Να περιμένουμε την Τετάρτη κάτι ανάλογο…

Το Μάντσεστερ Σίτι – Ρεάλ (4-3) καθήλωσε τον κόσμο γιατί είχε όλα όσα πρέπει να έχει ένα μεγάλο ματς: ένα γρήγορο γκολ (για την ακρίβεια δύο…), μια γηπεδούχο ομάδα «γκαζωμένη» από τον κόσμο της, μια φιλοξενούμενη με τεράστιο όνομα και μεγάλες αντοχές και πολλές προσωπικότητες μέσα στο γήπεδο. Μιλάμε πολύ για τους προπονητές και συχνά ξεχνάμε πως σε αυτές τις διοργανώσεις και σε αυτά τα ματς τη μεγάλη διαφορά την κάνουν οι παίκτες. Η Μάντσεστερ Σίτι και η Ρεάλ δεν έχουν μόνο τον Γκουαρντιόλα και τον Αντσελότι: έχουν και μερικούς από τους μεγαλύτερους αρτίστες του καιρού μας.

Παίκτες

Ο Γκουαρντιόλα είναι σαφώς ο πιο επιδραστικός προπονητής των τελευταίων τριάντα χρόνων: η παρουσία του άλλαξε την ιστορία ομάδων. Αλλά στις πολλές αρετές του πρέπει να προσθέσουμε και την τεράστια αγάπη του στους μεγάλους σολίστες. Μπορεί μερικές φορές να νομίζεις πως τους βάζει χαλινάρι, αλλά μαζί του έχουν δουλέψει οι πιο μεγάλοι του καιρού μας. Στην Μπαρτσελόνα υπήρχαν ο Μέσι και ο Ιμπραΐμοβιτς, ο Ινιέστα και ο Τσάβι, ο Βίγια και ο Ντάνι Αλβες. Στην Μπάγερν ο Λεβαντόφσκι και ο Μίλερ, ο Ρόμπεν και ο Ριμπερί, ο Νόιερ και ο Λαμ – και οι δυο αρχηγοί της Εθνικής Γερμανίας. Σήμερα στη Σίτι ο Καταλανός έχει τον Ντε Μπρόιν και τον Ζεσούς, τον Μπερνάντο Σίλβα, τον Μαχρές, τον Αλισον: χθες είχε τον Στέρλινγκ και τον Γκουιντογκάν στον πάγκο! Θέλω να πω πως τους σπουδαίους παίκτες τους θέλει στη δούλεψή του και τους αναδεικνύει: και φυσικά τους παραχωρεί και το παλκοσένικο. Την Τετάρτη παρουσίασε μια ομάδα που αγωνίστηκε με τρεις κυνηγούς (τον Φόντεν, τον Ζεσούς και τον Μαχρέζ) και δυο οργανωτές πίσω τους (τον Ντε Μπρόιν και τον Σίλβα): από τις επιλογές αυτές καταλαβαίνεις πως δεν ήθελε απλά τη νίκη, αλλά μια επίδειξη δύναμης.

Περιμένουμε

Από την άλλη κανείς νομίζω στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν αγαπάει τους παίκτες που δημιουργούν όσο ο Κάρλο Αντσελότι. Στη Μίλαν κάποτε έπαιζε με τρία «δεκάρια» (τον Κακά, τον Πίρλο και τον Ζέεντορφ) αλλά και με δύο κυνηγούς (τον Σεφτσένκο και τον Κρέσπο). Από όπου έχει περάσει τον αγάπησαν οι κυνηγοί: στην Τσέλσι ο Ντρογκμπά, στη Μίλαν ο Ιντζάγκι που τον είχε και στη Γιουβέντους, στη Ρεάλ (στο πρώτο του πέρασμα) ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Ντι Μαρία, ο Μπέιλ, που μόνο μαζί του αγωνίστηκε ως βασικός. Οταν πέρυσι τον φώναξαν να επιστρέψει στη Μαδρίτη, ο Μπενζεμά και ο Μόντριτς ήταν οι πιο μεγάλοι υποστηρικτές του: φέτος παίζουν για αυτόν όσο ποτέ κανείς. Αλλά ο Καρλέτο (που λένε και οι Ιταλοί) δεν είναι απλά ένας στοργικός μπαμπάς μεγάλων παιδιών: στο Ετιχαντ έστειλε στο γήπεδο και τους δυο μικρούς θαυματουργούς Βραζιλιάνους (τον Βινίσιους και τον Ροντρίγκο) μολονότι απέναντί του είχε μια επιθετική μηχανή. Από τη στιγμή που απέναντι σε μια φουλ επιθετική Σίτι εμφανίστηκε μια Ρεάλ που αγωνιζόταν με τρεις κυνηγούς, τον Μόντριτς και κανένα (!) πραγματικό αμυντικό χαφ ήταν αναμενόμενο να χαθεί η μπάλα. Αν η κάθε ομάδα φοβόταν την ήττα και έπαιζε με πέντε αμυντικούς και τρεις κόφτες θα αποθεώναμε τη στρατηγική σοφία των προπονητών και θα βλέπαμε ένα 0-0 που θα είχαμε ήδη ξεχάσει. Ενώ τώρα περιμένουμε τη ρεβάνς ελπίζοντας να ξαναδούμε κάτι ανάλογο…

Ευθεία

Μπαίνουν στην τελική ευθεία σήμερα μετά το Τσάμπιονς Λιγκ και οι άλλες δυο διοργανώσεις της UEFA: το Europa League και το UEFA Conference League. To πρώτο θα το διεκδικήσουν οι δυο που θα προκύψουν από τα ζευγάρια Γουέστ Χαμ -Αϊντραχτ και Λειψία – Ρέιντζερς, το δεύτερο οι νικητές των αναμετρήσεων Λέστερ – Ρόμα και Φέγενορντ – Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Το κοινό των οκτώ αυτών ομάδων είναι ότι καμία τους δεν διεκδίκησε φέτος σοβαρά το πρωτάθλημα στο οποίο παίρνει μέρος. Επειδή δεν πιστεύω στα τυχαία γεγονότα αυτό σημαίνει κάτι απλό: πως φέτος στην Ευρώπη διακρίθηκαν κυρίως ομάδες που τη διάκριση την πίστεψαν. Είδαν τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ως ευκαιρία για να δείξουν τις δυνατότητές τους και ήταν σε αυτές πιο συγκεντρωμένες από όσο στα εθνικά πρωταθλήματα.

Κι όμως

Η Αϊντραχτ και η Λειψία στην Μπουντεσλίγκα δεν ενθουσίασαν. Η πρώτη είναι ένατη και η δεύτερη τέταρτη – είναι πάνω από είκοσι βαθμούς μακριά από την Μπάγερν. Η Γουέστ Χαμ στην Αγγλία είναι έβδομη και η Λέστερ δέκατη. Η Φέγενορντ στην Ολλανδία είναι τρίτη (πάρα πολύ πίσω από τη δεύτερη PSV) και η Ρόμα στην Ιταλία ποτέ δεν διεκδίκησε τίποτα: ούτε καν το Κύπελλο. Ακόμα και η Ρέιντζερς που είναι δεύτερη στη Σκωτία, με μόλις 6 βαθμούς διαφορά από τη Σέλτικ, τις ελπίδες της για το πρωτάθλημα τις έχασε σχετικά νωρίς: στη Σκωτία τρίτη ομάδα δεν υπάρχει. Το ίδιο και η Μαρσέιγ στη Γαλλία: είναι δεύτερη σε ένα πρωτάθλημα που η Παρί έχει κερδίσει πριν αρχίσει. Κι όμως δυο από αυτές τις ομάδες θα πάρουν ευρωπαϊκό τρόπαιο.

Βήμα

Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με τους Αγγλους. Το ότι η Ευρώπη ζει μέρες αγγλικής ηγεμονίας φαίνεται από κάτι απλό: αν η Γουέστ Χαμ και η Λέστερ προκριθούν θα υπάρχει πιθανότατα αγγλική παρουσία σε όλους τους τελικούς! Δεν αποκλείεται οι Αγγλοι να κερδίσουν και τα τρία τρόπαια: θα είναι πρωτοφανές. Επειδή μάλιστα στο Τσάμπιονς Λιγκ υπήρξαν συζητήσεις για το αν στο τέλος θα τα έχουν πάει καλύτερα οι δικοί τους εκπρόσωποι ή οι Ισπανοί, επισημαίνω ότι οι Ισπανοί στις άλλες δυο διοργανώσεις δεν έχουν καμία ομάδα σε ημιτελικό! Η Μπαρτσελόνα που έφτασε ένα βήμα από τον ημιτελικό του Europa League  (για τους μπουκ ήταν κάποια στιγμή πρώτο φαβορί για την κατάκτησή του…) αποκλείστηκε από την Αϊντραχτ, την ομάδα δηλαδή που ζητούσαμε στην Ελλάδα να αφήσει δεύτερη ο Ολυμπιακός στον όμιλο, για να γλιτώσει ένα νοκάουτ παιχνίδι τον Φεβρουάριο. Επρεπε να φτάσουμε στον Απρίλη για να κατανοήσουμε πως μάλλον είχαμε βάλει τον πήχη των απαιτήσεων ψηλά…

Δύσκολο

Ποιοι θα κερδίσουν τα τρόπαια είναι δύσκολο να το πεις. Ωστόσο διαπιστώνει κανείς βλέποντας τα ζευγάρια των ημιτελικών ότι ευκαιρίες για διάκριση υπάρχουν για πολλές ευρωπαϊκές ομάδες: πίσω από τους Αγγλους επικρατεί μια παράξενη ισορροπία. Αρκεί βέβαια να μην πάνε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ η Σίτι και η Λίβερπουλ και κερδίσει το Γιουρόπα Λιγκ η Γουέστ Χαμ και το UEFA Conference League η Λέστερ. Γιατί τότε οι Αγγλοι θα ζητήσουν του χρόνου να παίζουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μόνο ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ και οι υπόλοιποι να χτυπάνε παλαμάκια. Και με το δίκιο τους…