NON PAPER

Μας βαράνε ντέφια…
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος λαός στην Ευρώπη που αγαπά το τραγούδι όσο εμείς, που το έχει αναδείξει στην πιο δημοφιλή τέχνη και έχει, κατά καιρούς, ανακηρύξει τραγουδιστές και συνθέτους σε «εθνικούς ήρωες». Τραγουδάμε και στα εύκολα και στα δύσκολα και στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα και στις χαρές και στις λύπες. Κάν’ το όπως οι Ελληνες, από τον Αλέξη Ζορμπά έως τους ημιμεθυσμένους και καλά κιμπάρηδες που, στις πίστες της δεκαετίας του 1980, στριμώχνονταν και ιδρωκοπούσαν για να επαληθεύσουν τους Τάκη Σούκα/ Γιώργο Βρούβα που έγραψαν έναν ακόμη ανεπίσημο ύμνο του ΠΑΣΟΚ: «Ο λαός τραγούδι θέλει / φτάνουν τα προβλήματα / χόρεψε το τσιφτετέλι / κι όλα πια βλαστήμα τα».

Σε αυτήν τη χώρα λοιπόν που τραγουδάει απ’ τον Βορρά μέχρι τον Νότο, οι δημιουργοί των τραγουδιών δεν έχουν ακόμη εξασφαλίσει και διασφαλίσει το θέμα των δικαιωμάτων τους. Που για τους συνθέτες και στιχουργούς θα έπρεπε να είναι η βασική πηγή των εσόδων τους για μια, τουλάχιστον, αξιοπρεπή ζωή. Ακούγαμε ότι το πρόβλημα ήταν η ΑΕΠΙ. Και το ακούγαμε τόσο δυνατά και τόσο επαναλαμβανόμενα ώστε μάλλον δίκιο είχαν όσοι έλεγαν ότι η εταιρεία που, από το 1930, είχε αναλάβει την είσπραξη των δικαιωμάτων τους λυμαινόταν τον χώρο, πλήρωνε κατά βούληση και τα λοιπά και τα λοιπά. Το θέμα ανακινήθηκε επί υπουργίας Νίκου Ξυδάκη στον οποίον πιστώθηκε ότι ήταν ο πρώτος υπουργός (υφυπουργός για την ακρίβεια) που ανακίνησε το θέμα. (Το τι έγινε στο συριζαϊκό παρασκήνιο με μέλη της κυβέρνησης, συγγενείς των οποίων είχαν άμεσα συμφέροντα ως προς τη διανομή των δικαιωμάτων θα μπορούσε να γίνει ένα μυθιστόρημα, κάτι σαν το «Τι ωραίο πλιάτσικο» του Κόου).

Τέλος πάντων, η λειτουργία της ΑΕΠΙ ανεστάλη το 2018, η υπόθεση πήρε τον δρόμο της δικαιοσύνης, δημιουργήθηκαν νέοι εισπρακτικοί φορείς. Και φυσικά το θέμα κομματικοποιήθηκε, έστω και υπόγεια. Στις κινητοποιήσεις τέθηκαν επικεφαλής καλλιτέχνες που έχουν ένα ολοφάνερο και αμοιβαίο φλερτ (για να το πω κομψά) με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά, λέμε τώρα, οι αριστεροί (οι ποιοι;) πάντα προΐστανται στα συνδικαλιστικά και τα λοιπά και τα λοιπά ξανά.

…ή μήπως δεν σ’ αρέσει
Σήμερα έχουμε δύο οργανισμούς στη θέση της ΑΕΠΙ. Την Αυτοδιαχείριση και την Ενωση Δημιουργών Εργων Μουσικής με γενική διευθύντρια τη Λούκα Κατσέλη και πρόεδρο του Δ.Σ. τον Φοίβο Δεληβοριά. Και δύο χρόνια τώρα δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους, κάτι που προκαλεί δυσεπίλυτα προβλήματα όσον αφορά τα συμβόλαια (για παράδειγμα, με τηλεοπτικούς σταθμούς) για την είσπραξη των δικαιωμάτων των δημιουργών.

Προχθές, εκπρόσωποι της ΕΔΕΜ έδωσαν συνέντευξη Τύπου για «τις προκλήσεις και τις προοπτικές στον χώρο των πνευματικών δικαιωμάτων». Τονίστηκε η ανάγκη «να γίνει κτήμα όλου του ελληνικού λαού αλλά και των χρηστών ότι η πληρωμή πνευματικών δικαιωμάτων αποτελεί προϋπόθεση για να υπάρξει ελληνικό τραγούδι», η κυρία Κατσέλη διευκρίνισε ότι, ως ΕΔΕΜ, «θα εντείνουμε τις προσπάθειες να ενωθεί το ελληνικό ρεπερτόριο υπό έναν Οργανισμό», ο κύριος Δεληβοριάς είπε ότι «…όσο υπάρχει ένα δίπολο, θα δημιουργεί συνεχώς μαύρες τρύπες και θα κοιτάμε το δένδρο ενώ θα καίγεται όλο το οικοσύστημα γύρω».

Ωραίες οι διαπιστώσεις αλλά για κουβεντολόι. Επίσης ωραία και τα ευχολόγια αλλά για τους παπάδες. Η ουσία τι λέει; Οτι, σύμφωνα πάντα με την ΕΔΕΜ, τα δύο, σχεδόν, χρόνια της λειτουργίας της, μοιράστηκαν σε 8.000 δημιουργούς 6.500.000 ευρώ. Που σημαίνει 812 ευρώ στον καθένα, 406 τον χρόνο, λιγότερα από πέντε ευρώ τον μήνα. Συγκλονιστικό ποσόν. Και έτσι θα γίνεται μέχρι να ενωθούν οι Οργανισμοί. Ποιος φταίει δεν ξέρω, μιας και οι ευθύνες παίζονται πινγκ πονγκ. Αυτό που ξέρω είναι ότι, πριν γκρεμίσεις κάτι πρέπει να είσαι έτοιμος να χτίσεις κάτι και να μην αφήσεις τον χώρο ξέφραγο οικόπεδο.