Εκλεισαν οι πόρτες, άνοιξαν τα στόματα και οι καρδιές

Μέσα στο 2021 και δυστυχώς και στο 2022 καταγράφηκε μια αυξητική τάση του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας. Σίγουρα η πανδημία έπαιξε τον ρόλο της στην αύξηση των περιστατικών γιατί έκλεισαν οι πόρτες και όταν κλείνουν οι πόρτες, όλα αυτά τα προβλήματα που υπάρχουν ήδη γίνονται πιο έντονα. Επιπλέον, στη χώρα μας, υπάρχει η νοοτροπία να μην ασχολούμαστε με ό,τι συμβαίνει στη διπλανή πόρτα. Ευτυχώς μέσα στην πανδημία και ευτυχώς με το κίνημα του MeToo η φωνή των αδυνάμων βγήκε προς τα έξω. Οπότε, αυξήθηκαν μεν τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, από την άλλη όμως άνοιξαν και τα στόματα. Εκλεισαν οι πόρτες, άνοιξαν τα στόματα και οι καρδιές. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί συνήθως τα θύματα δεν αντιλαμβάνονται τι είναι αυτό που τους συμβαίνει. Και επειδή η βία έχει κλιμάκωση, από κάποιο σημείο και μετά θεωρούν ότι όλο αυτό τους αξίζει.

Αν δεν υπάρχει, λοιπόν, κάποιος από το εξωτερικό περιβάλλον να τους κινητοποιήσει, να τους πει ότι «υπάρχει δικαίωμα για κάτι καλύτερο, πρέπει να το παλέψεις», τα θύματα συνεχίζουν και υπομένουν όλον αυτόν τον κακοποιητικό κύκλο της βίας. Γι’ αυτό και η βία που υπάρχει μέσα στην οικογένεια, συνήθως, είναι ένα παιχνίδι εξουσίας, γιατί ο θύτης την επιβάλλει από τα μικρά πράγματα και φτάνει στα μεγάλα. Υπάρχει και μια μιμητική τάση σε τέτοιου είδους φαινόμενα. Το τελευταίο διάστημα ακούμε συνεχώς για θανάτους μέσα στην πανδημία. Νομίζω ότι αυτή η απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουμε την ανθρώπινη ζωή μάς έχει οδηγήσει και στο να την υποτιμούμε. Και αυτό είναι ένα πολύ άσχημο αποτύπωμα που θα αφήσει η πανδημία.

Σίγουρα με φωνές όπως αυτή του κινήματος MeToo, συμβαίνει μια αλλαγή στο θύμα. Διαπιστώνει ότι «δεν είμαι μόνη μου». Είναι πολύ σημαντικό να νιώσει ότι υπάρχει μια δυναμική πάνω στην οποία θα πατήσει και θα μπορέσει να δραπετεύσει από όλο αυτό το κακοποιητικό περιβάλλον. Για μια γυναίκα, όταν στη μέση υπάρχουν και παιδιά, είναι πολύ δύσκολη η απόφαση να εγκαταλείψει την οικογένεια. Ομως, πρέπει όλες οι γυναίκες που μπαίνουν σε τέτοιον κύκλο βίας να σκέφτονται ότι τους αξίζει ένα καλύτερο μέλλον για τις ίδιες και τα παιδιά τους.

Από τη στιγμή που εκδηλώνονται τέτοια περιστατικά στη χώρα μας, θα πρέπει και η πολιτεία να φροντίσει λίγο καλύτερα αυτές τις γυναίκες, να υπάρχουν δομές, να είναι οργανωμένη η επόμενη ημέρα, γιατί είναι γυναίκες που δεν χρειάζονται λύπηση, χρειάζονται δουλειά, ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, ένα μέρος να μείνουν, ένα επίδομα που θα τους ενισχύσει το πρώτο διάστημα. Για να μπορεί μια γυναίκα που υφίσταται τον κύκλο της βίας να διαφύγει εύκολα αλλά να είναι και σίγουρη ότι το μέλλον της θα διαγράφεται φωτεινό.

Η Στέλλα Αργυρίου είναι ψυχολόγος