Κακόφωνη ορχήστρα

Από τη μια βλέπεις το οικονομικό κλίμα να γυρίζει και το κόστος δανεισμού να ανεβαίνει. Ηδη το ΙΟΒΕ κατέγραψε σημαντική επιδείνωση για τους τομείς των υπηρεσιών, κατασκευών και βιομηχανίας. Η καταναλωτική εμπιστοσύνη υποχώρησε τον Απρίλιο στα χαμηλότερα επίπεδα από τον Αύγουστο του 2017. Το ελληνικό δεκαετές ομόλογο έφτασε το 3,43, από 0,56% που ήταν πριν από 9 μήνες. Και από την άλλη ακούς όσα γίνονται το τελευταίο διάστημα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, σε σχέση με την αντιμετώπιση των κυρώσεων στο ενεργειακό και λες δεν μπορεί να είναι αλήθεια όσα συμβαίνουν. Δεν μπορεί να χειρίζονται με τόσο μεγάλη ελαφρότητα τόσο σημαντικά θέματα, που επηρεάζουν τις οικονομίες.

Το να λειτουργούν στην ΕΕ ως «κακόφωνη ορχήστρα» το έχουμε ξαναδεί. Κάποιοι λένε ότι ίσως αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, ότι ενώ δεν υπάρχει πάντα συντονισμός, μέσα από τις διαφορές και τις αντιθέσεις βγαίνει κάτι καλό. Αυτή τη φορά δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά. Το θέμα δεν έχει να κάνει μόνο με τον συντονισμό, αλλά ότι η «ορχήστρα» με τον τρόπο λειτουργίας της προκαλεί προβλήματα στα μέλη της. Αν ο ίδιος ο Πούτιν επιχειρούσε να πιέσει με όποιο «όπλο» έχει στη διάθεσή του την Ευρώπη, τόσο καλά αποκλείεται να τα κατάφερνε στο θέμα της ενέργειας. Ποιος Πούτιν, εμείς έχουμε την Κάντρι Σίμσον, που δεν μπορεί να εκδώσει μια ξεκάθαρη οδηγία, με ποιο τρόπο μπορούν οι χώρες μέλη να αγοράζουν ρωσικό αέριο. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή δεν απαντούν με ξεκάθαρο τρόπο στους ευρωπαίους πολίτες: Μπορεί η Ευρωπαϊκή Ενωση να ενεργοποιήσει το υπερόπλο, έναντι των ρωσικών συμφερόντων, ενός ενεργειακού εμπάργκο; Να κόψει πλήρως την έλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Ρωσία προς τις ευρωπαϊκές χώρες; Η απάντηση ακόμα και την ώρα που μιλάμε είναι ξεκάθαρα αρνητική. Δεν μπορεί κανείς στην Ευρώπη ακόμα να ζήσει χωρίς το ρωσικό πετρέλαιο και το ρωσικό φυσικό αέριο. Μπορεί να τα καταφέρει σε λίγους μήνες, σε έναν χρόνο. Αλλά εμπάργκο, με τη μορφή που αφήνουν να εννοηθεί στις δηλώσεις τους οι ευρωπαίοι πολιτικοί δεν μπορεί να υπάρξει. Αρα το ερώτημα είναι τι κάνουμε. Γιατί διαγκωνίζονται οι ευρωπαίοι ηγέτες ότι δεν δεχόμαστε το ένα, δεν δεχόμαστε το άλλο, δεν υποκύπτουμε στον δείνα εκβιασμό και ούτως καθεξής; Αλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Η Ευρώπη εκβιάζεται από τους Ρώσους και ενδίδει στον εκβιασμό κάθε μέρα, γιατί απλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Ολα όσα λέγονται μόνο επιπλέον ζημιά προκαλούν. Βάζουμε δηλαδή εμπόδια στον εαυτό μας, περιορίζοντας ακόμα περισσότερο την προσφορά και προκαλώντας αυξήσεις στις τιμές αυτού που στο τέλος θα πληρώσουμε σε όποιο νόμισμα μας ζητηθεί γιατί πολύ απλά δεν έχουμε εναλλακτική.

Ακούμε ότι θα υπάρξει μερικό εμπάργκο στην αγορά ρωσικού πετρελαίου. Δια θαλάσσης θα απαγορεύεται. Δια ξηράς θα επιτρέπεται. Ή ακόμα καλύτερα, θα απαγορεύεται για όλους αλλά θα επιτρέπεται για την Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Οποιος δηλαδή γείτονας θέλει πετρέλαιο από τη Ρωσία, αν περάσει μια τέτοια απόφαση θα απευθύνεται στους συμπαθείς Ούγγρους και επίσης συμπαθείς Σλοβάκους. Για τις τιμές ούτε λόγος. Με τέτοιου είδους αποφάσεις, ούτε κυρώσεις που να πονάνε τον άλλον εφαρμόζεις, ενώ την ίδια στιγμή εξασφαλίζεις πανάκριβο πετρέλαιο για τους καταναλωτές σου. Και οι οικονομίες βουλιάζουν. Στην καλύτερη χάνουν το καλό μομέντουμ. Και οι λεκτικές ανοησίες, συναισθηματικού χαρακτήρα, συνεχίζονται…