Τα συγχαρητήρια και η συμπόρευση

Μία λέξη κάνει όλη τη διαφορά. Είναι η λέξη με την οποία ο Νικόλας ο Ανδρουλάκης ξεκινά το σχόλιό του στο Facebook σχετικά με το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία: «Συγχαρητήρια στον Emmanuel Macron για την επανεκλογή του» και συνεχίζει με τα πολιτικά συμπεράσματά του. Ο Ανδρουλάκης συγχαίρει την εξοχότητά του τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, δηλαδή χαίρεται μαζί του για την εκλογική νίκη του. Ωστόσο, τη λέξη «συγχαρητήρια» δεν τη βρίσκουμε στη λιτή ανακοίνωση των εξήντα λέξεων του ΣΥΡΙΖΑ. Επιχαίρουν, βεβαίως, για την ήττα της Λεπέν και της Ακροδεξιάς, αλλά δεν συγχαίρουν τον Μακρόν, επειδή «δεν πρέπει να εφησυχάζει κανείς και ιδαίτερα οι αριστερές, προοδευτικές δυνάμεις». Με απλά λόγια, βγαλμένα από την παράδοση της Αριστεράς: «Το όπλο παρά πόδα» ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αναμενόμενο, αν το δούμε τελείως ψυχρά, διότι ο πόλεμος δεν τελείωσε, παρά τη μεγάλη σημασία της νίκης του Μακρόν στις προεδρικές εκλογές με 17 μονάδες διαφορά από την αντίπαλό του. Η νίκη του Μακρόν, όμως, δεν αναμένεται να κατευνάσει την πόλωση της γαλλικής κοινωνίας, την οποία το εκλογικό αποτέλεσμα επιβεβαίωσε. Ο ίδιος ο νικητής, εξάλλου, το γνωρίζει πολύ καλά, όταν χαρακτηρίζει τη νίκη του «οδόφραγμα κατά της Ακροδεξιάς». Δεν μου φαίνεται τυχαία η αναφορά. Ξεκινώντας από τη Γαλλική Επανάσταση, περνώντας από την εξέγερση του 1848, έπειτα την Κομμούνα του 1871 και φθάνοντας μέχρι τον Μάη του 1968 και πιο πρόσφατα στα «Κίτρινα Γιλέκα», το οδόφραγμα είναι κατά κάποιο τρόπο θεσμός στην πολιτική παράδοση της Γαλλίας – περίπου όπως είναι σε εμάς η βόμβα μολότοφ*. Θυμίζω σχετικώς τον πασίγνωστο πίνακα του Ντελακρουά «Η ελευθερία οδηγεί τον λαό». (Στις παλαιότερες γενιές, που δεν είχαν γαλουχηθεί με το Ιντερνετ, ο συγκεκριμένος πίνακας σου έμενε αξέχαστος όταν τον έβλεπες για πρώτη φορά σε κάποιο βιβλίο, διότι όλη η μεγαλειώδης σύνθεση του ζωγράφου εστιάζει στο αγαλμάτινο στήθος της ελευθερίας, οπότε στο μυαλό του νέου η αφηρημένη έννοια της ελευθερίας αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο…)

Με σχεδόν δεδομένες, λοιπόν, τις δοκιμασίες που περιμένουν τον Μακρόν στην πορεία, ο ΣΥΡΙΖΑ κάθεται κάπου στη μέση ανάμεσα στο σύστημα και τους εχθρούς του, όπως περίπου κάνει και στο Ουκρανικό. Δικαίωμά τους είναι σε τελευταία ανάλυση, ωστόσο μένω με την απορία πώς φαντάζονται τη «συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων», που αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, όταν διαφωνούν με το ΠΑΣΟΚ σε κάτι τόσο θεμελιώδες, όπως είναι η εκτίμηση του αποτελέσματος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία – αλλά και αυτό είναι δικαίωμά τους. Η συμπόρευση, όμως, προϋποθέτει ότι οι συνοδοιπόροι κοιτάζουν προς την ίδια κατεύθυνση. Γι’ αυτό τον λόγο τα συγχαρητήρια δεν είναι μια τυπικότητα που μπορεί να παραληφθεί· είναι η ουσία. Είμαι βέβαιος ότι ο Τσίπρας θα συγχαρεί προσωπικώς τον Μακρόν, διότι στο κάτω κάτω επιβάλλεται να το κάνει. Ελπίζω μόνο να μη θυμώσουν οι σύντροφοί του…

Μην κλείσω το θέμα, όμως, χωρίς μια παρατήρηση για τον Νικόλα τον Ανδρουλάκη. Εχει ενδιαφέρον ότι, στην ανακοίνωσή του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ διαλέγει να γράψει το όνομα του νικητή των εκλογών στα γαλλικά: Emmanuel Macron. Είναι μια στυλιστική επιλογή που έχει σκοπό να υποβάλει στον αναγνώστη τον βαθμό εξοικείωσης του Ανδρουλάκη με ό,τι εκπροσωπεί και συμβολίζει ο Μακρόν. Υποβάλλει την ιδέα ότι ο Κραταιός είναι, για να χρησιμοποιήσω την παλαιική έκφραση, «προϊόν εφάμιλλον των ευρωπαϊκών». Αλλωστε, αν κάτι έχει προσθέσει με την πολιτική παρουσία του ο Ανδρουλάκης αφότου εξελέγη, είναι ο όρος «ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία» στην τρέχουσα πολιτική συνθηματολογία. Δεν έχει και τόση σημασία αν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη εκπροσωπεί γνησίως ή ευπροσώπως την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (όπως, λ.χ., κάποτε ο Κώστας Σημίτης…) Προέχει ότι προς τα εκεί θέλει να πάει και μένει να αποδειχθεί αν μπορεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, ακόμη παλεύει με τα υπαρξιακά του, όπως καταλάβαμε από το πρόσφατο συνέδριό του.

• Εγινε θέμα στα δικά μας ΜΜΕ ότι το πρακτορείο Associated Press μετέδωσε (ως γραφικότητα προφανώς) τη συνήθεια κάποιων – που όλοι καταλαβαίνουμε το ποιόν τους – να γιορτάζουν το Πάσχα πετώντας βόμβες μολότοφ από τη γέφυρα της Χαμοστέρνας. Ιδού πώς δημιουργούνται τα έθιμα και οι παραδόσεις και πώς η μολότοφ κατά κυριολεξία καθιερώνεται, από την ώρα που συνδέεται με το Πάσχα των Ελλήνων (Αναρχικών)! Αυτά τα ωραία μόνο στη χώρα που κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου…