Δημοσιογράφοι χωρίς αρχές

Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα κυκλοφόρησαν χθες τον επικαιροποιημένο ετήσιο κατάλογό τους που κατατάσσει 180 χώρες του πλανήτη με βάση την ελευθερία του Τύπου. Στον κατάλογο αυτό, η Ελλάδα τοποθετείται στην 108η θέση, 38 θέσεις πιο κάτω από πέρυσι – και κάνει μνεία σε αυτή και η ΕΣΗΕΑ!

Η επιλογή έγινε με βάση το πολιτικό πλαίσιο των χωρών που διερευνώνται, το νομικό, το οικονομικό, το κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο και την ασφάλεια. Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα αποδίδουν αυτό που θεωρούν κατρακύλα προς την ανελευθερία του ελληνικού Τύπου, τη δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, σε συνδυασμό με την αποτυχία των Αρχών να εντοπίσουν τους δολοφόνους του. Κατ’ αρχάς, είναι αλήθεια ότι η δολοφονία του Καραϊβάζ δεν έχει εξιχνιαστεί, όπως δεν έχουν εξιχνιαστεί και άλλες δολοφονίες δημόσιου ενδιαφέροντος: του δημοσιογράφου Γκόλια ή των τραπεζικών της Μαρφίν. Αλλά για να παραπεμφθούν κάποιοι τα κράτη δικαίου χρειάζονται στοιχεία. Για να μη βρεθούν, σημαίνει ότι είτε η έρευνα βάλτωσε είτε ότι υπάρχει κάποια συγκάλυψη. Αν δεν υπάρχει συγκάλυψη (δεν υπάρχει έστω υπαινιγμός για κάτι τέτοιο), τότε για να είσαι αντικειμενικός οφείλεις να περιμένεις τις εξελίξεις. Η επαγγελματική ιδιότητα ενός δημοσιογράφου από μόνη της δεν αποδεικνύει τίποτα.

Μια άλλη κατηγορία είναι ότι «η Αστυνομία καταφεύγει τακτικά σε βία και αυθαίρετες απαγορεύσεις για να εμποδίσει τη δημοσιογραφική κάλυψη των διαδηλώσεων και της προσφυγικής κρίσης στα νησιά. Μια ολλανδή δημοσιογράφος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα για τη δική της ασφάλεια, αφού δέχθηκε επίθεση στον δρόμο έπειτα από εκστρατεία συκοφαντικής δυσφήμησης από τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης για την έντονη ανταλλαγή απόψεών της με τον Πρωθυπουργό σχετικά με τις απωθήσεις μεταναστών». Οποιος γνωρίζει τι γίνεται στις διαδηλώσεις είναι βέβαιο ότι θα γελάσει με αυτή την αποστροφή. Κι όποιος θεωρεί την κριτική στην κυρία με το καπέλο (περί αυτής πρόκειται) «εκστρατεία συκοφαντικής δυσφήμησης» είναι στον κόσμο του. Ή δρα αποσταθεροποιητικά στον δικό μας κόσμο. (Εκτός αν δουλειά των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα είναι να μας υπαγορεύουν τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται να κριτικάρουμε).

Η αναφορά της έρευνας στην Ελλάδα βρίθει κλισέ. Υιοθετεί τις εύκολες κατηγορίες περί διαπλοκής με τις «πολιτικές ελίτ» (χωρίς να κάνει τον κόπο να συζητήσει πού θα ήταν τα ΜΜΕ αν δεν υπήρχαν εκδοτικά γκρουπ τα οποία, κυρίως, διασφαλίζουν τον επαγγελματισμό). Φιλοτεχνεί εικόνα χειραγώγησης μέσα από γενικότητες: ισχυρίζεται, π.χ., ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι υπεύθυνος για την επίβλεψη των δημόσιων ΜΜΕ, υπονομεύοντας τη συντακτική τους ανεξαρτησία! Αναφέρει ως βεβαιότητα τις κατηγορίες της χειραγώγησης ΜΜΕ μέσω της κρατικής διαφήμισης για τον Covid (λίστα Πέτσα). Γενικώς, υιοθετεί τις καταγγελίες ενός εικαζόμενου αριστερού παρατηρητηρίου και, χωρίς επαλήθευση, φτιάχνει μια εικόνα πλαστή. Στην οποία εμφανίζονται σε καλύτερη θέση χώρες όπως το Κόσοβο (61), τα Κατεχόμενα της Κύπρου (81), η Ουγγαρία του Ορμπαν (85), η Ανγκόλα (99). Η Ελλάδα εμφανίζεται πολύ πιο κοντά σε αυταρχικά καθεστώτα και δικτατορίες.

Η μεθοδολογία της έρευνας είναι πομπώδης και ψευδοεπιστημονική. Παρουσιάζει ανεπιβεβαίωτες καταγγελίες ως δεδομένα, αριστερά κλισέ ως πραγματικότητα, γραφικότητες ως φοβερά εγκλήματα κατά της ελευθεροτυπίας. Προσεγγίζει επιδερμικά χώρες ανόμοιες, αδιαφορεί για το βάθος και την επιρροή των θεσμών τους, αγνοεί πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, δεν νοιάζεται για την ποιότητα των προϊόντων του Τύπου και αποφαίνεται χωρίς εμβάθυνση.

Εν κατακλείδι: δημοσιογράφοι χωρίς αρχές. Δεν τους αρέσει η πραγματικότητα δηλαδή, γι’ αυτό έφτιαξαν μια δική τους.