Βασιλικό κτήμα ήταν, όχι κολχόζ {CR}

Στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, που κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, έχουμε την παράδοση να παρατείνουμε την παιδική ηλικία μέχρι τα 35 τουλάχιστον. Αυτό είναι πια πασίγνωστο και γίνεται ανεκτό ακόμη και από εκείνους που δεν συμφωνούν. Προσοχή, όμως, διότι αυτό δεν συνεπάγεται ότι πιστεύουμε και στον μπαμπούλα! Αναφέρομαι στο χθεσινό πρωτοσέλιδο της «Εφημερίδας των Συντακτών», η οποία ανακάλυψε σχέδιο του Μητσοτάκη να επαναφέρει τη μοναρχία από το παράθυρο, με αφορμή την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο «Dumfries House» της Σκωτίας και τη συνάντησή του με τον διάδοχο του βρετανικού θρόνου. Ο λόγος που η συνάντησή τους γίνεται εκεί είναι επειδή το «Dumfries House» έχει μετατραπεί από τον Κάρολο σε πρότυπο αγρόκτημα και ο Πρωθυπουργός θέλει να πάρει ιδέες για την ανάπτυξη του Τατοΐου κατά τρόπο ανάλογο. Αυτό είναι όλο και τίποτε περισσότερο.

Επιπλέον, ο Μητσοτάκης δεν πηγαίνει στον Κάρολο να συζητήσει μαζί του το συγκεκριμένο θέμα, προκειμένου να κάνει δημόσιες σχέσεις με τον επόμενο μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά επειδή πράγματι συμβαίνει ο Κάρολος να είναι ειδικός. Πώς; Είναι απλό, θα σας το εξηγήσω. Ολο το κακό ξεκίνησε (έτσι γίνεται πάντα…) με το πανεπιστήμιο. Ο Κάρολος είναι ο πρώτος διάδοχος στην ιστορία του βρετανικού θρόνου που έχει φοιτήσει στο πανεπιστήμιο. Η ζημιά λοιπόν έγινε εκεί. Ανοιξαν οι γνωστικοί του ορίζοντες, άρχισε να αντιλαμβάνεται τη θέση του κάπως διαφορετικά και να προσπαθεί να έχει έναν κοινωφελή ρόλο συμβατό με τα σημερινά προβλήματα και πέρα από τα τελετουργικά καθήκοντά του. Καταπιάστηκε, λοιπόν, από νωρίς με τις βιολογικές καλλιέργειες και τις μεθόδους βιώσιμης αγροτικής ανάπτυξης, σε μια εποχή που κάτι τέτοιο θεωρείτο εκκεντρικότητα. Υστερα από δύο δεκαετίες, όμως, δικαιώθηκε πλήρως και σήμερα του το αναγνωρίζουν και εκείνοι που κάποτε τον κορόιδευαν.

Για αυτή την πολύτιμη πείρα και την τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια, επισκέπτεται τον Κάρολο ο Μητσοτάκης. Και κάνει πολύ καλά, διότι αυτή είναι η σωστή μέθοδος όταν έχεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα. Ξεκινάς εξετάζοντας τι έχουν κάνει οι άλλοι που αντιμετώπισαν παρόμοια προβλήματα και ύστερα κρίνεις πώς πρέπει να προχωρήσεις. Δεν αντιμετωπίζεις τα πάντα σαν να συμβαίνουν για πρώτη φορά και μόνο σ’ εσένα, γιατί τότε, κάθε φορά που έχεις πονοκέφαλο, θα πρέπει να ανακαλύπτεις μόνος σου την ασπιρίνη – και, την πρώτη φορά τουλάχιστον, θα σου πάρει πολύ χρόνο.

Πώς, τώρα, εν έτει 2022, είναι δυνατόν όλο αυτό να «ξαναφέρνει τον τέως από το παράθυρο», όπως είναι ο τίτλος της εφημερίδας, είναι απορίας άξιον. Και μάλιστα, όταν το μόνο επιχείρημα της πλευράς που το υποστηρίζει είναι η συγγένεια του Καρόλου με τον Κωνσταντίνο – τον «τέως», όπως προτιμούν να τον λένε, ίσως επειδή η συγκεκριμένη λέξη έχει κάτι από τον απόηχο του όρου «πρώην άνθρωποι», που χρησιμοποιούσαν οι μπολσεβίκοι. Είναι κωμικό να ισχυρίζεσαι ότι επιστρέφει ο Κωνσταντίνος, επειδή ο Κάρολος καλείται να πει μια γνώμη για το Τατόι. (Αφήστε δε ότι ο Κωνσταντίνος έχει προ πολλού επιστρέψει και ζει μονίμως στην Ελλάδα, χωρίς να ενοχλεί κανέναν…) Μόνο αν έχεις τη μηχανή του χρόνου, για να σε μεταφέρει στο περιβάλλον της υστερίας των πρώτων χρόνων μετά τη Μεταπολίτευση, τότε που συζητούσαμε αν θα έπρεπε οι λεωφόροι να διατηρήσουν τις βασιλικές ονομασίες τους, μπορείς να καταλήξεις σε αυτό το συμπέρασμα. Στο κάτω κάτω, το Τατόι ήταν ανέκαθεν βασιλικό κτήμα και ως τέτοιο έχει κριθεί διατηρητέο, όχι ως κολχόζ, όπως φαίνεται ότι θα το ήθελαν ορισμένοι. (Και ήταν μέγα ευτύχημα ότι δεν χρειάστηκε να περάσουμε από το στάδιο των κολχόζ για να απαλλαγούμε από έναν θεσμό, ο οποίος ιστορικά δεν μας ταίριαξε…)

Αλλά και πόσο υποκριτικό είναι εν τέλει να ενοχλείσαι από τη συγκεκριμένη συνάντηση του σημερινού Πρωθυπουργού με τον Κάρολο, όταν ακόμη θυμόμαστε πόσο εμφανώς είχε κολακευθεί ο προκάτοχός του, Αλέξης Τσίπρας, καθώς και ο «προοδευτικός» περίγυρός του, από την επίσκεψη του Καρόλου τον Μάιο του 2018. Ποιος ξεχνά το πάρτι στο Μαξίμου, τα τραγούδια στο πιάνο, τις εκτός πρωτοκόλλου διαχύσεις, το «greek kefi» που έρεε αφειδώς, την κ. Περιστέρα να χαριεντίζεται με τον Κάρολο; Και τότε, ξέρετε, ο Κάρολος ήταν συγγενής του Κωνσταντίνου. Ηταν πάντα συγγενείς, δεν τους προέκυψε τα τελευταία δύο ή τρία χρόνια.

Στις μέρες μας, η μοναρχοφοβία είναι μια ψυχολογική κατάσταση, σαν την αραχνοφοβία. Θέλει ντιβάνι. Στις οξείες μορφές της, ίσως και τρεις φορές την εβδομάδα…