Το ντέρμπι της {CR}νοοτροπίας

Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 όταν μεσουρανούσε στην Αγγλία και την Ευρώπη η Λίβερπουλ του Μπομπ Πέισλι και των διαδόχων του είχε παρατηρηθεί το εξής φαινόμενο: οι παίκτες που έφευγαν από το Ανφιλντ για να συνεχίσουν την καριέρα τους σε άλλες ομάδες σχεδόν εξαφανίζονταν. Η μόνη εξαίρεση ήταν ο Κέβιν Κίγκαν που κατάφερε να δικαιώσει τη φήμη του στο Αμβούργο.

Εκείνο το φαινόμενο οφειλόταν στη δομή που είχε η Λίβερπουλ και δεν απέχει πολύ από τη σημερινή που έχει δημιουργήσει ο Γιούργκεν Κλοπ. Ο πυρήνας της επιτυχίας της ομάδας του τότε και του τώρα ήταν και παραμένει η νοοτροπία, το mentality κατά τους Αγγλοσάξονες. Ο τρόπος που σκέφτονται οι παίκτες ως άτομα μέσα στο σύνολο.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη Ρεάλ Μαδρίτης τούτων των ημερών. Οι ανατροπές αποτελεσμάτων απέναντι σε ανώτερες ομάδες που βρίσκονταν σε πλεονεκτική θέση δεν γίνονται με το ταλέντο αλλά με το mentality.

Στη φετινή διοργάνωση υπήρχαν καλύτερες ομάδες, τουλάχιστον από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η Παρί Σεν Ζερμέν, η Μπάγερν, η Τσέλσι, η Σίτι, όλες διέθεταν την αφρόκρεμα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και έπαιζαν διαστημικό ποδόσφαιρο. Το έξι στα έξι και τα 22 γκολ της Μπάγερν στου ομίλους μαζί με την εφτάρα στη Ζάλτσμπουργκ δεν έρχονται τυχαία. Η Παρί έπαιξε σαν τη γάτα με το ποντίκι με τη Ρεάλ αλλά κατέρρευσε. Η Σίτι έμοιαζε να πρόσθεσε φέτος αυτό που της έλειπε τόσα χρόνια: την εμπειρία από κρίσιμα παιχνίδια στη διοργάνωση, μετά την περυσινή παρουσία της στον τελικό. Κι αυτή όμως υπέκυψε αν και ήταν ανώτερη από τη Ρεάλ. Η Τσέλσι προηγήθηκε με 3-0 στο Μπερναμπέου με τον Τούχελ να αποσύρει τον κορυφαίο του ματς Βέρνερ, ο οποίος το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν «η δουλειά τελείωσε».

Σε όλη την πορεία μέχρι το Παρίσι ο πολύπειρος Αντσελότι αναφερόταν στις δηλώσεις του στη βαριά φανέλα, την ιστορία και το Μπερναμπέου. Ούτε σε συστήματα, ούτε σε ποδοσφαιριστές.

Αν πρέπει να χαρακτηριστεί ο φετινός παριζιάνικος τελικός, οι λέξεις που του ταιριάζουν είναι «το ντέρμπι της νοοτροπίας».