον τερματισμό της παράνομης εισβολής στο ουκρανικό έδαφος;