Ο Σκαφτούρος και ο νόμος Παπαγγελόπουλου

Είχα δεσμευτεί προ ημερών ότι θα αναζητήσω τι είχε συμβεί ώστε ο καταδικασμένος σε δις ισόβια κάθειρξη συν άλλα 26 χρόνια για την «ευδόκιμη υπηρεσία» του στον χώρο του εγκλήματος Σκαφτούρος βρισκόταν εκτός φυλακής – και ως εκ τούτου έγινε ευκολότερος στόχος για τους εκτελεστές του.

Απευθύνθηκα προσωπικά στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Πλιώτα, αλλά απαξίωσε να απαντήσει στα δίκαια ερωτήματα που έθεσα, και τα οποία υπονοούσαν ότι κάποιος/οι στον χώρο της Δικαιοσύνης έκαναν τα στραβά μάτια όταν ο Σκαφτούρος συνελήφθη προ έτους περίπου στη Γλυφάδα βαριά οπλισμένος. Εθεσα επίσης το ερώτημα αν έκαναν τα στραβά μάτια και κάποιοι στην Αστυνομία. Καμία απάντηση.

Κατόπιν αυτού, ζήτησα ενημέρωση από αρμόδια κυβερνητική πηγή, πιο αρμόδια δεν γίνεται. Και η απάντηση που έλαβα ήταν όντως εκπληκτική:

«Ο Σκαφτούρος αποφυλακίστηκε με τον νόμο Παρασκευόπουλου, χωρίς όρους.

Μετά τα νέα αδικήματα έγινε έγγραφο της Εισαγγελίας Εφετών Πειραιά για τυχόν ανάκληση της προσωρινής απόλυσής του από τις φυλακές και εκδόθηκε ένταλμα προσωρινής κράτησης από την Εισαγγελία Εφετών Αθηνών. Απεφάνθησαν (εισαγγελείς; Δικαστικό Συμβούλιο; κάποιος;) ότι δεν συνέτρεχε περίπτωση ανάκλησης της εισαγγελικής διάταξης (με την οποία κυκλοφορούσε ελεύθερος).

Στη συνέχεια με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών τέθηκαν για τον Σκαφτούρο περιοριστικοί όροι. Αρα δεν υπήρχαν όροι για να παραβιαστούν όταν συνελήφθη οπλοφορώντας. Εκ των υστέρων ετέθησαν».

… και ο συναγερμός που δεν ήχησε

Τι καταλαβαίνουμε από την απάντηση της αρμόδιας κυβερνητικής πηγής; Οτι ο ισοπεδωτικός νόμος του ΣΥΡΙΖΑ, ο αποκληθείς από τον εμπνευστή του και νόμος Παρασκευόπουλου, επέτρεψε να βγουν από τις φυλακές ισοβίτες της βαριάς εγκληματικότητας, όπως ο Σκαφτούρος. Τους επέτρεψε δηλαδή να επιστρέψουν στον «κύκλο εργασιών» που τους έστειλε στη φυλακή.

Το ότι οι «νονοί» άρχισαν να αλληλοεξοντώνονται μετά από αυτό, δεν έχει την παραμικρή σημασία. Σημασία έχει ότι τους επετράπη να κυκλοφορούν ανάμεσά μας, στο όνομα μιας φιλελεύθερης αντίληψης για τις φυλακές και τα δικαιώματα των έγκλειστων σε αυτές.

Το δεύτερο στοιχείο που προκύπτει από την απάντηση της αρμόδιας κυβερνητικής πηγής είναι ότι για τον Σκαφτούρο συγκεκριμένα παίχτηκε ένα πινγκ πονγκ μεταξύ των δικαστικών υπηρεσιών για το ποιος θα πάρει την ευθύνη να του επιτραπεί να κυκλοφορεί ελεύθερος, και όχι όπως θα έπρεπε, να επιστρέψει στη φυλακή.

Δεν μπορώ να γνωρίζω ποιος ευθύνεται για αυτό, ούτε υποστηρίζω ότι αν είχε επιστρέψει στον Κορυδαλλό, θα ζούσε σήμερα. Ενδεχομένως και να ζούσε, παρά το γεγονός ότι και στη φυλακή είχαν αποπειραθεί να τον δολοφονήσουν. Τονίζω όμως ότι όποιος αποφάσισε ότι αυτός ο άνθρωπος, με αυτό το παρελθόν, μπορούσε να είναι εκτός φυλακής και να κυκλοφορεί ελεύθερος, φέρει βαριές ευθύνες και πρέπει να ελεγχθεί. Οπως πρέπει να ελεγχθεί και το πώς δεν κίνησε το «ενδιαφέρον» της αστυνομίας το γεγονός ότι ο Σκαφτούρος κυκλοφορούσε παντού με μια κουστωδία μπράβων. Αν ήταν πλέον ένας σωφρονισμένος, φιλήσυχος οικογενειάρχης, που αφέθηκε ελεύθερος για να επανενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο, η κουστωδία έπρεπε να σημάνει συναγερμό στην Ασφάλεια. Αλλά δεν σήμανε…

Αριστερά κατ’ επίφαση

Λόγω των ημερών, δεν είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ διεξοδικά με την περίπτωση Σκουρλέτη, ο οποίος διά εξωδίκου (η αριστερά των αγωγών και των μηνύσεων…) απαίτησε από τον δημοσιογράφο Γ. Λακόπουλο, ο οποίος του άσκησε κριτική για όσα συνέβησαν στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ με πρωταγωνιστή τον πρώην υπουργό, να του ζητήσει γονατιστός συγγνώμη.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά να παραδεχτεί ότι είναι ένας εντεταλμένος σκοτεινών κύκλων οι οποίοι απεργάζονται, στο παρασκήνιο φυσικά, την πολιτική εξόντωση αυτού του γιγαντιαίου μεγέθους της πολιτικής μας πινακοθήκης που ακούει στο όνομα Παναγιώτης Σκουρλέτης.

Το ύφος και το ήθος που αποπνέει το εξώδικο, οι απειλές, οι υβριστικοί επιθετικοί προσδιορισμοί, τα δυσώδη υπονοούμενα που περιλαμβάνει, είναι άλλη μια απόδειξη ότι αυτή η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καν ένας προοδευτικός οργανισμός: είναι μια κατ’ επίφαση Αριστερά, που στο όνομα της δικής της αλήθειας, επιχειρεί χωρίς δεύτερη συζήτηση δολοφονίες χαρακτήρων, μόνο και μόνο γιατί δεν συμφωνούν μαζί της.

Δεν με εξέπληξε λοιπόν – καθόλου μάλιστα – το εξώδικο Σκουρλέτη. Γιατί κάτι αντίστοιχο έχω υποστεί κι εγώ, από τον αρχηγό του, τον «Λεγάμενο», για την υπόθεση της βίλας του 500άρικου στο Σούνιο. Το ιταμό περιεχόμενο του αρχικού εξώδικου, που διευρύνθηκε και διεστάλη με το κείμενο της αγωγής του 1 εκατομμυρίου, αποδεικνύει ότι για τους ανθρώπους αυτούς οι δολοφονίες χαρακτήρων είναι στρατηγική αντιμετώπισης όσων δεν συμφωνούν μαζί τους.

Πάντως τυχερός ο Λακόπουλος. Εμένα μέχρι «δήλωση μετανοίας» στον «Λεγάμενο» μου «ανέβασαν» στα Social media τα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωση που την είχαν γράψει στα υπόγεια της Κουμουνδούρου! Εκείνου, όχι. Αλλά ας μη χαίρεται πολύ. Διότι μπορεί να (του) συμβεί, τώρα που θα του στείλει την αγωγή ο Σκουρλέτης…

Περί αντικειμενικότητας

Και μια και το ‘φερε η κουβέντα, οι καθ’ όλα… σοβαροί και αντικειμενικοί «Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα» κατέταξαν, λέει, την Ελλάδα στην 108η θέση, πίσω από την Μποτσουάνα, το Τόγκο και άλλες χώρες της Κεντρικής Αφρικής στον δείκτη ελευθερίας του Τύπου. Οπως διαβάζω στο «Documento» του (άμεσα ενδιαφερομένου…) Κώστα Βαξεβάνη, αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω της δίωξης του Βαξεβάνη και της Παπαδάκου για τη σκευωρία με αφορμή το υπαρκτό σκάνδαλο της Novartis (να μην τα ξαναλέμε – ΣΥΡΙΖΑ σκευωρία για δέκα προσωπικότητες της αντιπολίτευσης, με στόχο την ομηρεία της και την παραμονή του στην εξουσία).

Οι «καθ’ όλα… σοβαροί και αντικειμενικοί» κ.λπ. κ.λπ. «Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα» επί σειρά ετών είχαν κλείσει ερμητικά κλειστά δε τα μάτια για όσα ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση διέπραττε σε βάρος του Τύπου στην Ελλάδα.

Από τον νόμο Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, μέχρι το κλείσιμο του Mega, και από τις απανωτές διώξεις σε βάρος δημοσιογράφων κριτικών προς το καθεστώς (όπως ο υποφαινόμενος), ως την επιχείρηση (με όλα τα μέσα) της τότε κυβέρνησης να καταστήσει τον ΔΟΛ υποχείριό της, η σχέση της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με τον Τύπο είναι γραμμένη με χοντρές παρεμβάσεις σε όλα τα επίπεδα. Που δεν συγκίνησαν φυσικά καθόλου αυτούς τους «Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα».

Προκλητική σιωπή

Και δεν θέτω κανένα θέμα επί προσωπικού: την ανατίναξη του αυτοκινήτου μου, τις συνεχείς αγωγές του Καμμένου σε βάρος μου, τη φασιστική δέσμευση από τον ίδιο και επί μια διετία των λογαριασμών μου, τους κατόπιν άνωθεν εντολών συνεχείς εξαντλητικούς ελέγχους σε βάρος μου από τους φορολογικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, την απόπειρα του Παπαγγελόπουλου να με «στήσει» με χαλκευμένα στοιχεία, τις εντολές σε εισαγγελείς «φτιάξτε του κάτι», την αγωγή του ενός εκατομμυρίου από τον «Λεγάμενο» για τη βίλα του 500άρικου στο Σούνιο, κ.λπ.

Ολα αυτά, και άλλα πολλά, για τα οποία το γνωστό παρεάκι «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα», διεθνείς δημοσιογραφικές οργανώσεις, κάτι ευρωβουλευτές ΣΥΡΙΖΑ πρώην συνάδελφοί μου (Αρβανίτης, Κούλογλου κ.λπ.), που σήμερα οδύρεται διότι διώκεται ο Τύπος στην Ελλάδα, είχε σιωπήσει προκλητικά. Και ο φίλος μου ο Κώστας (Βαξεβάνης), που βρίσκεται τώρα στη δίνη μιας σοβαρής δίωξης, επίσης.

Δεν επιχειρώ κανενός είδους συμψηφισμό – το ξεκαθαρίζω. Θέτω απλώς το ζήτημα της μονομερούς αντιμετώπισης ενός όντως σοβαρού προβλήματος, όπως είναι η ελευθερία του δημοσιογράφου να κάνει όπως εκείνος πιστεύει καλύτερα τη δουλειά του.