Το κόλπο με τα κόλπα

Το ωραιότερο κόλπο στην πολιτική είναι τα κόλπα. Δεν βγαίνουν πάντα – για την ακρίβεια, βγαίνουν σπανίως… Αλλά σκοτώνεις την ώρα σου.

Ακόμη περισσότερο που στην Ελλάδα η αναζήτηση του κόλπου αποτελεί περίπου επιστέγασμα της αραχτής πολιτικής και της αργόσχολης δημοσιογραφίας.

Πάμε πίσω στο 2019. Πριν από τις Ευρωεκλογές, η παρέα Μαξίμου μαζί με μια παρέα φίλων Μαξίμου είχαν καταλήξει σε ένα κόλπο.

Οτι ο Μητσοτάκης θα χάσει τις Ευρωεκλογές ή πάντως δεν θα τις κερδίσει. Κι ότι η ΝΔ θα τον εκπαραθυρώσει πριν κατέβει στις Βουλευτικές που ακολουθούσαν.

Το είχαν μάλιστα ονομάσει «σενάριο Αβέρωφ» – θυμίζοντας ότι ο Ευάγγελος Αβέρωφ είχε χάσει τις Ευρωεκλογές του 1984 και παραχώρησε την αρχηγία της ΝΔ πριν από τις Βουλευτικές του 1985.

Φυσικά τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Ο Μητσοτάκης κέρδισε με κάπου δέκα μονάδες τις Ευρωεκλογές. Και τις νομαρχιακές. Και τις δημοτικές. Και στη συνέχεια τις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 7 Ιουλίου.

Υποθέτω πως ο άνθρωπος ακόμη γελάει με το «σενάριο Αβέρωφ».

Σε πείσμα των κολπατζήδων. Που ψιθύριζαν ότι «στα χέρια Νεοδημοκρατών βρίσκεται από χθες το μεσημέρι δημοσκόπηση με ισχνό προβάδισμα 1,2%».

Και προειδοποιούσαν ότι «οι δημοσκόποι στον δρόμο για τις κάλπες θα χάνουν κάθε μέρα μισή μέχρι μία μονάδα στην υποτιθέμενη διαφορά μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ» (Ευ. Αντώναρος, Μάιος 2019).

Φυσικά τα κόλπα στην πολιτική δεν είναι αυτοφυή, ούτε καν ευφυή. Τροφοδοτούνται συνήθως από βλακεία ή κουτοπονηριά.

Διότι αν υπήρχαν άνθρωποι που το 2019 και άσχετα από τις δημοσκοπήσεις δεν έβλεπαν ότι ο Μητσοτάκης θα κερδίσει με δέκα μονάδες διαφορά, μάλλον πρέπει να τους απαγορευτεί η ενασχόληση με την πολιτική.

Κι αν το έβλεπαν αλλά έλεγαν αρλούμπες νομίζοντας ότι θα το ξορκίσουν, τότε αντί για την πολιτική καλύτερα να ασχοληθούν με το παπατζιλίκι.

Τώρα τα ίδια (συνήθως) πρόσωπα επανέρχονται με ανανεωμένο ρεπερτόριο.

Το νέο κόλπο είναι ότι θα γίνουν εκλογές με απλή αναλογική, αλλά ακόμη κι αν τις κερδίσει ο Μητσοτάκης (που είναι το πιθανότερο) θα σχηματίσει κυβέρνηση ο Τσίπρας.

Κι αν μεν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος, γούστο του. Αλλά πώς θα συμβεί κάτι τέτοιο, αν είναι δεύτερος;

Θεωρητικά επειδή τίποτα δεν εμποδίζει συνταγματικά το δεύτερο, το τρίτο, ενδεχομένως και άλλα κόμματα να συγκροτήσουν κυβέρνηση χωρίς το πρώτο. Αρκεί να βρουν κυβερνητική πλειοψηφία (Γ. Σωτηρέλης).

Συνταγματικά ισχύει. Πολιτικά, όχι.

Διότι αυτό σημαίνει πως ο Τσίπρας θα έχει χάσει για άλλη μια φορά τις εκλογές, αλλά θα γίνει Πρωθυπουργός, παρ’ όλο που τις έχασε πάλι επειδή το τρίτο κόμμα τού το χρωστάει.

Με άλλα λόγια, θα πρέπει το τρίτο κόμμα να πει στον ελληνικό λαό πως «έδιωξες τον Τσίπρα το 2019, τώρα αρνήθηκες να τον φέρεις πίσω με την ψήφο σου, αλλά θα τον φέρω εγώ από το παράθυρο».

Δεν ξέρω αν είναι συνταγματικά αποδεκτό – ακόμη κι αν δεχτώ ότι είναι… Σίγουρα όμως μοιάζει με πρόσχαρη αυτοκτονία του τρίτου κόμματος. Διότι στην προκειμένη περίπτωση το συνταγματικά αποδεκτό καθίσταται πολιτικά αδιανόητο.

Θα έλεγα μάλιστα ότι κινείται στα όρια της δημοκρατικής εκτροπής. Εκτός φυσικά αν υποθέσουμε ότι το πολιτικό σύστημα κατοικείται από τυχοδιώκτες ή σαλταδόρους.

Υποθέτω ότι κάτι τέτοιο εννοούσε ο Ανδρουλάκης εξηγώντας ότι δεν θα δώσει την πρωθυπουργία στον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη – δηλαδή στον Τσίπρα…

Διότι η διαφορά των δύο είναι ότι ο Τσίπρας το χρειάζεται επειδή ως δεύτερος θα το έχει ανάγκη για να αποφύγει τις νέες εκλογές. Ο Μητσοτάκης αντιθέτως ως πρώτος θα τις επιδιώκει – όπως έχει άλλωστε ξεκαθαρίσει…

Η συνέχεια όμως είναι ακόμη καλύτερη.

Ερώτηση. Αν αποκλείσουμε τους τυχοδιώκτες και τους σαλταδόρους (κάτι το οποίο δεν αποκλείω…), τότε για ποιον λόγο κάποιος να χρωστάει μια πρωθυπουργία στον Τσίπρα;

«Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη»; Τι συμφέρει ο Τσίπρας όσους δεν είναι οπαδοί του Τσίπρα;

Εδώ το κόλπο αρχίζει και μπάζει. Για δύο λόγους.

—– Πρώτον, επειδή μια νέα ήττα του Τσίπρα θέτει εκ των πραγμάτων στο τραπέζι το μέλλον του Τσίπρα. Κάτι που δεν ισχύει ούτε για τον Μητσοτάκη, ούτε για τον Ανδρουλάκη.

Ο πρώτος που το κατάλαβε είναι ο ίδιος ο Τσίπρας. Κι επειδή (υποθέτω) δεν θέλει να φύγει αν ηττηθεί, προσπάθησε με το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ να οργανώσει την επόμενη μέρα. Λογικό.

—– Δεύτερον, επειδή ακόμη και το κόλπο της επόμενης μέρας μάλλον είναι τζάμπα κόλπο. Από όσο θυμάμαι, όποιος χάνει στην πολιτική δυσκολεύεται την επόμενη μέρα να βρει τα κλειδιά του γραφείου του.

Πόσω μάλλον αν έχει χάσει πέντε-έξι φορές στη σειρά.

Και φυσικά αν θέλει να σώσει τον Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ, κανένα πρόβλημα. Δικαίωμά του.

Αλλά γιατί να τον σώσουν ο Μητσοτάκης ή ο Ανδρουλάκης;

Περιέγραψα δηλαδή μια διαδικασία που ακόμη κι αν κάποιοι καλοπροαίρετοι τη θεωρήσουν φυσιολογική, τότε θα πρέπει να αποδεχτούν ότι οι άλλοι έχουν μια σκοτούρα στο μυαλό τους: πώς θα σώσουν τον Τσίπρα αν χάσει.

Θα είναι ένα πρωτόγνωρο κόλπο όπου οι νικητές των εκλογών (πάντως οι λιγότερο ηττημένοι…) θα τρέξουν να βοηθήσουν εκείνον που έχασε περισσότερο.

Φυσικά δεν μπορώ να μπω στο μυαλό του Μητσοτάκη ή του Ανδρουλάκη. Οι άνθρωποι μπορεί να είναι πρόσκοποι ή να μετέχουν στην ΜΚΟ «Save Tsipras».

Εως τώρα πάντως δεν κατάλαβα να έχουν κάτι τέτοιο στην έγνοια τους. Οχι επειδή είναι κακά παιδιά αλλά επειδή μάλλον δεν τους συμφέρει.