Ανω Βόλτα με πυρηνικά

Το υποστηρίζω σθεναρά (ίσως επειδή ο ίδιος έχω την ανάγκη να το πιστέψω) ότι στο Κρεμλίνο τους έχει στρίψει. Τελευταίο παράδειγμα εκείνο του Ντμίτρι Πεσκόφ, του εκπροσώπου Τύπου, ο οποίος έψεξε τη Δύση, επειδή, λέει, «απέτρεψε το γρήγορο τέλος» του πολέμου, μέσω της στρατιωτικής βοήθειας που έστειλε στην Ουκρανία. Μάλιστα! Είναι σαν να λέει ο προπονητής, έπειτα από ένα ματς που έχασε η ομάδα του, ότι «δεν κερδίσαμε επειδή δεν μας άφησε ο αντίπαλος». Ε, ναι, χαίρω πολύ. Αυτή είναι η λογική του παιχνιδιού και αυτός είναι ο σκοπός του αντιπάλου. Αν σε άφηνε να κερδίσεις, γιατί να γίνει ο αγώνας; Απορείς πώς είναι δυνατόν να διατυπώνονται τέτοιες δικαιολογίες.

Στην «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», οι Ρώσοι προφανώς υποτίμησαν τον αντίπαλό τους και υπερτίμησαν τις δικές τους δυνατότητες. Το ότι δεν υπολόγισαν ότι η Ουκρανία δεν θα έμενε αβοήθητη από τη Δύση είναι δικό τους λάθος, για το οποίο δεν ευθύνονται ούτε οι Ουκρανοί ούτε η Δύση. Το μεγαλύτερο και δεινότερο πλήγμα που έχει υποστεί μέχρι τώρα η Ρωσία εξαιτίας του πολέμου που η ίδια ξεκίνησε είναι η αποκάλυψη των επιπτώσεων της κλεπτοκρατίας στην αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής μηχανής της. Ο,τι έχουμε δει από την αρχή της εισβολής είναι αξιοθρήνητο: τις φάλαγγες των εισβολέων εγκλωβισμένες για μέρες στην κυκλοφοριακή συμφόρηση, ανύπαρκτες επικοινωνίες μεταξύ των μονάδων, χιλιάδες κατεστραμμένα άρματα και οχήματα, πεπαλαιωμένα και ελαττωματικά υλικά, απώλειες προσωπικού που ξεπερνούν τις 20.000. Η Ρωσία προβάλλει μέσα από αυτή την περιπέτεια σαν «Ανω Βόλτα με πυρηνικά». Η γνωστή φράση του Κίσινγκερ από τη μακρινή δεκαετία του 1980 γίνεται ξανά επίκαιρη.

Και το ακόμη χειρότερο για τη Ρωσία του Πούτιν είναι πως ό,τι λείπει από τους εισβολείς σε σοβαρότητα το συμπληρώνουν με τη φρίκη των εγκλημάτων που διαπράττουν. Μόλις χθες διαβάσαμε για τον ρώσο στρατιώτη που έλεγε στη μανούλα του πώς του άρεσε να κόβει τα δάχτυλα αιχμαλώτων ή να τους σπάει τα πόδια για να μη δραπετεύσουν. Και μην αμφιβάλλετε ότι σπάζεις τα πόδια σε έναν αιχμάλωτο, επειδή μετά θα τον σκοτώσεις, όχι για να τον φορτωθείς και να τον τρέχεις στο νοσοκομείο…

ΡΗΤΟΡΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Ο Μόσχας Αμβρόσιος, γνωστότερος με το κανονικό του όνομα ως Κύριλλος, πρέπει να είναι σπάνια περίπτωση ιδιοφυΐας. Διαβάζω ότι το 1970, σε ηλικία 24 ετών, αποφοίτησε με άριστα από τη Θεολογική Ακαδημία του Λένινγκραντ, αφού ολοκλήρωσε τον οκταετή κύκλο σπουδών μέσα σε τέσσερα χρόνια. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στα 28 του, ο μπαγάσας ήταν ήδη πρύτανης της Θεολογικής Ακαδημίας! Μιλούμε δηλαδή για μοναδική περίπτωση. Ολα αυτά, δε, το τέρας τα πέτυχε τη δεκαετία του 1970 επί Μπρέζνιεφ. Είναι δυνατόν, σας ρωτώ, τέτοιο ταλέντο να μην το στρατολόγησε η KGB; (Το ερώτημα είναι ρητορικό, Αλέξη, δεν χρειάζεται απάντηση…)

Πάντως, αν κοιτάξουμε στο σύνολό της τη διαδρομή του Κυρίλλου, δεν τα κατάφερε και άσχημα. Οταν γεννήθηκε, η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν υπό διωγμό, αργότερα την ανέχονταν μετά βίας, ίσα ίσα για να υπάρχει στην αφάνεια, τώρα πια συγκυβερνά κατά κάποιον τρόπο, έχει θέση δίπλα στο κράτος. Για κάποιον σαν τον Μόσχας Αμβρόσιο, με τρεις γενιές πίσω του ιερατική παράδοση, αυτό πρέπει να του δίνει ικανοποίηση. Βοήθησε, οπωσδήποτε, και η φιλία του με τον Πούτιν. Μεγάλη υπόθεση, βρε παιδί μου, οι φιλίες! Ιδίως όταν σφυρηλατούνται στην KGB…

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Και μάλιστα μεγάλη, σχεδόν απερίγραπτη… Διότι από πλευράς μου έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Οχι μόνον δεν δέχθηκα να πάω να απολογηθώ στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, αλλά ούτε και έστειλα απολογητικό υπόμνημα. Τη μοναδική φορά που με κάλεσαν στο τηλέφωνο, ήμουν σύντομος και απότομος, τους είπα ότι δεν ενδιαφέρομαι (σαν να προσπαθούσαν να μου πουλήσουν κάτι…) και το έκλεισα. Χθες, πληροφορήθηκα ότι το Πειθαρχικό μου επέβαλε την ποινή της προσωρινής διαγραφής για δύο χρόνια από την ΕΣΗΕΑ. Εξού η απογοήτευσή μου, διότι ήλπιζα στην οριστική διαγραφή μου, τη μόνη ποινή που μου αξίζει. Ωστόσο, κατανοώ την επιείκεια του Πειθαρχικού, μολονότι με δυσαρεστεί. Κάπως δεν πρέπει και αυτοί να περνούν τον χρόνο τους, δεν πρέπει με κάτι να ασχολούνται; Για αυτό και εγώ υπόσχομαι ότι, την επόμενη φορά, θα προσπαθήσω περισσότερο και θα τα δώσω όλα! Σε τελευταία ανάλυση, η ελευθερία της γνώμης δεν εξαρτάται ευτυχώς από καμία ΕΣΗΕΑ…